Het houdt niet op..

Telefoon van de afdeling omdat de taxi er nog niet is voor de rit naar huis, plus melding dat er opnieuw een waarschuwing kwam voor een aanval, die niet doorzette.

De taxi is toch echt besteld. Ik bel met de centrale en hoor dat de ophaaltijd met een uur vertraagd is, wegens onderbezetting.

Ik bel de afdeling met dit bericht.

Bij aankomst wordt mijn echtgenoot weer eens bij de verkeerde entree afgezet, wat hij zelf niet in de gaten heeft, en ik loop er maar naartoe. Uit ervaring wijzer, wacht ik hem altijd al op tegen de tijd dat hij aankomt, al was dat nu dus extra lang wachten.

Zoals gewoonlijk wil mijn echtgenoot gelijk roken.

Sigaretten heeft hij bij zich, maar een aansteker niet.

Hij zegt die echt bij zich te hebben, maar ondanks het omkeren van zijn tasje, vind ik die toch echt niet.

Ik ga in huis zoeken naar een aansteker, maar helaas geen te vinden.

Hij houdt vol echt de aansteker bij zich te hebben, maar als ik vraag waar die dan is, weet hij dat niet.

Ik sta al bijna op het punt dan maar een aansteker te gaan kopen met hem, als ik de zijne opeens tussen zijn benen zie liggen..

Triomfantelijk zegt hij: “Zie je wel dat ik hem meegenomen had?!”

Pfff…ja…als hij had geweten waar die lag, dan was ik ook blij geweest…nu zucht ik maar even.

Afijn, hij kan roken en is nu tevreden.

Ik zie dat de rolstoel gerepareerd is, al was ik daar niet meer over teruggebeld.

De reparateur blijkt de dag ervoor te zijn geweest, en het scheen nog onder de garantie te vallen.

Dat weet mijn echtgenoot te vertellen, als ik ernaar vraag.

Ik vind hem erg naar voren hangen in de rolstoel en doe de rugleuning wat naar achteren, wat niet veel helpt.

Ik denk aan het “lopen”…als hij al niet rechtop kan zitten….

De taxi is wel vroeg met ophalen, zoals meestal het geval is.

Zondag krijg ik bevestiging dat een dierbare Facebookvriendin vrij plotseling is overleden.

Ik had regelmatig contact met haar, en we deelden lief en leed uit verleden en heden, vanuit een soortgelijke achtergrond.

De laatste week had ze niet meer gereageerd, en ik wist niet waarom.

Dacht eerder aan “Facebookvermoeidheid”, zoals ik dat zelf weleens kan hebben, dan aan een overlijden.

Ze was chronisch ernstig ziek, maar zou starten met een revalidatietraject, wat ze vanwege de Coronatijd twee jaar opgeschort had, bang om juist daar Corona op te lopen, al kreeg ze het evengoed, waar ze nog goed doorheen gekomen was.

En dan nu opeens haar overlijden, wat niemand had zien aankomen.

De klap is dan des te harder.

Voor mij nu het vierde overlijden, net nog binnen een half jaar…niet te geloven.

Er wordt weleens minachtend gedaan over contacten via internet, via Facebook, maar ik heb er vriendschappen door opgebouwd, en sommige mensen ook (meerdere keren) ontmoet.

Ik had deze vriendin ook zeker wel een keer willen ontmoeten, na haar revalidatietraject, of als ze dat erbij had kunnen hebben, maar dat zal dus niet meer gaan gebeuren.

De facebookgroepen waar zij en ik lid van waren/zijn, liggen na dit bericht ook een paar dagen min of meer “plat”, of passen zich aan. Ik ben niet de enige bij wie dit erin hakt.

Net als de dag hiervoor ontvlucht ik mijn huis, al kan ik niet voor verdriet weglopen, maar daar wel afleiding voor zoeken, en gelukkig zijn er altijd wel mensen bij wie ik terecht kan, die het zelf ook leuk vinden dat ik langskom.

Dinsdag meldt mijn echtgenoot een overlijden van iemand van zijn afdeling, en hij is daar ook erg aangeslagen door.

Hij denkt dat het aan het “huis” ligt, maar ik maak het ook mee, vertel ik hem.

Het maakt niet uit waar je bent, waar je woont…

 

 

 

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top