Hartstukjes: Kou als grote vijand

Vriend is blij. De zon flirt, het begint langer licht te worden en de temperatuur stijgt. Kortom, het voorjaar lonkt. En dat betekent weg met de kou. Niet meer volledig ingepakt de straat op!

De afgelopen keren dat we in het weekend in de ochtend werden getrakteerd op een mooi winterlandschap, stond ik te springen op bed. “We moeten eruit! Hup, snel, wandelen en ergens warme chocolademelk drinken!”

Vorige week was het weer zover. Zo snel mogelijk kleedden we ons aan. We wilden allebei genieten van het geluid van verse sneeuw die ons knisperend onder onze voeten deed denken aan wintersportvakanties. “Heb je je handschoenen?” vroeg ik voordat we de deur uitgingen.

Moederlijk
Ik hoorde zelf weer hoe moederlijk ik klonk, maar het was een cruciale vraag voor een onbezorgde wandeling door het bos. Het is er zelfs eentje die ik moet stellen om te voorkomen dat Vriend kou lijdt. Bovendien wil hij dat ik hem help herinneren.

Vitale delen
Want een prachtige winterse dag heeft twee kanten. Vriend vindt het mooi en heerlijk, maar ook hartstikke vervelend. Kou is tegenwoordig zijn grote vijand. Als hij bij iemand thuiskomt waar de verwarming te laag staat, weet ik al hoe laat het is. “Sorry hoor, maar mag het een paar graden hoger?”

Buiten in de kou is het helemaal feest. Sinds de hartaanval lijkt het echt alsof zijn bloed alleen nog naar zijn romp wordt gepompt. Volgens Vriend krijgen op dat soort momenten alleen zijn vitale delen nog bloed, want zijn hart moet gewoon keihard werken. Soms zijn zijn handen lijkbleek, zijn gezicht wit en ik heb ook weleens wat blauwe lippen gezien.

Dozijn handschoenen
Maar dit jaar niet. Eindelijk. Sinds hij kan kiezen uit een dozijn verschillende handschoenen in allerlei varianten en er drie winterjassen plus diverse sjaals aan de kapstok hangen, kan hij de winter beter doorstaan. En toen we onlangs tijdens een weekendje weg plotseling werden verrast door sneeuw, deed hij heel creatief twee paar sokken aan.

Voorjaarskriebels
Nu de zon voorzichtig tevoorschijn komt, leeft Vriend weer op. “Jaaaa, het is voorbij met de kou!”, reageerde hij van de week toen het weerbericht temperaturen van 16 graden voorspelde.

Vandaag is het dan zover. Het lijkt voorjaar. En terwijl ik dit blog schreef, sprong Vriend samen met zijn voorjaarskriebels op zijn elektrische fiets. “Even een uurtje weg. Het is zo lekker buiten!”

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top