skip to Main Content
Henny Zorgt Voor Haar Echtgenoot Met Alzheimer: ‘Wat Geweest Is’

Henny zorgt voor haar echtgenoot met Alzheimer: ‘Wat geweest is’

Het begint met een vraag van mij of hij interesse heeft om een fotoboek te bekijken, een fotoboek van vroeger, van een van onze vakanties naar Frankrijk bijvoorbeeld.
Iemand, ik weet werkelijk niet meer wie, gaf me die tip. ‘Neem eens een fotoboek mee als je bij hem op bezoek gaat, dan heb je iets om over te praten…’
‘Mwah, nee, niet echt’, zegt hij. ‘ ik weet niet of…’
‘Of je de dingen op de foto’s nog wel herkent…’ vul ik aan. ‘Nee, dat bedoel ik niet’, zegt hij. ‘Ik denk niet dat ik het leuk vind. Het is geweest.’
‘Vind je het jammer dat het is geweest?’, vraag ik. ‘Nee’, zegt hij, ‘helemaal niet, voorbij is voorbij’. Ik kijk een beetje onbegrijpend, ben zelf meer van het melancholieke soort, licht treurend over wat niet meer is. Maar mijn man staat er opvallend laconiek in. ‘Het komt misschien’, vervolgt hij, ‘omdat het zo geleidelijk gaat…je merkt het niet, het verliezen van je geheugen, het gaat heel langzaam en dan vind je het niet erg meer dat dingen verloren zijn gegaan.’
Ik hou hem voor dat hij altijd nogal nuchter in het leven stond. ‘Ja dat klopt’, zegt hij. Dan dreunt hij als een automaat alle adressen op waar hij ooit heeft gewoond. Er is geen emotie bij. Het is allemaal geweest. Ik ken de adressen uit mijn hoofd.
Het zijn er 13 in totaal, maar de laatste moet ik steeds herhalen.
‘Ik accepteer de dingen zoals ze zijn’, zegt hij vervolgens. ‘Dat heb ik altijd gedaan’. Dat klopt, bedenk ik mij, behalve de periode voor zijn vertrek naar het verpleeghuis. De gedachte dat hij niet meer thuis kon wonen was onacceptabel. Net als het feit dat hij niet meer kon autorijden.
Het was een periode waar ik nog regelmatig vervelend over droom. Net als de strijd om het niet meer kunnen autorijden, het moeten terugsturen van een rijbewijs dat nog een jaar geldig was. Leg dat maar eens uit. Niet oprakelen, deze ellende.
‘Zo denk ik ook over de dood’ vervolgt hij in één adem, alsof de dood een tamelijk onbeduidend fenomeen is, waar de meeste mensen veel te veel gewicht aan toekennen. Mijn verwarring neemt toe. Met het verlies van mijn vader nog maar kort geleden, weet ik dat de dood bepaald niet onbetekenend is.
Waarom vraag ik dit allemaal. Ik wil weten of iemand met Alzheimer lijdt. Ik stel de vraag maar eens in directe vorm. ‘Nee, ik lijdt helemaal niet’, zegt hij. ‘Soms een beetje, als ik weer niet weet wanneer het eten is en hoe ik dan moet lopen. Dat vind ik heel vervelend, want ik ben bang dat ik iets fout doe.
Maar ik ben niet ongelukkig hier hoor, nee.’

Ik  ben Henny Wind en al een aantal jaren mantelzorger van mijn man Ton, die in 2014 de diagnose Alzheimer kreeg. Hij is sinds 2016 opgenomen op de pg afdeling van een verpleeghuis. In mijn blogs schrijf ik over de indrukken die ik daar tijdens mijn bezoekjes aan hem opdoe.

Henny Wind

Ik  ben Henny Wind en al een aantal jaren mantelzorger van mijn man Ton, die in 2014 de diagnose Alzheimer kreeg. Hij is sinds 2016 opgenomen op de pg afdeling van een verpleeghuis. In mijn blogs schrijf ik over de indrukken die ik daar tijdens mijn bezoekjes aan hem opdoe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X