Herinneringen verdwijnen maar gevoelens blijven bestaan

Uit een onderzoek dat in 2014 aan de universiteit van Iowa werd uitgevoerd, blijkt dat mantelzorgers een diepgaande invloed – goed of slecht – op de emotionele toestand van mensen met de ziekte van Alzheimer hebben. Patiënten herinneren zich misschien niet dat er onlangs een dierbare op bezoek was of dat ze verwaarloosd worden door het personeel van een verpleeghuis, maar deze handelingen kunnen een blijvende invloed hebben op hoe ze zich voelen.

De uitkomst van dit onderzoek is gepubliceerd in het tijdschrift Cognitive and Behavioral Neurology.

Onderzoekers aan de universiteit van Iowa lieten mensen met de ziekte van Alzheimer videoclips zien van droevige en vrolijke films. De patiënten waren daarna langdurig verdrietig of blij, ondanks het feit dat ze zich de films niet konden herinneren.

“Dit bevestigt dat het emotionele leven van een Alzheimerpatiënt springlevend is,” zegt hoofdauteur Edmarie Guzmán-Vélez, een doctoraalstudent klinische psychologie en National Science Foundation Graduate Research Fellow. Guzmán-Vélez voerde het onderzoek uit met Daniel Tranel, professor in neurologie en psychologie aan de universiteit van Iowa en Justin Feinstein, assistent-professor aan de universiteit van Tulsa en het Laureate Institute for Brain Research.

Tranel en Feinstein publiceerden in 2010 een artikel waarin toen al gezegd werd hoe belangrijk het is om aandacht te besteden aan de emotionele behoeften van mensen met Alzheimer, een ziekte die in 2050 naar verwachting 16 miljoen mensen in de verenigde Staten zal treffen en naar schatting 1.2 biljoen dollar zal kosten.

“Het is uiterst belangrijk om gegevens te zien die onze eerdere voorspelling ondersteunen”, zegt Tranel. “Edmarie’s onderzoek heeft rechtstreekse implicaties voor de manier waarop we patiënten behandelen en hoe we mantelzorgers onderwijzen.”

Ondanks de aanzienlijke hoeveelheid onderzoek gericht op het vinden van nieuwe behandelmethodes voor de ziekte van Alzheimer, is geen enkel geneesmiddel erin geslaagd om de voortgang van de ziekte te voorkomen of substantieel te beïnvloeden. Tegen deze onheilspellende achtergrond benadrukken de resultaten van dit onderzoek de noodzaak om nieuwe zorgtechnieken te ontwikkelen die gericht zijn op het verbeteren van het welzijn en het minimaliseren van het lijden van de miljoenen mensen die met Alzheimer te maken hebben.

Voor dit gedragsonderzoek nodigden Guzmán-Vélez en haar collega’s 17 patiënten met de ziekte van Alzheimer en 17 gezonde vergelijkingsdeelnemers uit om 20 minuten naar droevige en daarna vrolijke films te kijken. Deze videoclips brachten de verwachte emoties teweeg: verdriet en tranen tijdens de droevige films en gelach tijden de vrolijke films.

Ongeveer vijf minuten na het zien van de films gaven de onderzoekers de deelnemers een geheugentest om erachter te komen of ze zich konden herinneren wat ze zojuist gezien hadden. Zoals verwacht onthielden de patiënten met de ziekte van Alzheimer beduidend minder informatie over zowel de droevige als de vrolijke films dan de gezonde mensen. Vier patiënten waren zelfs niet in staat zich enige feitelijke informatie over de films te herinneren, en één patiënt herinnerde zich niet eens dat hij net een film had gezien.

Voor en na het zien van de films beantwoordden de deelnemers vragen om hun gevoelens te peilen. Patiënten met de ziekte van Alzheimer meldden tot 30 minuten na het zien van de films verhoogde niveaus van droefheid of blijdschap, ondanks het feit dat ze zich weinig of niets van de films herinnerden.

Opvallend was dat hoe minder de patiënten zich herinnerden van de films, hoe langer hun droefheid aanhield. Hoewel droefheid iets langer aanhield dan blijdschap, bleven beide emoties veel langer aanwezig dan de herinnering aan de films.

Het feit dat vergeten gebeurtenissen een diepe invloed kunnen blijven uitoefenen op het gevoelsleven van een patiënt, wijst erop dat mantelzorgers moeten vermijden om negatieve gevoelens te veroorzaken en zoveel mogelijk moeten proberen positieve gevoelens op te wekken.

Volgens Guzmán-Vélez kunnen simpele dingen een blijvende emotionele impact hebben op de levenskwaliteit en het subjectieve welzijn van een patiënt:

Frequente bezoeken

Sociale interacties

Lichaamsbeweging

Muziek

Dans

Grapjes

Patiënten hun favoriete eten serveren

Guzmán-Vélez zegt: “onze bevindingen moeten mantelzorgers een steuntje in de rug geven, door hen te laten zien dat hun acties ten opzichte van de patiënten er wel degelijk echt toe doen.”

Bron: University of Iowa Health Care

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top