Het is niet altijd een rechte weg

Daar zat ik dan, in de auto, vast achter een schoolbus die elke drie minuten stopte. Nadat ik net al een kwartier niet verder kon vanwege een ongeluk. Ik moest op het laatste moment ook een andere weg nemen omdat ik moest tanken, iets wat ik gisteren had moeten doen. Wat gewoonlijk een simpel ritje van een kwartier is, veranderde in een rit van een uur, vol spanning en frustratie.

Ik stond op het punt om mezelf te verliezen in zelfmedelijden en mezelf te verwijten dat ik de dingen niet goed had gepland, toen ik een klein meisje zag dat energiek uit de bus sprong en zo snel ze kon de wachtende hand van haar vader vastpakte. Wat een lief tafereel, het bracht mijn wereld in een paar seconden tot stilstand. Het deed me denken aan mijn eigen vader, die dit jaar 79 wordt, grote gezondheidsproblemen heeft en een erg koppig karakter dat het zorgplan, dat ik zorgvuldig voor hem heb opgesteld, in de weg staat.

In de afgelopen twee maanden heb ik mijn ouders bijgestaan bij twee grote overstromingen in hun kelder. In die twee maanden ontdekten we schimmel in de kelder, kregen we een nieuwe diagnose van longfibrose, hartmedicatie die veranderd moet worden maar nog steeds niet veranderd is, en hadden we moeilijke gesprekken over beslissingen die met het eind van het leven te maken hebben, waarbij testamenten en volmachten geregeld moeten worden.

In mijn hoofd weet ik precies hoe het proces de komende maanden moet verlopen. Ik heb tenslotte veel gelezen en onderzoek gedaan! Mijn vader moet de volmachten en testamenten ondertekenen, zodat ik die taak van mijn lijst kan schrappen. Check. Hij moet meer longonderzoek ondergaan zodat we zijn diagnose beter begrijpen en weten wat we kunnen verwachten. Check. Hij moet in het ziekenhuis worden opgenomen zodat ze zijn hart en defibrillator kunnen controleren terwijl ze zijn nieuwe medicatie aanpassen. Check. Mijn ouders moeten een aannemer inhuren voor het werk in de kelder en voor de juist schimmelbestrijding. Check.Wat nog beter zou zijn is dat we het huis verkopen en mijn ouders naar een kleiner huis verhuizen, dichter bij mijn man en mij. Extra grote check.

Mijn vader heeft echter andere plannen en andere gedachten over zijn leven. Hij is nog niet klaar om volmachten te tekenen. Hij zal dit met zijn advocaat bespreken wanneer hij denkt dat het tijd is om dat te doen. Hij wil geen onderzoeken meer. Hij is moe van alle onderzoeken, dokters en procedures. Hij weigert twee dagen in het ziekenhuis door te brengen, tenzij het een noodgeval is en het niet anders kan. Hij maakt liever modeltreinen om te verkopen op de treinenbeurzen waar hij elke maand naar toe gaat, een hobby die is uitgegroeid tot een bedrijfje dat extra inkomen voor zijn pensioen genereert. Mijn vader wil geen geld uitgeven aan een aannemer als hij het werk zelf kan dan met behulp van de familie. Sterker nog, aangezien wij het ergste al hebben opgeruimd en schoongemaakt, is hij zeker bereid om het gewoon ‘te laten zoals het is.’

Mijn gedachten zaten vast in een vicieuze cirkel. Keer op keer vroeg ik me af hoe we al deze overweldigende problemen konden oplossen terwijl mijn vader leefde in een staat van ontkenning en weigerde mee te gaan in het plan dat ik had opgesteld. Telkens kwam ik weer bij het begin uit, zonder een duidelijke oplossing.

Een nieuwe gedachte kwam in mijn hoofd op toen kinderen voor mij uit de bus bleven stappen: ook al moest ik vandaag veel omwegen nemen, blijven stoppen en weer verdergaan, ik zou toch mijn eindbestemming bereiken, alleen op een andere manier en op een later tijdstip.

Zou ik hetzelfde concept kunnen toepassen op het zorgtraject van mijn vader? Ondanks dat hij niet proactief is wat betreft de benodigde documenten, verdere medische onderzoeken of veranderingen in medicatie, is er toch enige beweging op die vlakken, ook al is het niet zo veel en snel als ik zou willen. We hebben afspraken met artsen die zijn toestand in de gaten houden, en mijn vader weet dat ik met hem mee ga naar die afspraken. Hij is bereid om artikelen over volmachten en testamenten te lezen, en daar eventueel vragen over te stellen. Dat levert een aantal goede en noodzakelijke gesprekken op. Door de overstromingen is hij begonnen met het sorteren van de rommel in de kelder. Het is een begin, dus er is beweging, we staan niet stil. Mijn ouders hebben zelfs de door mij voorgestelde vier dozen methode toegepast: houden, weggooien, weggeven en verkopen. Tijdens dit proces heb ik ook nog eens de eer om te genieten van de verhalen over zijn jongere jaren, terwijl hij alle memorabilia in de kelder -tergend langzaam- uitzoekt.

Moet ik elke zorgtaak afvinken? Nee, dat hoef ik niet. Ik kan rustig aan doen met mijn vader en de vooruitgang die we boeken waarderen. Deze zorgreis belooft plotseling stoppen en weer verdergaan, omwegen, frustraties, flarden van kortstondige vrede en uitbarstingen van plotseling verdriet. En zelfs als mijn ouders afwijken van de weg die ik zo zorgvuldig probeer uit te stippelen, leer ik dat ik kan genieten van het landschap en de speciale momenten onderweg.

Terwijl ik verder reed achter de schoolbus, voelde ik me steeds meer ontspannen worden. Ik genoot echt van deze tijd om even adem te halen en na te denken. Mijn vader en ik gaan in dezelfde richting naar dezelfde bestemming en deel van die bestemming is mijn aanwezigheid in zijn leven tijdens deze zorgperiode. Mijn beide ouders weten dat ze in deze jaren niet alleen zullen zijn. Dat heb ik ze beloofd. Het pad zal niet altijd recht zijn, maar we zullen het samen bewandelen, onze relatie sterker maken en onderweg meer herinneringen creëren.

“Wanneer je je pad uit het oog verliest, luister dan naar de bestemming in je hart.” ― Katsura Hoshino

 Door T. Stauffer uit Pennsylvania.

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top