skip to Main Content
Herkenningsproblemen

Herkenningsproblemen

Oja, ik weet het nog goed, de eerste keer dat mama dacht dat ik haar moeder was. Het kwam als een mokerslag bij me binnen en ik had willen uitgillen, ‘Nee Mama, ik ben jou kind!’, maar ik wist dat het de situatie niet goed zou doen. Twee dagen heb ik flink lopen huilen, mama had me niet meer herkend, het deed me zo ontzettend veel pijn! Tot ik opeens besefte, ik had een uitstekende band met mijn grootmoeder (haar moeder), dus ik zou het ook als compliment kunnen zien. Dat ben ik gaan doen. Nu moet ik zeggen, dat is niet altijd nodig. Het wisselt wel eens. Daarnaast loop ik tegenwoordig binnen en zeg ik zelf, ‘Hallo MAMA, hier ben ik weer, je lieftallige dochter!’ Of ze het lang onthoudt weet ik niet, maar voor mij voelt dit beter. Het is gebeurt dat ze me later weer haar moeder noemde, maar dan ga ik erin mee. Er veranderde dan eigenlijk niets, want ik bleef haar lieverd, pop en schat noemen en ik sla een arm om haar heen.

Toch wil ik even een filmpje laten zien, die plaats ik hieronder. Het is al een ouder filmpje, maar ik zie het de laatste tijd weer vaker voorbij komen op de social media kanalen. Als eerste wil ik waarschuwen voor de beelden, want het kan heftig zijn. Deze man gaat bij zijn dementerende moeder op bezoek en hij neemt haar mee uit om een ijsje te gaan eten. Onder het eten vraagt hij haar wie zijn moeder is. Zij is dus zijn moeder, maar ze weet het niet meer. In plaats van dat hij zegt dat zij het is blijft hij doorgaan, je ziet haar denken en niet door mist heen komen op zoek naar een antwoord op zijn vraag. Aan het einde is hij overstuur. Dat is niet gek, want dat komt aan als je ouder niet meer weet dat jij zijn/haar kind bent.

Toch wil ik je er op wijzen, doe dit niet na! Je pijnigt jezelf er dubbel zo hard mee, maar voor je dierbare werkt het eerder frustrerend. Wil je het vragen en weet diegene het niet, geef dan gelijk het antwoord. Laat ze niet zoeken en/of in het ongewisse. Doe dat uit respect.

Je kunt het zelf voor zijn, kondig aan als je binnenkomt wie jij bent. Is dat volgens diegene niet zo, probeer uit te vissen voor wie je wordt aangekeken en als het je lukt om daar in mee te gaan. Het kan je een beetje verdriet besparen, want de situatie is al verdrietig genoeg!

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X