Grote gevolgen puur door het hebben van een ‘sociaal netwerk’

Weet je wat mij enorm opvalt de laatste tijd? Dat in veel beleidsplannen steeds vaker wordt benadrukt dat het hebben van een sterk sociaal netwerk kan bijdragen aan het verlengen van iemands zelfstandigheid thuis. Maar diezelfde beleidsmakers lijken soms te vergeten dat het betrekken van het sociaal netwerk, met name bij de indicatiestelling en zorgverlening, grote gevolgen kan hebben. Daarom is het essentieel om te kijken naar wie binnen het netwerk bereid en in staat is om zorgtaken op zich te nemen, en ook naar de capaciteit van het netwerk als geheel. Want elk mens zou een toch gewoon een keuze moeten hebben, of niet soms?

Een sociaal netwerk kan bestaan uit familieleden, vrienden, buren en andere naasten. Het is belangrijk om te achterhalen wie van hen nou echt bereid is om verschillende vormen van zorg te verlenen, variërend van praktische taken zoals boodschappen doen en huishoudelijk werk, tot het bieden van emotionele steun en persoonlijke verzorging.

Het is bij het maken van beleid echt belangrijk om realistisch te blijven over de mogelijkheden van het sociaal netwerk. Niet iedereen heeft namelijk een uitgebreid netwerk of de capaciteit om intensieve zorg te bieden. Er zal namelijk ook gewoon gewerkt moeten worden om vaste lasten te kunnen betalen en kinderen opgevoed moeten worden. Net als in het mantelzorgeloze leven, simple as that. Daarom moet er meer gekeken worden naar de draagkracht en draaglast van het netwerk. In sommige gevallen kan aanvullende professionele zorg namelijk echt broodnodig zijn, zelfs als er een zogenaamd sociaal netwerk aanwezig is.

Het is daarnaast van belang om het sociaal netwerk beter te ondersteunen en te versterken. Dit kan bijvoorbeeld door het verstrekken van goede informatie, ondersteuning en bijvoorbeeld goede respijtzorgregelingen. En het is belangrijk om de zorglast binnen het netwerk goed te verdelen en te voorkomen dat mantelzorgers overbelast raken. Want wat hebben we er in vredesnaam aan als straks iedereen die voor iemand zorgt overbelast gaat raken? Hebben beleidsmakers die gevolgen eigenlijk wel goed in de smiezen?

bron: https://sociaalweb.nl/nieuws/het-persoongebonden-budget-in-de-strijd-tegen-het-zorginfarct/

Avatar foto

Marjolijn Bruurs is sociaal ondernemer, voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk en initiatiefnemer van Mantelzorgelijk.nl. Als ervaringsdeskundige en mantelzorgactivist maakt zij zichtbaar waar beleid en praktijk uit elkaar lopen en wat dat betekent voor mantelzorgers. Ze zet zich in voor structurele verandering, spreekt zich uit waar systemen tekortschieten en pleit voor beleid waarin de grenzen, bestaanszekerheid en stem van mantelzorgers daadwerkelijk leidend zijn.

Comments (0)

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top