Het leven na mantelzorg

Je leven na mantelzorg -3-

Vandaag weer een vervolg over wat je allemaal kunt ervaren als mantelzorg je zorg niet meer is en je je eigen leven weer helemaal opnieuw moet gaan oppakken. Tenminste, zo was het voor mij. Ik bedenk me, nu ik achter mijn laptop zit, dat ook dit weer heel anders zal zijn voor iemand die nog een gezin naast zich heeft staan dan heb je ook daar nog mee te dealen natuurlijk. Ik zou mij voor kunnen stellen dat het dan nog lastiger is om je eigen gevoelens te goed te kunnen uiten, ik durf te stellen dat juist jij dan jezelf weer sterk houdt omwille van hen.

In dit blog ga ik het vooral hebben over zelfzorg, als mantelzorger krijgen we met regelmaat het advies om vooral ook goed voor ons zelf te zorgen, want hoe wil je anders goed voor je dierbare kunnen zorgen? En daar zit natuurlijk een kern van waarheid in. Maar uit eigen ervaring weet ik ook dat dit gemakkelijker gezegd dan gedaan is.

Voeding

Qua voeding at ik gezonder in de zorgperiode dan dat ik nu doe, ik kook over het algemeen wel elke dag maar let minder op wat er wel/niet ingaat. Mijn vader moest tenslotte de juiste voedingsmiddelen wel binnenkrijgen ondanks dat hij niet alles kon en mocht eten. Dus ook ik at zoutarm, veel verse groenten, en veel recepten aangepast op zijn slikprobleem. Ik had er geen zin in om 2 aparte maaltijden te bereiden was eraan gewend geraakt door de jaren heen. Nou, dat ontwennen ging sneller! In de eerste periode at ik veel β€œrotzooi” alles wat ik maar lekker vond ging naar binnen. Een wespentaille heb ik nooit gehad maar nu zijn het meer hommelheupen geworden.

Beweging

Nu ik er juist wel de tijd voor heb om te gaan sporten, kan ik mijzelf er nog niet toe zetten. De motivatie ontbreekt. Daarin ben ik echt lui geworden, ik ben gewend om overal met de auto naar toe te rijden ipv dat ik de fiets pak. Naar mijn werk fietsen valt al weg, mijn werkplek is in een andere stad dan waar ik woon. En in de tijd van zorgen had ik altijd in mijn hoofd dat er β€œiets” kon gebeuren thuis, dan wou ik zo snel als kon daar ook zijn. Maar ik moet het goede voorbeeld wel aan jullie doorgeven dus probeer om weer op te starten met voldoende beweging door bijvoorbeeld dagelijks een wandeling te maken, de fiets te pakken ipv de auto.

Beweeg, slaap voldoende en eet goed. De drie dingen die we allemaal zouden moeten doen.. Maar met dit verschil dat het nu wel (beter) kan dan wanneer je volop in de zorgen zit. Je moest sterk zijn voor de ander, nu moet je sterk zijn voor jezelf.

Voldoende rust

Over het slapen gesproken: In de zorgperiode kampen veel mantelzorgers met uitputting, helemaal als je dierbare ook in de nacht zorgmomenten nodig had. Dus eigenlijk is nu de tijd om te slapen, voel je dan ook niet bezwaard als je gewoon een dag in bed blijft liggen om te slapen, huilen of om de dekens over je hoofd te trekken, het is allemaal voor je eigen bestwil en daar draait het nu om, om jou en waar jij het best op gaat.

Mijn nachten waren lang erg onrustig, moeilijk in slaap kunnen vallen met rare stuiptrekkingen. Mijn huisarts verklaarde het als volgt: je lichaam wil slapen maar je hersenen werken niet mee (hypnagoge)

Veel dromen, waarbij ik soms schrok van mijzelf omdat ik door mijn eigen geschreeuw wakker werd en niet eens meer mijn ogen dicht wou doen omdat ik bang was om er zo weer verder in te gaan. Veel van deze dromen hadden te maken met onverwerkt verdriet rondom de zorg en het verlies van mijn vader, mijn broer, de teleurstellingen die ik had ervaren. De dromen zijn te verklaren ook dat is een soort van verwerking, en dat is nodig voor herstel hoe naar ze soms ook kunnen zijn.

Laat jezelf weer zien

Verwen jezelf weer, kleed en tut je weer eens leuk op. Laat jezelf zien! Ik heb periodes gehad dat ik niet eens in de kleren kwam, presteerde het zelfs om in pyjama naar de supermarkt te gaan. Lange jas erover, niemand die het zag (dacht ik). Periodes dat het mij allemaal niets meer kon schelen. Eigenlijk een beetje depri gedrag als ik het zelf zo teruglees.

Heb zo af en toe nog wel eens van die dagen dat ik het liefst in mijn huispak een beetje aanrommel thuis, maar dit is anders het voelt als heerlijk! Net zo heerlijk kan ik mijzelf ook weer voelen als ik weer eens lekker opgedirkt de deur uit ga. Is toch fijn als je dan iemand na lange tijd weer tegenkomt en zegt: Goh, wat zie jij er goed uit. Dat doet een mens goed!

 

Wees trots op elke stap, op elke pas,

daarmee ben je telkens iets verder dan je gisteren was

Avatar foto

Jolanda Groothuis, trotse dochter van WillemπŸ’–, voor hem heb ik jaren gezorgd en door hem ben ik hier ooit eens op het platform terecht gekomen. Mantelzorgelijk heeft mij zoveel gegeven: hier kreeg ik antwoorden op mijn vragen, hier kon ik vrijuit mijn zorgen delen met lotgenoten, hier voel(de) ik mij thuis.
En ik ben nog lang niet van plan om dit "warme nest" te verlaten!

Samen staan we sterker, daar blijf ik van overtuigd!

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. Mooi eerlijk en bemoedigend beschreven, Jolanda.

    Ik vraag me heel soms vanuit mijn huidige zorgfase voor mijn moeder wel eens af hoe het zal zijn na die fase.
    Fijn dat jij jouw bevindingen beschrijft. Dankjewel.

    Samen staan we zeker sterker!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top