skip to Main Content

Het gaat erom #dementie

imageHet is al even geleden sinds ik hem voor het laatst zag, de vader van Marjolijn. Maar het dorp is klein, je komt elkaar altijd weer tegen. En vandaag stond hij voor me in de rij bij de dorpssuper, meneer Bruurs. Wat is hij broos geworden. Oud en mager. We hebben wel vaker gesproken, dus ik groet hem vriendelijk. Hij heeft geen notie van wie ik ben en reageert ontwijkend.

Geeft niks, denk ik. Rustig aan. Marjolijns vader draait zich abrupt om. Hij denkt even na en kijkt dan nog eens naar me. Geen enkele herkenning. Hij weet dat hij het niet weet. Ik geef hem een bemoedigend knikje, glimlach en haal tegelijk mijn schouders op. Hij glimlacht opgelucht terug. We vinden het verder allebei wel prima zo. Nu is hij aan de beurt bij de kassa.

Het meisje aan de kassa scant zijn boodschapjes. “Deze heeft u gisteren ook gekocht, die zet ik even terug”, zegt ze en pakt een pak koffie van de band. “Is goed, hoor”, zegt meneer Bruurs. “Ik kom morgen wel nieuwe halen.” Dan zegt ze duidelijk het bedrag en laat hem rustig op zoek gaan naar zijn portemonnee. De mensen in de rij weten dat het waarschijnlijk wat langer gaat duren. Meneer Bruurs zoekt. Hij vindt zijn beursje. Geld tellen vindt hij lastig, dus hij geeft de hele portemonnee aan het kassameisje. Zij pakt een biljet, legt hem nog eens rustig uit wat het kost, telt samen met hem het wisselgeld na en stopt het terug.

“Nou, dat was het weer voor vandaag! Dag, dag! Morgen nieuwe ronde!” Vrolijk groetend verlaat de oude man de winkel. Een paar tellen later sta ik ook buiten en zie hem met zijn boodschappentas in de weer, die is gevallen. Naast hem een voorbijganger, die helpt om wat spullen in de tas terug te stoppen. Ik loop door naar de bakker. Later zie ik hem om de hoek van de straat verdwijnen, gebogen, met de tas dicht tegen zich aan. De weg naar huis gaat hij wel vinden, en anders helpt iemand hem er naartoe.

Mantelzorgen doe je niet alleen, zegt Marjolijn altijd tegen me. Zij doet het met haar broers en zussen. En met een hele kring aan mensen, die goed weten wat er met haar vader aan de hand is. Natuurlijk helpt het dat we in een dorp wonen. Een dorp waarin bijna alle mensen weten wie de oude meneer Bruurs is. Omdat hij hier een groot deel van zijn  leven heeft gewoond. Omdat hij decennia lang voorzitter was van de plaatselijke Oranjevereniging. Omdat hij nog steeds graag buiten komt.

En zo oogst Marjolijns vader wat hij zijn hele leven heeft gezaaid. Vriendelijkheid, respect en een beetje hulp. Want het gaat er niet om dat hij dementie heeft. Het gaat erom dat hij meneer Bruurs is.

 

 

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X