Het anders zorgen, het nieuwe normaal…

Op de site van het Senioren Journaal zag ik onderstaand bericht voorbijkomen. Een artikel uit de Algemene Dagbladen. Ik deel hem met jullie zodat je op de hoogte blijft van wat er allemaal zo gaande is binnen het zorgsysteem van vandaag de dag: het “anders zorgen” het “nieuwe normaal”..

Ik deel hem met jullie omdat ik mij soms afvraag of we ons eigenlijk wel echt beseffen wat er allemaal nog meer op mantelzorgend Nederland afkomt. Want ik ben heel eerlijk, ik twijfel daar soms aan. We lijken ons drukker te maken om het jaarlijkse mantelzorgcompliment dan om het vechten voor een fatsoenlijk mantelzorg beleid. Een beleid waarin de mantelzorger breed geaccepteerd, gewaardeerd én ondersteund wordt! Dat is toch wat wij willen, dat is waarvoor wij ons hier met z’n allen verenigen, toch?

Mantelzorgers gaan zelf urinezakken wisselen

Door personeelstekort gaat er volgens dagblad de Gelderlander veel veranderen in Ziekenhuis Rivierenland in Tiel. Zo worden mantelzorgers binnenkort getraind om zelf urinezakken van patiënten te verwisselen.

In het verminderen van de druk op de ziekenhuiszorg hebben de patiënten én hun naasten een rol, zegt Wendy Bosboom, voorzitter van de raad van bestuur van Ziekenhuis Rivierenland in Tiel. “We gaan hier in het ziekenhuis kijken of we de naasten in kunnen zetten op de afdeling.”

Allemaal voordelen

Het ziekenhuis denkt er volgens de Gelderlander over om familie de hele dag toe te laten in het ziekenhuis. “Dan kan die zien hoe de verpleegkundige iemand verzorgt, zodat ie dat makkelijker thuis kan overnemen. En dat als de arts langskomt, je ook hoort wat de adviezen zijn. Allemaal voordelen. Dan kan iemand misschien ook eerder naar huis omdat de naaste zich zekerder voelt in de hulp en zorg voor de patiënt.”

Naar huis zonder thuiszorg

De thuiszorg voelt er ook voor om naasten van patiënten een grotere rol te geven in het herstel. Bosboom zegt hierover in de Gelderlander: “Die willen de naasten en de patiënt onderwijzen. Hoe je bijvoorbeeld een katheterzak verwisselt, of een fraxiparinespuitje geeft. Dat je wat de thuiszorg doet al in het ziekenhuis leert. Op deze manier kan iemand gewoon naar huis zonder thuiszorg.”

Het hele artikel is te lezen in o.a. het Algemeen Dagblad, omdat het een premium artikel is en niet iedereen het dan kan lezen, heb ik hieronder er nog wat aan toegevoegd: de maatregelen die het ziekenhuis nog meer wil gaan nemen en waarom zij dit zo gaan aanpakken. En vergeet daarbij niet dat het nu toevallig dit ziekenhuis is, vele zorgorganisaties zullen dit ook gaan opvolgen.

Behalve de inzet van mantelzorgers neemt het ziekenhuis meer maatregelen. Zoals, waar het kan, personeelsinzet schrappen zodat het ergens anders kan worden ingezet. Wie bijvoorbeeld naar de operatietafel kan lopen, wordt niet meer op een brancard vervoerd. Een maatregel die meteen effect heeft: We hebben dan sowieso twaalf bedden helemaal niet meer nodig. 24 uur lang, telkens twaalf bedden en dat zijn misschien wel twee diensten.”

De volgende stap – dit jaar op de planning – is een plek waar je na de operatie even rustig kan bijkomen om daarna je weg te vervolgen. Ook daar weer: niet onnodig op een bed liggen door patiënten die in principe naar huis kunnen. Wie dat wel nodig heeft, gaat ‘gewoon’ naar een verpleegafdeling. Het bespaart de personeelscapaciteit die nodig is om de stijgende zorgvraag aan te kunnen. Én, patiënten zijn tevreden met de manier waarop het gaat.”

Een andere manier waarop ze de zorgvraag wil beteugelen is met samenwerking in de regio, preventie, zorgen dat er minder in het ziekenhuis hoeft plaats te hebben.” Als mensen in het dagelijks leven de hulp krijgen die ze nodig hebben, kan dat op een later moment de gang naar het ziekenhuis voorkomen. Denk aan het in het leven roepen van een loket waar mensen hun vraag stellen over hoe ze via de gemeente een sportschool abonnement of hulp in de huishouding kunnen krijgen.

Wat de woordvoerder betreft moet dit vanaf nu de centrale vragen worden: “Hoe gaan we er met z’n allen voor zorgen dat we weten waar de inwoner het goede antwoord op de leefvraag kan krijgen? Dat is ‘wat is voor u belangrijk?’ En niet van ‘welke zorg heeft u nodig en wij bieden het wel.”

Mijn eigen visie op dit hele verhaal: weer zie ik het gebeuren, nog steeds wordt er OVER de mantelzorger gesproken ipv MET. Klein verschil: nu is het al normaal geworden dat ze als onbetaalde arbeidskrachten ingezet zijn, het is als de gewoonste zaak van de wereld in de media gepubliceerd. En het meest bizarre in dit hele verhaal:

Niemand lijkt zich er druk om te maken, geen één vanuit hogerhand en/of politiek die hier een stokje voor gaat steken. Niemand die zich bedenkt dat er wat tegenover behoort te staan… Niemand die tot nog toe aan een beleidsplan voor de mantelzorger werkt, tenminste niet dat ik mij er bewust van ben.

De tijd van (mis)-gebruik maken van de mantelzorger moet verleden tijd worden, nog liever vandaag dan morgen!

Avatar foto

Jolanda Groothuis, trotse dochter van Willem💖, voor hem heb ik jaren gezorgd en door hem ben ik hier ooit eens op het platform terecht gekomen. Mantelzorgelijk heeft mij zoveel gegeven: hier kreeg ik antwoorden op mijn vragen, hier kon ik vrijuit mijn zorgen delen met lotgenoten, hier voel(de) ik mij thuis.
En ik ben nog lang niet van plan om dit "warme nest" te verlaten!

Samen staan we sterker, daar blijf ik van overtuigd!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top