skip to Main Content
Het Is Nooit Saai #BeersWereld #autisme

Het is nooit saai #BeersWereld #autisme

Het leven is nooit saai met een Beer in huis. Deze woorden heb ik al eens eerder geschreven en de betekenis van “nooit-saai” zal ook altijd een achteraf aspect van grappigheid bezitten – na een behoorlijke hoeveelheid frustratie vooraf.

Bakje kibbeling pinnen

Zo pinde ik van de week een bakje kibbeling voor Beers’ zusje bij de viskraam. Een stukje verderop was ze nog aan het kickboxen en ze zal daarna wel honger hebben, dacht ik.

Terwijl ik wilde pinnen bedacht Beer dat hij nodig naar de WC zou moeten. “Mag ik nu naar de WC!” riep hij naar me, terwijl hij alleen naar het restaurant wilde lopen wat nog officieel dicht was maar waar hij de vorige keer toch naar de WC mocht gaan.

Ik moest zien te voorkomen dat hij alleen daar binnen zou stormen en de restaurant mevrouw zou kunnen laten schrikken met zijn enorme zilveren opblaas 6, vers gekocht van de Action.

Ik pinde dus gauw de 4,50 voor de kibbeling en nam Beer mee naar de Jumbo waar ze een WC hebben voor klanten.

450 euro

De volgende ochtend, toen ik mijn rekening checkte, zag ik tot mijn schrik dat de visboer niet 4,50 van mijn rekening had afgeschreven maar 450 euro!

Ik kreeg een hartverzakking en het was nog geen 7 uur. Via allerlei wegen is het me gelukt het bedrag die zelfde avond nog terug te krijgen. De visboer was ook erg geschrokken, vertelde hij me.

Plastic kauwen

Verder is het altijd een hele kunst om een pen of stift te vinden in huis die niet uit elkaar getrokken is of half opgekauwd.

Als ik vraag wat Beer in zijn mond heeft trekt hij meestal een plastic dop of een stuk plastic zakje er uit met een beetje een valsachtige grijnzende blik.

Hele fles in één keer

Ook is het altijd spannend als ik wil douchen of er nog zeep en shampoo over is. Meestal zet ik de flesjes uit de douche op een plek waar Beer ze niet snel ziet. Maar als ik er eentje ben vergeten heeft ie het al gauw voor elkaar om de hele fles te gebruiken in 1 keer.

Check voor mezelf dat ik Beer de shampoo zelf op zijn hand moet doen de volgende keer.

Zo gaan kettingen, haar-elastiekjes en haar-spelden ook geen lang leven hebben in ons huis.

Schouders en benen

Beer ziet er altijd prachtig uit als hij zich net uit de douche heeft aangekleed. Wel doet hij 8 van de 10 keer zijn T-shirt achterstevoren maar daar kan ik hem net voor het weg gaan bij helpen om het om te draaien.

Toch heeft hij na 10 minuten op de boven en onderkant vlekken van witte chocopasta. Hij veegt zijn vingers het liefst af aan zijn schouders en benen.

Nieuw gekochte shirts moet ik altijd geheel van labels en andere prikdingen verwijderen omdat ze anders terug komen met grote gaten waar die labels hebben gezeten.

Schoenen zonder veters

Ook is de schoenenwinkel “Van Haren” zeer geliefd vanwege de goedkopere zonder veter-schoenen en sandalen die niet zo erg zijn om na 3 maanden weer te moeten vervangen voor een nieuw paar. Het liefst wil ik Beer vanwege mijn liefde voor coole Nikes ook in die schoenen zien maar het is zeer lastig coole schoenen te vinden zonder veters in maat 43. Veters strikken is blijkbaar niet aan te leren, zelfs na jaren van therapie.

Beer loopt het liefst op blote voeten en smijt zijn schoenen dan ook gelijk in een hoek als hij ergens is.

Rijdende zandbak

Mijn auto is een rijdende zandbak met papiersnippers en stukjes boom. Een plastic zak meenemen wil wel eens helpen het ergste weg te krijgen en sinds kort wil Beer gelukkig de takjes uit het bos door een open raampje afbreken zodat ze weer terug kunnen vliegen naar hun vriendjes in het bos.

En zijn laatste dingetje van nu is dat hij mijn telefoon vol zet met zelfgemaakte auto-filmpjes. Het liefst met zijn cijfers die een hoofdrol spelen. Heel grappig om te zien waar zijn oog voor detail naar kijkt vanuit een fotolens. Ik bewaar er dan zeker dagelijks een paar van die foto’s en filmpjes. De rest van de 80 andere zijn van het plafond of van de grote opblaas gouden 9.

Even aaien

Tegenwoordig vraag ik aan Beer of ik even over zijn hoofd mag aaien. Of dat ik hem even een knuffel mag geven. Ik snuif dan hard zijn geur op en vergeet dan weer alle kapotte voorwerpen, kleren, lege shampooflessen en vieze auto’s.

En zo blijf ik veerbaar in het nooit saai zijn van dit wonderbaarlijk vermoeiende en liefdevol, grappige Beren-bestaan.

 

 

Avatar

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X