skip to Main Content

Het is anders dan gedacht en het gaat anders dan gedacht

Woensdag belt hij mij op en meldt dat hij een zware epileptische aanval heeft gehad.

Vreemd, want daar klinkt hij niet naar.

Later ontvang ik bericht hierover van de verpleging, dat hij een lichte aanval heeft gehad.

Zijn eigen waarneming strookte dus niet met de werkelijkheid.

Ook dit is toch iets nieuws, dat hij dit bij zichzelf anders heeft waargenomen.

Zo blijft het voor mij steeds schakelen en zoeken in wat voor waar aan te nemen en wat niet.

Donderdag gaan we samen de duinen in; daar heeft hij zowaar zin in.

Het is dan ook heerlijk zacht weer, zonder koude wind.

Vrijdagochtend, nog voordat hij naar de werkplaats gaat, meldt hij telefonisch dat het “geweldig” gaat.

Dit woord gebruikt hij normaal gesproken niet of niet gauw, en als hij het al gebruikt is het eerder sarcastisch bedoeld.

Ik check dus even hoe hij dit bedoelt, maar het is echt “geweldig”, want hij heeft helemaal geen pijn in zijn rug en die blijdschap wilde hij even met mij delen.

Het weer is nog steeds prima en hij voelt zich prima, en in de middag wil hij wel weer de duinen in.

Nou, dan doen we dat.

Onderweg komen we een vrijwilliger tegen die helemaal uit het raam van zijn busje gaat hangen om gedag te zeggen en te zwaaien, en  onderwijl roept: “Mooi weertje!”

Ik kijk naar hem en zie een stiekem lachje, waarop ik informeer wat dat lachje te betekenen heeft.

“Ja”, zegt hij, “daar zit ook wat achter”. “Mooi weertje”, betekent in dit geval mooi vrouwtje”.

Dat slaat dus op mij. Ik voel mij daar nog altijd wat ongemakkelijk onder, omdat ik mijzelf niet zo zie en dat is geen valse bescheidenheid.

Maar goed, toch ook leuk om op mijn “oude dag” nog deze aandacht te krijgen, al vraag ik daar zelf niet om.

Ook leuk dat hij mij inwijdt in hun “geheimtaal”.

We komen een wandelaar tegen die wij lang niet meer hadden gezien en zij is helemaal blij verrast dat wij nog in leven zijn en er goed uitzien.

Ze vindt hem er goed en opgewekt bij zitten en maakt mij compliment over mijn haar, waar ik ook niks voor doe, behalve regelmatig naar de kapper gaan, maar verder valt het zoals het valt en dat is elke dag anders.

Zelf loopt ze haast als een kievit en dat is ook anders geweest.

Een jaar ervoor liep ze nog met krukken, door een zenuwziekte, waarvan ze goed is hersteld.

Ze beseft heel goed dat het met haar ook anders had kunnen aflopen.

Bijzonder hoe je toch met een wildvreemde over en weer zo’n connectie kunt voelen.

Na nog even gepraat te hebben, vervolgen we ieder onze weg.

Zaterdagmiddag mijn vaccinatie, in Badhoevedorp.

Omdat daar vrienden van ons wonen, hij is een oud collega van “hem”, besluit ik daar vooraf even een bakkie te gaan doen.

Het is heel gezellig en ze vragen of ik na de vaccinatie terug wil komen om bij hun te eten.

Dat is heel lief aangeboden en sla ik niet af.

Er wordt chinees gehaald en dat heb ik een “eeuwigheid” al niet meer gegeten.

Maar goed, eerst het vaccin halen.

Daarmee is toch iets fout gegaan, zo blijkt, want ik sta niet op de lijst voor vandaag.

Ik krijg het voorstel om af te wachten of er om 17.00u vaccin over is, want anders moet ik weg en opnieuw een afspraak maken.

Ik wacht af en krijg inderdaad nog het vaccin.

Daarna heerlijk gegeten bij onze vrienden en zo is de dag toch goed geëindigd.

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X