skip to Main Content
Henny Schrijft Over De Zorg Voor Haar Echtgenoot: Stille Nacht, Heilige Nacht

Henny schrijft over de zorg voor haar echtgenoot: Stille nacht, Heilige nacht

Het cliëntenportaal is voor mij een bron van informatie. Alle vermeldenswaardige voorvallen worden er door het verzorgend personeel trouwhartig in vermeld. Dat is een hele geruststelling. Maar ook weer niet, want ik maak me in toenemende mate zorgen over wat ik lees. Iemand rapporteert nachtelijk gillen en schreeuwen door mijn man. Hij geeft daarbij aan erg angstig te zijn, soms geeft hij ook pijn aan. Een verpleegkundige, die de moeite heeft genomen om een tijdje terug te lezen, constateert dat de problemen zich al meer dan een maand voordoen. Ik besluit maar eens te gaan bellen met de afdeling en te vragen of mijn man medicatie kan krijgen voor de nacht. Dat bellen doe ik op maandagochtend omdat ik weet dat de arts dan in het gebouw is. Dat is het systeem. Een vriendelijke verpleegkundige zegt aan mij toe om het probleem met de arts te bespreken. Even later word ik teruggebeld. De arts wil eerst kijken of het helpt als er een radio aanstaat. Dat is het systeem. Hoewel ik er niet veel vertrouwen in heb, scharrel ik een wekkerradio op -er stond er nog een op de logeerkamer- en installeer die dezelfde middag nog op de kamer van mijn man.
Ik volg een week lang de berichten. De radio helpt niet.
Op maandagmorgen bel ik weer. Dezelfde verpleegkundige als een week eerder gaat het probleem met de arts bespreken. Ik word niet teruggebeld, maar tref de verpleegkundige in de middag wel. Zij vertelt mij dat de arts niets voelt voor medicatie ‘ook omdat de andere bewoners er geen last van hebben’. Chagrijnig vertrek ik met mijn man naar de zangmiddag, die in het teken staat van Kerst. We zingen gedragen en bij tijds ook vrolijke liederen. Voordat wij ‘Stille Nacht, heilige nacht’ aanheffen, staat een van de bewoners op. Hij wil wat zeggen. Ik zie dat hij iets fluistert in het oor van de activiteitenbegeleidster. ‘Nee’, zegt zij, ‘we kunnen er niet aan beginnen dat iedereen gaat staan bij ‘Heilige nacht’, dat is te valgevaarlijk.’ Zo is het systeem.
We zingen vrolijk verder.
’S Avonds lees ik in het portaal dat de psycholoog van de instelling mij zal benaderen voor een gesprek, mede gelet op het feit dat ik heb aangegeven het moeilijk te vinden om met deze problemen om te gaan. Kennelijk is dat het systeem.
De rest van de avond lees ik op internet alles wat los en vast zit en te maken heeft met ‘probleemgedrag bij dementie’. Er komen allerhande protocollen voorbij. Met bijlagen. In bijlage 3 van de Richtlijn bij probleemgedrag voor verpleegkundigen en verzorgenden wordt met akelige precisie aangegeven welke medicatie, in welke dosering bij welk specifiek gedrag kan worden voorgeschreven. Ik ben er snel uit: het gedrag van mijn man staat in het rijtje. Er is alleen nog 1 hobbel te gaan: de omgeving moet er last van hebben. Dat is het systeem.
’s Nachts lig ik veel wakker. Ik pieker me suf, ben te boos om te kunnen slapen.
De volgende ochtend lees ik tot mijn grote vreugde dat de mensen een verdieping lager hebben geklaagd omdat ze last hebben van het geschreeuw van mijn man. Opgelucht ga ik de hond uitlaten. Nu komt het vast en zeker goed.

Ik  ben Henny Wind en al een aantal jaren mantelzorger van mijn man Ton, die in 2014 de diagnose Alzheimer kreeg. Hij is sinds 2016 opgenomen op de pg afdeling van een verpleeghuis. In mijn blogs schrijf ik over de indrukken die ik daar tijdens mijn bezoekjes aan hem opdoe.

Henny Wind

Ik  ben Henny Wind en al een aantal jaren mantelzorger van mijn man Ton, die in 2014 de diagnose Alzheimer kreeg. Hij is sinds 2016 opgenomen op de pg afdeling van een verpleeghuis. In mijn blogs schrijf ik over de indrukken die ik daar tijdens mijn bezoekjes aan hem opdoe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X