skip to Main Content

Heimwee naar vroeger #gemis

imageVandaag is het moederdag. En ondanks dat ik zelf moeder ben, is het voor mij ook een zonder moeder moederdag vol heimwee naar vroeger.  Vandaar dat ik vanochtend besloot om maar eens vroeg bij mijn vader op de koffie te gaan. Want als ik haar ergens nog een beetje kan voelen, dan is het bij hem , tussen al haar spulletjes en snuisterijen.  Als ik met papa over  moederdag en mama begin, neemt hij het gesprek al gauw over. In eerste instantie denk ik dat we het over dezelfde moeder hebben maar na een minuut of vijf heb ik door dat mijn vader het over zijn eigen moesje heeft, die al bijna veertig jaar terug is overleden. Hij vertelt over haar overlijden alsof hij het onlangs heeft meegemaakt. Ineens bedenk ik: Dit gevoel gaat dus nooit meer echt over en je realiseert het je pas als je het zelf hebt meegemaakt. Er kómt voor iedereen een moment dat we er voor komen te staan; het missen van je moeder…

Mijn moeder werd ziek en stierf binnen een paar weken. Mijn moeder, die altijd zo sterk was, altijd actief, lag daar zomaar in een ziekenhuisbed en vocht tegen iets, waar ze met geen mogelijkheid van kon winnen.
Binnen no-time spraken we met artsen en een transfer verpleegkundige over kanker, uitzaaiingen, pijnbestrijding, op eigen verzoek naar huis gaan, 24 uurs verpleging en sterven. En tussendoor probeerden we nog van elkaar te genieten. Genieten van dat wat er nog wél was, van de tijd die we nog hadden, de momenten dat we, als familie, samen waren.
Het werd een soort van race tegen de klok en dat hield zó abrupt op.. Binnen 5 dagen na thuiskomst, was het gedaan. Haar lijf was moe, haar altijd sterke geest leeg van het vechten. En toen werd het stil. Zó ontzettend stil.. Het gekke was, dat ik ergens, diep down, ook toeleefde naar dat moment. Het was namelijk echt niet om aan te zien wat deze afschuwelijk ziekte met mijn moeder deed, zo wilde ze het niet en zo verdiende ze het zeker niet! Het was niet alleen voor haar slopend, maar ook voor ons, haar kinderen. En wat te denken van mijn vader, waar ze al bijna 60 jaar mee samen leefde. Kun je je voorstellen?

En toch… Op een niet te begrijpen manier was het ook een soort van opluchting, het lijden was voorbij. Dacht ik.. maar mijn lijden, ons lijden, begon tóen pas echt. Het gemis is zo ontzettend groot en het besef dat nooit meer iets hetzelfde zal zijn, is heftig. Ik zou haar zo graag willen vragen wat zij vond van de crematie, of zij heeft gezien wie er allemaal waren. We hadden niet eens echt tijd gehad, om met elkaar over haar wensen te praten. We deden alles zoals wij dachten dat zij het had gewild.
Ik wil haar nog zó graag vertellen hoe ik haar manier van leven bewonderde, dat ik haar mis. Ik wil haar antwoorden op mijn vragen, over hoe we nu verder voor papa moeten zorgen. Of het goed is zoals we nu doen. En antwoorden en bevestiging krijgen zoals alleen zij die altijd  het beste kon geven.. Ik wil gewoon dat het weer wordt zoals het altijd was..
Maar ik wil iets wat onmogelijk is en dat frustreert me enorm. Het gemis van iemand die zo’n essentieel onderdeel van je bestaan was, doet echt zo onnoemelijk veel pijn.. En ik vraag me af, of het missen van je moeder ooit zal wennen. Misschien wil ik niet eens dat het gaat wennen. Omdat zij in dit gemis toch nog een beetje bij me is en mij op die manier een beetje kan volgen op het pad door mijn leven.

En terwijl ik afscheid neem van mijn vader, realiseer ik me dat we hetzelfde gevoel hebben. Zelfs na zoveel jaren hebben we – ieder op onze eigen manier – heimwee naar onze moeders en balen op en van deze zonder moeder moederdag. De rest van de dag ben ik compleet van slag…

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X