skip to Main Content
Heen En Weer Geslingerd Tussen Twee Werelden

Heen en weer geslingerd tussen twee werelden

Na ruim 14 weken is mijn moeder weer thuis. Op dinsdagochtend mochten we haar eindelijk op gaan halen. Ze zat al klaar met al haar zakken en tassen in de grote hal. De beperkingen en maatregelen in de instelling zijn nog steeds van kracht. Maar met het passeren van de drempel van de instellingsdeur worden we ineens heen en weer geslingerd tussen werelden.

Eigen wereld

Vanuit de strikte wereld van maatregelen en regelingen, komen we weer in onze eigen wereld. Een omgeving waarin we onze eigen regels kunnen bepalen en onze eigen ruimte kunnen nemen voor elkaar. Maar ook een ruimte waarin we ineens op onszelf zijn aangewezen. Waar we met elkaar voor een grote uitdaging staan. Niet alleen de wereld is veranderd, maar ook onze persoonlijke situatie.

Vol aan de bak

We krijgen gelukkig hulp van de wijkverpleging, de huishoudelijke hulp en de fysiotherapeut. Allemaal mensen die enorm begaan zijn met het welzijn van mijn moeder. Ik dank jullie daarvoor. Het zal haar gaan helpen in haar verdere herstel. Maar toch denken mensen ook dat ze na haar ontslag uit de revalidatie weer helemaal beter is. Helaas heeft Corona ook bij mijn moeder een duidelijk spoor achtergelaten. En ondanks de hulp die we krijgen, moeten we vol aan de bak.

Tijdscapsule

Mijn dagen zijn gevuld met zorgen voor en zorgen maken over. Vol liefde en vol vertrouwen dat het goed komt, leef ik tussen twee werelden met een onderlinge afstand van 5 kilometer. Mijn auto voelt als mijn tijdscapsule. Op de heenweg bereid ik me voor, maak mijn hoofd zo veel mogelijk leeg en probeer ik me te ontspannen. Maar op de terugweg geniet ik vaak van mijn kleine vacuüm. Even helemaal alleen in mijn eigen ruimte.

Eigen space

Afhankelijk van mijn stemming, vermoeidheid of emotie is mijn plekje in de auto een plaats om te ontladen en op te laden. Ik kan me daar ongezien even helemaal laten gaan. Heerlijk vind ik dat. Gewoon heel even in mijn eigen space op weg naar mijn eigen andere wereld. Soms in stilte. Soms huilend. Soms vloekend en soms met keiharde muziek aan.

Keihard

Deze keer reed ik dus luid meezingend terug naar huis. Ramen open en radio keihard aan. Op de dreunende beat van Avicii voel ik dat ik al onze werelden aankan. Het geeft me een boost en ik realiseer me dat ik doe wat ik kan doen. En dat dat goed genoeg is. Ik zing hard verder mee:

I tried carrying the weight of the world
But I only have two hands….

Twee handen

Ik zwaai naar iedereen die omkijkt of opkijkt. Lachend en met meer energie kom ik thuis aan. De zorg is weer goed gegaan en we vinden langzaamaan een nieuw ritme. Vandaag was een goede dag. Met twee handen tegelijk kunnen we nu even onze eigen werelden dragen. En voor de momenten dat het toch even tegenzit…dan stap ik in mijn tijdscapsule en neem even mijn eigen tijd.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X