skip to Main Content

Herinneringen aan kerst

FullSizeRenderHoe bestaat het toch dat bij mensen met dementie het heden bijna niet leeft maar het verleden tot in detail herinnert wordt. Neem nou de viering van kerstmis..

Kerst bij papa thuis was volgens hem altijd enorm gezellig. Het werd uitbundig gevierd : “zoals het goed katholieke mensen betaamden.’  Met het hele gezin naar de nachtmis in de Vredeskerk in Amsterdam. Aansluitend een soupeetje in hun heerlijk verwarmde maar bovenal overdadig versierde huis bij het Roelof Hartplein. Een enorme kerstboom en een prachtige kerststal. De mooiste die er bestond, volgens mijn vader.
De volgende ochtend moest hij – als misdienaartje – al weer vroeg in de Vredeskerk zijn om de altaartafel gereed te maken. Ook zorgden hij voor water en wijn, de wierook en het wijwatervat. Hij herinnerde zich die keer dat de wijwaterkwast kwijt was en met name de paniek die hij voelde. Dertien jaar was hij en hij wilde het allemaal zo perfect doen, zodat zijn vader en moeder trots op hem zouden zijn.

Ook herinnert hij zich het kerstontbijt, als ze naar de ochtendmis waren geweest. “Kerstbrood met een enorm stuk spijs en dan die roomboter.. om je vingers bij af te likken, Mallijn.” En als ze dan klaar waren deden zijn vier grote zussen allemaal toneelstukjes tussen de schuifdeuren, terwijl de drie broers, zijn schoonzus en pa en moe toekeken.
’s Avonds waren er altijd gasten. Ooms, tantes, neven en nichten. Er werden dan vijf of zes gangen geserveerd en alles smaakte even lekker. En als ze tussen de gangen door met elkaar proosten, kreeg hij een piepklein kristallen glaasje met rode wijn, dat werd aangelengd met water. Hij weet alles nog tot in detail, mijn pa. Alleen het tijdsbesef wordt minder. Doodleuk verzint hij voor mij ook een plekje in zijn herinnering aan kerst van vroeger. ” Weet je dat nog, Mallijn? Hoe oud was jij eigenlijk toen we zo kerst vierden?”

Tegenwoordig wil papa niks meer doen met kerst. Lekker thuis, voor de buis en ’s avonds gewoon een bruine boterham met rosbeef. “Volgend jaar doe ik weer mee, hoor. Nu voelt het niet goed” zegt hij maar steeds. We laten het maar zo. Thuis is lekker rustig maar bovenal veilig. En wij – als zijn mantelzorgers – rijden desnoods deze dagen gewoon naar hem toe met lekkere hapjes en drankjes. We zien wel hoe het gaat lopen.

Fijne dagen!

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X