Het is het moeilijkste maar ook het dankbaarste wat ik ooit gedaan heb. #mantelzorg

In onze serie: Wat is jouw verhaal plaatsen we deze week het verhaal van Anita:

wat-is-jouw-verhaal

Als mantelzorger voor mijn schoonmoeder, zorg ik gemiddeld 75 uur per week voor haar. Als het tegen zit, kan het zelfs 120 uur zijn. Iets minder dan twee jaar geleden kreeg zij de diagnose dementie en heeft sinds afgelopen januari 24/7 zorg nodig.

Ondanks dat de gezichten van haar familieleden haar bekend voor komen, herkent ze inmiddels vijf van haar zeven kinderen niet meer. De jongste dochter is tegenwoordig ” de vrouw die komt schoonmaken” en de oudste zoon is ” een man die ineens voor haar staat met haar eten”. Als zij beide proberen met haar in gesprek te gaan, leidt dit veelal in een hoop geschreeuw van schoonmoeder als ze ze sommeert om direct het huis te verlaten.

De middelste zoon – mijn man – is steeds iemand anders. De ene dag is hij gewoon Willem, mijn echtgenootmaar andere dagen kan hij net zo goed haar broertje zijn of… en dat is echt veel erger.. soms denkt ze dat hij haar geliefde is. Mijn man vindt dat echt moeilijk maar ik probeer hem gerust te stellen met het feit dat ze in hem haar overleden echtgenoot ziet, waarop Willem veel lijkt.

Mijn schoonmoeder heeft met bijna alles hulp nodig. We hebben nog geluk dat ze bijna altijd kan opstaan en dat we zo naar het toilet kunnen gaan. Dat moet natuurlijk wel samen want ze valt vrij snel. Als ze boos of opgewonden is, vergeet ze nog al eens dat ze niet goed meer kan lopen, met alle ellende van dien. Dit is de reden dat we haar eigenlijk niet meer alleen thuis kunnen laten. Ze woont nog zelfstandig maar we houden haar tegenwoordig elke minuut van de dag in de gaten met een soort babyfoon met camera. Dat kan gelukkig omdat ik twee deuren verderop woon en snel bij haar kan zijn.

Ik ben haar vaste mantelzorger omdat ik geen baan heb maar ik sta er gelukkig niet alleen voor. Ik zorg overdag voor haar en mijn drie schoonzussen wisselen elkaar af qua nachten. Ik wacht ‘s avonds net zo lang op een van hen en kom hen dan ‘s ochtend om 7 uur weer aflossen, zodat zij daarna naar hun werk kunnen gaan. Het zijn best pittige tijden maar met elkaar lukt het ons nog steeds.

Tot twee maanden geleden hielpen al haar zonen ook nog mee en waren we allemaal misschien een dag per week bezig met zorgen. Helaas gaat moeder steeds ander achteruit wat ook tot gevolg heeft dat ze bang is geworden om alleen met een man in huis te zijn. Daarnaast heeft ze een heel naar slaappatroon ontwikkelt. Ze slaap soms drie dagen en nachten niet en daarna slaapt ze twee dagen en nachten achter elkaar. De dagen dat ze wakker is kan ze geen moment stil zitten. Vreselijk onrustig is ze en ze heeft dan vaak de neiging om alles wat ze in haar handen krijgt kapot te gooien. Ze heeft dan ook waanvoorstellingen, hallucineert en praat tegen mensen die er niet zijn. En ondanks dat ze gewoon in het huis woont waar ze al meer dan 50 jaar woont, herkent ze het niet meer als zodanig. Elke keer als ik haar in de ochtend vanuit haar slaapkamer in haar woonkamer help, denkt ze dat ze heel ergens anders is.

Ondanks dat ik al een paar jaar geen echte baan heb, ben ik erachter gekomen dat ik inmiddels gekwalificeerd ben geworden voor elke baan die er bestaat. Ik ben namelijk chef, persoonlijk assistente, verpleegster, gezelschapsdame, oppasser, chauffeur, event planner, secretaresse, interieur verzorgster en ontwerpster, tuinvrouw, therapeut, belastingconsulent, manicure/pedicure, schoonheidsspecialiste en kapper.

Het enige wat ik echt niet meer ben is haar schoondochter. Inmiddels ben ik namelijk ook haar BFF geworden.En juist op het moment dat ik denk: Ik trek dit allemaal niet meer, pakt ze me vast, verteld me dat ze zoveel van me houdt, knuffelt me en dat zegt ze dat ze niet meer weet wat ze zonder me zou moeten. Wat ik dus al zei: ‘ het is het moeilijkste maar ook het dankbaarste baantje wat ik ooit gehad heb. Mijn laatste doel is dat zij tot haar dood nog een menswaardig en – naar ik hoop – gelukkig bestaan heeft en dat ze weet dat we van haar houden.

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top