Het doolhof na de indicatie
Je denkt: we krijgen hulp. Maar dan begint het pas.
Het was een opluchting: eindelijk, een indicatie!
WLZ, Wmo, PGB — welk label dan ook.
Eindelijk erkenning. Eindelijk ondersteuning.
Dacht je.
“Ik dacht: nu komt er hulp. Maar er kwam vooral administratie.”
— Renate, 56
De hulp bestaat. Op papier.
Je krijgt een brief. En een code. En een pakket.
Maar geen hulpverlener. Geen planning. Geen duidelijkheid.
Je moet zelf zorgaanbieders bellen.
Die hebben geen plek. Of geen personeel. Of geen contract met jouw gemeente.
Of zeggen: “Bel over vier maanden nog eens terug.”
“Ik heb twintig zorgaanbieders gebeld. Allemaal vol. Maar niemand helpt je verder.”
— Ferdinand, 61
Je bent je eigen zorgmanager geworden
Je dacht: nu kunnen we iets loslaten.
In plaats daarvan krijg je een spreadsheet, een handleiding van 42 pagina’s en drie telefoonnummers die nergens op reageren.
Je moet:
- zelf regie voeren
- zelf uitzoeken wat je mag
- zelf foutloze administratie aanleveren
- zelf achter fouten aan
En als je struikelt, krijg je geen hulp. Je krijgt een boete.
Het systeem claimt te ontzorgen.
Maar in werkelijkheid zegt het: zoek het zelf uit.
“Ik ben nu niet alleen mantelzorger, maar ook zorgcoördinator, planner, regelneef, klachtenfunctionaris én boekhouder.”
— Linda, 49
Wat we nodig hebben?
- Echte ondersteuning bij de uitvoering van indicaties
- Centrale toegang tot beschikbare zorg (géén eindeloze belrondes)
- Een persoonlijke begeleider of regisseur – zonder wachtlijst
- Een systeem dat jou helpt, in plaats van dat jij het systeem moet helpen functioneren
De indicatie is geen redding.
Het is het begin van een nieuw doolhof.
Meer lezen
Het doolhof na indicatie is er alleen voor mantelzorgers. Er is een kans dat je als mantelzorger uiteindelijk wél geholpen wordt.
Een heel veel groter probleem is voor de alleenstaande oudere die geen mantelzorger heeft, dus niet 1 iemand die volgens de regels 8 uur per week mantelzorg verleend, wel 20 personen die af en toe eens een paar minuten tijd hebben. Dan ben je dus als zieke zorgvrager ook nog je eigen mantelzorger, zorgcoördinator, planner, regelnicht, klachtenfunctionaris, en boekhouder terwijl je gelijkertijd je uiterste best moet doen om de borstkankerbehandeling te overleven.
Over dat probleem hoor je niemand.
Natuurlijk, mantelzorger zijn is zwaar, ik ben het geweest voor mijn man, tot zijn overlijden.
Maar ik ben nu zelf ziek en géén mantelzorger hebben is nog zwaarder.