Het leven na mantelzorg -5-

Vandaag mijn laatste blog van deze serie “Je leven na mantelzorg” anders val ik in herhaling en dan wordt het wel heel eentonig. We zitten inmiddels in het nieuwe jaar en ben ik nu ook een dik jaar verder in mijn eigen “nieuwe” leven, een leven zonder intensieve zorg. En heel eerlijk? Ik voel mij vrij, vrij om te doen en te laten wat ik wil: ik ben mijzelf behoorlijk tegengekomen het afgelopen jaar maar daarnaast heb ik mijzelf ook weer teruggevonden. Natuurlijk heb ik nog mijn momenten van gemis, dan mis ik m’n ouders en broer maar (zoals men dat vaak zegt) de scherpe randjes zijn er bij mij wel af geloof ik.

Ook met deze inleiding wil ik nogmaals op het hart drukken dat ik mij besef dat het voor mij als alleenstaande die haar ervaring deelt over het verlies van een ouder(s) een heel andere situatie is dan voor iemand die een gezin heeft en waar een kind of partner gemist wordt…. Dat heb ik echt in mijn achterhoofd zitten. Ik kan die scherpe pijn van verdriet alleen maar meevoelen maar niet verzachten met de tips in die in dit blog worden weergegeven, ik begrijp dat.

Een rouwproces is zeer individueel, iedereen ervaart en doet het op zijn eigen wijze en een jaar na het overlijden van een dierbare kunnen verschillende gevoelens nog aanwezig zijn. Enkele veelvoorkomende zijn:

Verdriet en gemis: Het verdriet om het verlies van je dierbare kan een jaar later nog steeds intens zijn. Dit gevoel van gemis kan op verschillende momenten naar boven komen. Ikzelf ervaar ze soms op de meest “vreemde” momenten, bij het koken van een bepaald gerecht bijvoorbeeld of het ontvangen van post, email (soms nog gericht aan mijn vader) dat zijn ook van die dingen.

Boosheid: Soms kan boosheid ontstaan, gericht op de situatie waarin je zat, op anderen, op jezelf of zelfs op de overledene. Ikzelf herken het ook, het schijnt een normaal onderdeel van het rouwproces te zijn (gelukkig) anders zou ik nog aan mijzelf gaan twijfelen.

Schuldgevoelens: Als mantelzorger kun je jezelf schuldig voelen over dingen die je wel of niet hebt gedaan tijdens de zorgperiode of over het overlijden zelf. Ik had, en heb daar zo af en toe nog last van, dit heeft te maken met het het overlijden van mijn broer.  Misschien dat ik er ooit nog eens over ga schrijven/delen, daar ben ik persoonlijk nog niet helemaal over uit.

Eenzaamheid: Het vinden van een nieuw evenwicht zonder de dagelijkse zorgtaken en de aanwezigheid van je overleden dierbare kan verwarrend zijn en tijd kosten om te accepteren, ook na een jaar… Acceptatie is vaak een doorlopend proces.

Herinneringen: Herinneringen aan je dierbare kunnen zowel troost als verdriet brengen, en soms kunnen die onverwacht sterk naar voren komen. Mijn ervaring nu: de mooie herinneringen, de fijne momenten laten de minder fijne op de achtergrond verdwijnen.

Dus onthoudt: er is geen vaste tijdlijn voor rouw en iedereen gaat ermee om op zijn eigen manier. Het zoeken naar ondersteuning, het praten met anderen over je gevoelens (tip1: met lotgenoten hier op het forum) en indien nodig professionele hulp zoeken, ze kunnen allemaal helpen bij het omgaan met de complexiteit van al deze emoties.

Ik hoop dat je net als ik deze nieuwe uitdaging in je leven kunt omarmen, wees trots op jezelf! Jij hebt dingen gedaan waarvan je misschien wel nooit had gedacht dat je ze zou kunnen, waardeer die kracht die in je zit. Focus je op nieuwe dingen in je leven. Misschien een nieuwe baan of nieuwe interesses vinden. Het is oké om weer van je leven te genieten, te ontdekken, te lachen en erop uit te trekken.

*Mooi stukje inspirerende tekst om mee te geven:

“Na de intensiteit van mantelzorg ontvouwt zich een nieuw hoofdstuk, waarin de herinneringen van zorg en liefde dienen als kompas voor een leven doordrenkt met kracht, veerkracht en de kostbare realiteit van onszelf opnieuw uitvinden.”

Avatar foto

Jolanda Groothuis, trotse dochter van Willem💖, voor hem heb ik jaren gezorgd en door hem ben ik hier ooit eens op het platform terecht gekomen. Mantelzorgelijk heeft mij zoveel gegeven: hier kreeg ik antwoorden op mijn vragen, hier kon ik vrijuit mijn zorgen delen met lotgenoten, hier voel(de) ik mij thuis.
En ik ben nog lang niet van plan om dit "warme nest" te verlaten!

Samen staan we sterker, daar blijf ik van overtuigd!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top