skip to Main Content
Het Is Weer Raak..

Het is weer raak..

MaykeHet is vrijdagochtend, en jij hebt je wekelijkse groepstherapie.
Ik ga zoals gewoonlijk op mijn kleindochters passen.

Mijn vertrek plan ik extra vroeg, zodat ik daar eerst nog een rondje rond het meer kan lopen, want het is prachtig weer.

Eenmaal bij school aangekomen, vertelt eerst de ene kleindochter dat zij bij een vriendinnetje gaat spelen, en vervolgens komt de andere met dezelfde boodschap.

Het is dat ik het kon combineren met een fijne wandeling, en zodoende voelt het niet helemaal alsof ik voor niks ben gekomen.

Ik bel jou op dat ik vroeger thuis zal zijn.

Jij zou nog cadeautjes voor mijn verjaardag kopen, en jou kennende doe je dat gelijk na de therapie, en ga je niet eerst naar huis om een boterham te eten.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn auto door de wasstraat te rijden, hem daarna schoon te zuigen en de binnenkant even met een doekje op te frissen, en natuurlijk de ramen aan de binnenkant.

Jij vindt altijd dat het nog niet nodig is (de wasstraat), als ik het erover heb, en nu ben ik lekker even eigen baas daarover.

Met een schone auto, van buiten en van binnen, rijd ik even later onze straat in.

Ik zie jou voor mij uitlopen.

Langzaam ga ik naast je rijden, je kijkt nauwelijks op, loopt onverstoorbaar door.

Het valt me wel op dat je bleek ziet.

Ik waag een tweede poging om je te “onderscheppen” en ik ben weer naast je met de auto.

Je kijkt nog een keer, ik probeer mijzelf zo zichtbaar mogelijk te maken, maar geen reactie.

Ik parkeer de auto voor de deur.

Je had de auto niet herkend, mij niet gezien, antwoord je op mijn vragen daarnaar.

Dit schrijvende, realiseer ik mij ook dat ik je links passeerde, en dat is je “slechte” kant door je neglect.

We gaan een boterham eten, en als ik vraag waar jullie het over gehad hebben met de therapie, zeg je vermoeid dat jullie gesproken hebben over vermoeidheid.

Na het eten sta je op van tafel, en vervolgens verlies je je evenwicht en val je op de vloer.

Ik hijs je overeind en breng je naar de bank om even rustig te gaan zitten.

Je staat weer op van de bank, je bent rusteloos, valt opnieuw.

Ai, dit is niet goed!

Je voelt dat zelf ook wel en je waarschuwt mij op boze toon om er niemand bij te halen, want het is “niks”.

Ik antwoord dat ik iemand erbij zal gaan halen( arts), als ik het niet vertrouw.

“Je doet het niet, je waagt het niet, je flikt me geen geintje!”, schreeuw je.

Nauwlettend en argwanend houd je mij in de gaten.

Dit is niet goed.

Het labiele gedrag hoort bij een “aanval”.

Net zoals die rusteloosheid.

Ik vraag je om rustig te gaan zitten, maar je doet het niet, je blijft bij mij staan.

Ik ga de tuin in, zogenaamd om even naar de planten te kijken, jij staat voor het raam en houdt mij in de gaten.

Ik loop de tuin uit, ben uit het zicht, en overweeg wat ik zal doen.

Ik zal geen arts kunnen bellen waar jij bij bent.

Op dat moment hoor ik een dreun, je valt opnieuw.

Ik aarzel niet meer, haast mij naar een buurvrouw om 112 te bellen.

Wordt vervolgd..

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu full time mantelzorger voor haar partner. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in haar leven.

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu full time mantelzorger voor haar partner. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in haar leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X