Het leven na mantelzorg – 2 –

Je leven na mantelzorg 

Vandaag het vervolg over wat je allemaal kunt ervaren als mantelzorg je zorg niet meer is en je je eigen leven weer helemaal opnieuw moet gaan oppakken. Tenminste, zo was het voor mij. Ik bedenk me, nu ik achter mijn laptop zit, dat ook dit weer heel anders zal zijn voor iemand die nog een gezin naast zich heeft staan dan heb je ook daar nog mee te dealen natuurlijk. Ik zou mij voor kunnen stellen dat het dan nog lastiger is om je eigen gevoelens te goed te kunnen uiten, want juist jij zal dan jezelf weer sterk houden omwille van hen.

Van je dierbare afscheid te moeten nemen is een intens verdriet, de tijd die erop volgt heb ik als zeer verwarrend en zwaar kloten ervaren. Sorry, maar kan het echt niet anders omschrijven. Daar kwam nog bij dat ik wist dat ik op zoek moest naar een ander huisje omdat ik niet mocht blijven wonen. En dat moest ik zo snel mogelijk zien te regelen (hier heb ik in eerdere blogs al eens over geschreven) De stress en alle mentale en lichamelijke klachten die ik in de zorgperiode had waren nog niet zo 1, 2, 3 op te lossen, ik zat nog vol met kopzorgen mede hierdoor.

Ga maar na, ik had mijn verdriet om het verlies van mijn vader, mijn werkgever verwachtte mij op een gegeven moment uiteraard ook weer terug op mijn werkplek, het appartement moest nog leeggeruimd worden terwijl ik nog geen zicht had op iets anders: kortom, soms wist ik niet waar ik het zoeken moest. Had dagen dat ik het liefst de boel/de boel liet en de benen nam naar.. ja naar waar? Een en al chaos en verwarring in mijn hoofd.

Verwarring:

Mantelzorgers hebben hun leven in de wacht gezet om voor hun dierbare te kunnen zorgen. Nu je die jaren van zorgen achter je hebt liggen moet je misschien je doel opnieuw definiëren. Wat nu, wat ga je doen wat wil je nog voor jezelf? Het is meer dan normaal om je stuurloos te voelen terwijl je probeert je plek in je “nieuwe” leven te vinden en erachter te komen wat je eigenlijk wilt, wie je nu bent.

Naar mijzelf kijkend vandaag de dag: ik heb mijn eigen ik teruggevonden, ik doe nu de dingen zoals ik dat eigenlijk altijd heb gewild en nog belangrijker ik weet wie ik echt ben! Mijn tijd met mijn vader is mij dierbaar en zal ik voor altijd koesteren maar dat je eigen leven voor een lange tijd op “hold” komt te staan is een feit.

Tijd:

Wat moet je ermee? De tijd werd voor je gestructureerd terwijl je mantelzorg verleende. Nu ineens heb je tijd te over en moet je voor jezelf gaan uitvinden hoe je die op gaat vullen. Als je het al op wilt vullen natuurlijk, want niet ieder gaatje moet gedicht worden he? Misschien geniet je juist wel van een tijdje helemaal niets te hoeven! Je hebt in ieder geval nu de tijd om na te denken en om nieuwe beslissingen te nemen. Nadenken over de toekomst kan best angstig zijn, neem het dag voor dag, het komt zoals het komt…

Eenzaamheid:

Er kan een gevoel van leegte bij je ontstaan die voortkomt uit het feit dat je niet meer op dezelfde manier nodig bent, Omdat mantelzorgen zo allesverslindend is raken mantelzorgers vaak geïsoleerd. Wanneer de zorg dan eindigt moet je vaak opnieuw een sociaal netwerk opbouwen. Maak afspraken wanneer je denkt dat je eraan toe bent, maar laat ook anderen die je uitnodigen om oude vriendschappen weer op te pakken weer toe in je leven, mits je daar zelf ook achter staat natuurlijk. Je moet jezelf er goed bij voelen, anders gaat dat niet werken.

Eenzaam was ik niet, maar voelde mij wel vaak “alleen” in mijn zorgsituatie binnen mijn eigen sociale kring, zij hadden hun eigen leven met een gezin en andere verantwoordelijkheden dan die ik had. Ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden maar ik voelde mij steeds minder op mijn gemak. Mijn wereldje met mijn vader werd naarmate de zorg toenam steeds kleiner, zoiets.. Kon er ook de energie niet meer voor opbrengen om het nog allemaal in stand te houden.

Nee eenzaam was ik niet, en dat heb ik vooral ook te danken aan dit platform. Hier kon ik mijn ei kwijt, hier vond ik herkenning, hier voelde ik mij gesteund, Want hier wisten ze waarover ik “sprak” want hier zaten we allemaal in hetzelfde schuitje.

Ook in de eerste van periode van rouw zat ik met regelmaat op het vrienden forum, trof twee lieve lotgenoten die in diezelfde rouwperiode zaten met hun eigen verdriet, hun eigen zorgen. Wat heb ik dat als fijn ervaren, we deelden onze zorgen maar beurden elkaar ook weer op, vertelden elkaar wat we allemaal nog moesten doen, wat onze plannen waren. Welke verwachtingen we hadden. Mooi dat het dan zo kan lopen, op mij heeft het veel indruk gemaakt, mij heeft het goed gedaan.

 

Lotgenotencontact delen is helen!

Avatar foto

Jolanda Groothuis, trotse dochter van Willem💖, voor hem heb ik jaren gezorgd en door hem ben ik hier ooit eens op het platform terecht gekomen. Mantelzorgelijk heeft mij zoveel gegeven: hier kreeg ik antwoorden op mijn vragen, hier kon ik vrijuit mijn zorgen delen met lotgenoten, hier voel(de) ik mij thuis.
En ik ben nog lang niet van plan om dit "warme nest" te verlaten!

Samen staan we sterker, daar blijf ik van overtuigd!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top