Het leven mag weer beleefd worden..

De quarantaine is voorbij, en we kunnen weer samen naar de natuuractiviteit.

Voor mijn vertrek van huis komt er iemand om de schade aan het plafond op te nemen; eindelijk.

Wel weer een beetje hectisch zo, maar zo gaat het wel vaker.

Als ik bij mijn eega arriveer, komt een huiskamermedewerker de menulijst met hem doornemen voor de volgende week, omdat steeds maar brood eten hem toch ook de strot uitkomt.

Ik merk aan hem hoeveel moeite het hem kost om te begrijpen hoe het werkt met de menulijst, al is het niet nieuw voor hem, maar wel even geleden dat hij dit ook moest doen.

Hij is er veel simpeler in, noemt een en ander op wat hij graag eet, en dan is hij er wel klaar mee; maar zo werkt dat niet.

Elke week moet er een nieuwe lijst worden ingevuld.

Ondertussen krijg ik bericht van zijn zoon in verband met taxi reserveren voor diezelfde dag, zodat mijn eega zijn moeder op kan zoeken in de zorginstelling waarnaar ze is overgeplaatst.

Een buurvrouw van zijn moeder zal hem opvangen bij de zorginstelling.

Ik reserveer taxi voor eind van de middag en informeer de zorg hierover.

Hij belt mij ‘s avonds na het bezoek aan zijn moeder niet meer op; vergeten, of moe, denk ik.

Ik ben zelf ook moe van alles bij elkaar.

Vrijdag komt hij naar huis voor een paar uurtjes; we kunnen gelijk de nieuwe drempelhulp uitproberen die op de werkplaats is gemaakt, al was dat uiteindelijk zonder de hulp van mijn eega, wegens twee quarantaine weken en een stormachtige dag, waarop de busjes niet reden tussen de locaties.

De drempel ligt niet helemaal recht, de ondergrond dus ook niet; er is toch wel sprake van enige verzakking van het gebouw. Dat merk ik in de keuken trouwens ook. Maar ja, oud flatgebouw..

Over een scheeflopende drempel is het toch niet makkelijk binnenrijden met rolstoel, ook niet met drempelhulp, zo blijkt.

De volgende keer maar proberen vanaf de andere kant of achteruit naar binnen.

Maandag is het Valentijnsdag. Blijkbaar is dat mijn eega ook ingefluisterd, want hij belt mij op.

Helaas net op het moment dat ik aan het stofzuigen ben en dus de telefoon niet hoor.

Twintig minuten later zie ik de gemiste oproep op mijn telefoon en bel hem terug.

Hij reageert afstandelijk, zegt dat het Valentijnsdag is, of ik dat wel weet, en dat hij iets leuks had bedacht.

Ik reageer enthousiast, maar krijg gelijk een koude douche als hij zegt dat het nu niet meer hoeft van hem.

Ik leg uit dat ik de telefoon niet hoor als ik aan het stofzuigen ben en dat ik ook nooit weet óf hij belt, en hoe laat.

De uitleg mag niet baten, gepikeerd hangt hij op; dat is dan mijn Valentijnsdag..

Ik kan hier niet tegen en bel hem nu zelf op, kies voor de inlevende benadering die meestal meer succes heeft, en zeg tegen hem dat het me voor hem spijt dat ik aan het stofzuigen was, terwijl hij mij wilde bellen vanwege Valentijnsdag.

Als ik vervolgens nieuwsgierig vraag wat hij dan voor mij had, zegt hij: “Nou gewoon! Dat ik van je hou”.

Oh oké.. ik hoor de woorden, maar ze komen er koud bij hem uit, en dus ook koud op mij over; maar afijn, een mens kan niet alles hebben.

Eind van de middag belt hij mij weer op en zegt dat hij wat voor mij weet: als ik nou geld uit zijn portemonnee haal, dan kan ik daar een bosje bloemen van halen voor mijzelf. Hij zou dat wel zelf willen doen, maar hij weet niet hoe hij dat vanuit zijn positie moet regelen.

Ik stel voor dat als hij vrijdag naar huis komt, dat we dan even naar de bloemenwinkel hier vlakbij lopen, en dat hij daar dan zelf de bloemen kan uitkiezen, en dat vindt hij een goed voorstel.

Eind goed, al goed, met Valentijnsdag dus. Het is natuurlijk vooral een commerciële aangelegenheid. Toch heeft het wel wat.

Maandag op de werkplaats schuurt hij zijn linkerhand open, zonder dat hij daar erg in had; overal bloed.

Hij is er wel trots op; dat hoort er een beetje bij, vindt hij.

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top