skip to Main Content

Het afvoerputje van het zorgsysteem

Allerlei gevoelens dringen bij mij om voorrang vanwege de huidige situatie in ons land. Gevoelens van angst, boosheid, onbegrip, machteloosheid en bezorgdheid. De laatste tijd hoor ik te veel signalen vanuit de zorg dat het niet langer vol te houden is. Het leger wordt ingezet. De zorg wordt afgeschaald. De politie staat paraat.

Hoe zijn we weer in deze situatie terechtgekomen? Opnieuw staan we op scherp en wordt er veel gevraagd van mensen. Er is weer sprake van een zorginfarct. Inmiddels is er wel een breder besef dat het zorginfarct zich niet beperkt tot de ziekenhuizen alleen.

In de verpleeghuizen, bij de huisartsen en in de thuiszorg is de situatie net zo slecht. In delen van het land wordt afgeschaald en wordt de zorg minimaal. Al die mensen die thuis deze zorg zo hard nodig hebben dreigen in de knel te komen. Net als hun mantelzorgers, want er wordt wel verwacht dat deze handelingen vanuit het netwerk overgenomen worden. Deze berichtgeving benauwd me enorm.

Het lijkt wel of mantelzorg wordt gezien als onuitputtelijke bron van oplossingen en inzet. Dit is geen nieuw fenomeen, maar dit speelt al jaren. Of het nu gaat over de keukentafel-gesprekken, de indicatiestellingen of zoals nu tijdens de besluitvorming van de afschaling van de zorg. Natuurlijk zorgen we vol liefde, maar het lijkt of ik er zelf geen invloed op heb en dat het vanzelfsprekend is. Soms heb ik het gevoel dat een mantelzorger het makkelijke afvoerputje van het zorgsysteem is. De laatste wagon aan de zorgtrein.

Maar ook aan deze inzet zit een grens. We doen wat we kunnen, samen met al die mensen in de zorg. Maar naast de handige handen die we bieden, gaat men nogal eens voorbij aan de mentale druk en de verantwoordelijkheid. Want als je in de huidige situatie zorgt voor een kwetsbare dierbare, dan maak je je echt zorgen. Zorgen om de besmettingen, zorgen om het welzijn, zorgen dat er echt niets fout mag gaan. Zorgen… en hopen dat het goed blijft gaan.

Nu de persconferentie weer is geweest zie ik om me heen de maatregelen. Geen bewijzen van een groter bewustzijn, maar vooral van slimmer en scherper met de regeltjes om kunnen gaan. Zoveel mensen die de randjes toch opzoeken. Zoveel dingen die nog steeds doorgaan en waar het mij te druk is. Daardoor rest mij maar één ding. Terugtrekken, volhouden, veilig blijven en wachten tot het beter wordt. Let op elkaar!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X