Foto © Claudia Otten

Grote schrik bij de zorginstelling

Mijn vrouw was onwel geworden. Gisteren voelde mijn vrouw zich niet lekker worden waarop zij besloot even in haar kamer op bed te gaan liggen. Mijn vrouw had last van een druk op de borst welke steeds heftiger werd. Omdat mijn vrouw het niet meer vertrouwde heeft zij op de alarmbel gedrukt. Verpleging in rep en roer, arts opgetrommeld, hartfilmpje gemaakt, overleg met artsen, geen duidelijke reden te vinden. Mijn vrouw vertelde dat dit thuis ook vaak gebeurt. Daar waren de aanwezige van onder de indruk. En het klopt inderdaad, dit gebeurt met enige regelmaat. Soms ging het weer weg na wat geruststellen, maar soms werd het zo ernstig dat er een ambulance aan te pas moest komen. Soms kwamen we zo op de “Eerste Hulp” terecht. Maar vrouw drong aan mij nog niet te bellen omdat het al weer wat zakte. In de avond heeft mijn vrouw mij het zelf verteld door de telefoon. Gelukkig ging het toen al weer een heel stuk beter. Achteraf ben ik blij dat ze gewacht hebben met mij bellen. Het zou een hoop tumult brengen. Ik heb in de afgelopen jaren zoveel slecht alarmbelletjes gehad via de telefoon dat ik er op een gegeven moment een angst voor had opgebouwd als mijn telefoon weer ging. Ik heb deze dan ook een poos niet kunnen gebruiken. Maar gelukkig, het is goed afgelopen. Een paar dagen geleden had ik een zwaar gesprek met mijn vrouw door de telefoon. Mijn vrouw huilde, ze voelde zich schuldig. Zij daar in de zorginstelling en ik alleen thuis. Het voelde voor mijn vrouw als mij in de steek laten. In ons gesprek bleek dat mijn vrouw het binnen de zorginstelling zo gezellig vind en echt op haar plek is. Zelf een gelukkig gevoel. Ik kon mijn vrouw uitleggen dat dit ook mijn bedoeling is. Dat het thuis niet meer gaat, dat ik de benodigde zorg niet meer kan geven. Dat het een soort roeping van mij is geworden dat zij goed terecht komt met alle goede zorg. Zo kwamen we op de tijd dat ik mijn vrouw voor het eerst vertelde over de zorginstelling Nieuw Unicum. Dat we een paar keer er naar toe waren gereden, over het terrein hadden gereden, dat ik zei hier een mooie toekomst voor mijn vrouw te zien. In 2017 was ik al begonnen met een zoektocht naar een passende zorginstelling voor mijn vrouw. Ik had ook al gesprekken gevoerd met andere instellingen in Zandvoort. Mijn vrouw kon daar wel wonen maar ik werd gewaarschuwd dat er bij deze zorginstelling sloop en nieuwbouw in de planning stond. En het klopt, er wordt nu volop gebouwd aldaar. Uiteraard heb ik toen der tijd ook bij Nieuw Unicum geïnformeerd. Zo is toen het idee ontstaan en heb ik er alles aan gedaan wat binnen mijn mogelijkheden ligt/lag dit te bewerkstelligen. En het is gelukt, alleen nog wachten op een vaste woonplek. Ik ben er trots op dat het gelukt is.
De afgelopen dagen heb ik ontzettend veel geslapen of lag total loss op de bank. Vandaag ben ik op bezoek geweest bij mijn vrouw. Samen hebben we wat gegeten, ik had broodjes meegenomen van de bakker. Omdat het niet zulk mooi weer is hebben mijn vrouw en ik wat boodschappen voor haar gedaan zodat dit niet met de scootmobiel hoeft. Kon ik mooi mijn boodschappen doen. ‘ That’s two flies in one clap ” 😉 Morgen heb ik een afspraak met mijn behandelaar. Er is wel een hoop wat ik moet spuien. Ondanks dat alle plannen om mijn vrouw heen lukken heb ik wel wat averij opgelopen..

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top