skip to Main Content

Het grote mantelzorgtaboe

Als je mij een beetje kent dan weet je dat ik niet van de taboes ben. Het gaat mij in dit blog specifiek om zaken die heel veel mensen als hetzelfde ervaren maar daar niet voor uit durven te komen. Wat ik het allergrootste mantelzorgtaboe vind? Dat je niet openlijk mag zeggen hóe zwaar en rottig mantelzorg soms kan zijn.

Naast alles wat ik in mijn leven ben – echtgenote, moeder, dochter, zus, werknemer, collega, vriendin, ondernemer – was ik ook 8 jaar mantelzorger voor mijn vader met Alzheimer. Ik had er in die tijd in alle facetten een tweede huishouden bij, leefde het leven van mijn vader zij aan zij met hem en liep op die route heel vaak tegen muren aan. Een mantelzorgleven vol ups en downs, zeg maar.

Het was bij vlagen een hele zware taak waar ik eerlijk gezegd nooit om gevraagd heb en het was een rol die ik ook nooit heb geambieerd. Voor mij was mijn taak als mantelzorger door allerlei omstandigheden heel vaak zorgelijk te noemen. En als het me dan allemaal even te veel werd of als ik iets meemaakte waar ik zwaar de P over in had, dan schreef ik daarover. Want delen helpt en daarbij….. een mantelzorger is ook maar mens.

Wat ik hoogst irritant vond is hoe bot en geïrriteerd mensen soms reageerden als ik mijn mening, mijn verdriet of frustratie openlijk in een blog opschreef. Ik zie het zo nu en dan ook gebeuren onder blogs van mijn collega-bloggers: Een vrij ongenuanceerde reactie omdat de reaguurder in kwestie een blogonderwerp of een bepaalde insteek van een blog als niet pas ervaart.

Maar wat als iemand zijn of haar zware mantelzorgtaak als niet fijn of positief ervaart? Wat als je bordje vol is en niets normaal lijkt te gaan? Wat als je het gevoel hebt dat je niet begrepen wordt? Wat als op een bepaald moment echt alles tegenzit? Mag je daar dan niets van zeggen? Moet je alles wat negatief is of tegenzit dan maar voor jezelf houden? Het lijkt me niet. Ik noem dat dus het grote mantelzorgtaboe. Als je zorgt voor een dierbare mag je blijkbaar niet klagen, verdrietig, gefrustreerd of boos zijn. Ik verzeker je:  Als je je nooit mag uiten dan ontplof je. Daarbij, het doet niets af aan de liefde die mantelzorgers voelen voor degene waar zij voor zorgen.

Als mantelzorgers in jouw ogen iets negatiefs zeggen of schrijven, betekent dat dan automatisch dat het niet terecht of zelfs onwaar is? Stop met mantelzorgers te vertellen dat zij te negatief zijn. Jij staat niet in hun schoenen en maakt niet mee wat zij meemaken. Soms is het hen allemaal gewoon even te veel. Mogen mantelzorgers dus af en toe minder positief zijn en dat uitspreken zonder een akelige opmerking naar hun hoofd geslingerd te krijgen ? Want zo voelde dat voor mij destijds, akelig maar ook vaak net of de reaguurder zich door mijn blogonderwerp aangevallen voelde.

Iedereen zegt wel eens dat hij of zij ‘dingen’ niet meer trekt. Wat is daar mis mee? We zijn nou eenmaal niet allemaal hetzelfde en mantelzorgsituaties zijn dat evenmin. Oordeel dus niet te snel als je iets leest waar je het niet mee eens bent en voor je reageert: Lees eerst eens de reacties die al gegeven zijn. Vaak zie je dan dat anderen zich wel in het blog herkennen. Er steun uit halen of zich gehoord voelen. Daar doen wij het voor op Mantelzorgelijk. De erkenning en de herkenning. We doen het niet om iemand een hak te zetten of omdat we niets anders hebben om over te schrijven. Je leest pure, emotionele , soms rauwe en verdrietige verhalen uit de eerste hand.

Dus voor je als een malle begint met typen, onthou dat een botte (online)reactie snel gegeven is maar dat die veel langer blijft hangen dan al het positiefs wat er verder nog  te lezen valt. Dat vind ik echt heel jammer. Het is juist zo belangrijk dat mantelzorg in al zijn facetten bespreekbaar is en dat ervaringen gedeeld worden. Alleen dan kun je iets negatiefs uiteindelijk naar iets positiefs buigen. En delen helpt daarbij!

Zo, dat ben ik kwijt. Ik wens je een hele fijne, zonnige dag 🙂

 

 

 

 

 

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X