skip to Main Content
Mijn Grenzen Bewaken #mantelzorg

Mijn Grenzen Bewaken #mantelzorg

Meestal gaat het goed, maar soms verlies ik mezelf wel eens in de Alzheimer-zaken en met mama. Ik probeer iedere te week te gaan, want ja, nu heb ik haar nog en we kunnen nog samen weg en korte gesprekjes hebben. Vandaag was het heerlijk. Op het moment dat ik binnenkwam en ze me zag was daar haar blik van herkenning! Vaak kom ik binnen en en spreid ik mijn armen, en de verrassing was enorm voor me toen ze op de bank in de huiskamer zat, lachte en haar armen een beetje spreidde! Meneer Alzheimer doet gekke dingen, want weet ze dit zo van me en haar korte termijn geheugen dan? Ik stond er verder niet bij stil, ik pakte dit moment en genoot! Ik ging naast haar zitten en gaf haar een kus op de mond. Meteen was mama ook voorzien van een stel vuurrode lippen, want ik had de “verkeerde” lippenstift op, niet degene die dus niet afgaf.

We zijn, zoals altijd naar de Hema gegaan. Ik aan de karamel cappuccino en mama aan de warme chocolademelk met slagroom. Bij toeval kwam ik er twee weken geleden achter dat ze dat liever drinkt. Soms komt er iets door, maar dat is niet vaak het geval meer. We zaten net toen Elzina voor het raam stond en zwaaide. Ze kwam even binnen en dronk een kop koffie mee. Ik haalde die en rekende af. Op het moment dat ik stond te wachten zag ik mama vrolijk met Elzina praten en baalde ik dat mijn mobiel nog op tafel lag anders had ik een foto gemaakt. Later zat Lisa, de dochter van Jan en Elzina, nog bij de Hema met vriendinnen. We groetten elkaar, maar mama kon zich zo ver niet draaien, dus vroeg ik of Lisa even wilde komen. Ze kwam en ik legde haar uit dat mama haar even wilde groeten. Ze groette mama en mama’s dag was gemaakt!

Het was nu twee weken geleden dat ik er was. Wil ik dus eigenlijk niet, want dan is het verschil groter om te zien. Nu ook zag ik dat mama weer afgevallen was, en ze is al zo mager! Aan haar trek kan het bijna niet liggen, want sinds kort doen we behalve gebak bij de Hema ook een erwtensoep. Daar geniet ze volop van en krijgt dat allemaal op, met dus nog 2 warme chocolademelk met slagroom!

Dat ik vorige week niet was geweest daar had ik bewust voor gekozen. Ik vond het moeilijk om die beslissing te nemen! Toch had ik het die week druk met werk en was ik ook nog naar Lisa van Tinybots geweest om met nog 2 dames 2 moodboards te maken over wat we ervaren en wat we zelf zouden willen. Dit heeft te maken met de ontwikkeling van Tinybot Tessa waar ik eerder over heb geschreven. Eenmaal daar pratende kon ik opeens heel gemakkelijk de keus maken, ik zou vrijdag vrij zijn (het weekend moest ik werken) en ik zou thuis blijven en voor mezelf houden. Op het moment dat ik het uitsprak was ik trots op mijn keus. Echter de donderdag op mijn werk sloeg de twijfel toe. Aan het einde van de dag toen ik weg zou vroeg men op mijn werk of ik vrijdag toch kon werken. Resoluut zei ik nee en vertelde dat ik echt voor mezelf zou kiezen en ook niet naar mama zou gaan. Weer was ik trots en die avond genoot ik volop van mijn Italiaanse cursus, al was ik al zo moe dat ik niets meer opnam.

De vrijdag sliep ik voor mijn doen uit. Ik besloot nog even in bed te blijven en een serie van Netflix aan te zetten die ik graag volg. De eerste 2 afleveringen gingen goed, maar bij de derde barstte ik in huilen uit. Was dit wel zo goed? Onlangs had ik echter in het belpanel gezeten voor Alzheimer Nederland en die avond was ik te weten gekomen dat er een telefoonnummer bestaat waar je van je af kunt praten. Ik zocht en vond het nummer van de Alzheimertelefoon (0800 5088, 7 dagen per week) en belde. Een vriendelijke dame nam op en inderdaad, ik mocht even van me af praten. In een half uur heb ik alles er even uitgegooid en vertelde ik over mijn twijfel en dat ik nu niet naar mama was gegaan. De vriendelijke dame zei dat het niet erg was en dat ik er echt goed aan deed om ook voor mezelf voor mezelf te zorgen. Na het gesprek was de last bij me weg en had ik zin in de dag. Wat een verschil! Voorheen ging ik wel eens naar de huisarts, maar sinds ik weer een andere huisarts heb (het wisselt daar in de praktijk nogal), kon ik niet meer bij de huisarts praten, maar hebben ze iemand van een instelling en die zou een plan met me maken om mij te kunnen helpen. Dat wil ik helemaal niet en dat zocht ook niet. Wat ik wil is even mijn verhaal doen als het me even te veel wordt en ik hoef geen plan! Een uitkomst dus die Alzheimertelefoon. Bij de andere huisarts ben ik in een jaar tijd maar 2x geweest.

Wat ik verder doe is goed om mijn hobby’s denken. Ik bewerk graag foto’s. Op dit moment ben ik er druk mee, want op mijn Facebookpagina kom ik tussen kerst en oud nieuw met mijn eigen fotoraadsels ten tijde van de Top 2000. Ik verwerk een foto van mij in een clip, ik maak fotoraadsels met daarin een foto van me, ik bewerk albumhoezen met een foto van mezelf in en je moet me zoeken in foto’s uit fragmenten van videoclips. De uitkomst is altijd een nummer wat in de Top 2000 staat. Het zijn echt mijn raadsels met mijn foto’s erin en ik ben ik nog aan het denken wat voor prijs(je) ik er aan ga hangen. Ik geniet er enorm van kan ik zeggen. Dat geeft dus energie!

Het andere wat ik ben gestart is dus de cursus Italiaans. Ik zocht iets wat ik kon doen en waarvoor de deur uit zou moeten, want de foto’s bewerken doe ik thuis. Opeens wist ik het, want ik wil al vanaf dat ik jong ben Italiaans leren, dus daarom heb ik aangemeld voor een cursus buiten de deur waar ik echt naartoe moet en waar ik huiswerk krijg. Dat geeft ook energie!

Nouja, vandaag ga ik niet naar de cursus. Ik was bij mama geweest en zou echt gaan. Eenmaal thuis heb ik mijn huiswerk ook nog afgemaakt. Toch, op het moment dat ik bijna weg zou voelde ik mijn lijf “HO!” roepen. Ik ben moe, ik ben erg moe. Voor nu heb ik mijn blog nog gemaakt, Morgen ben ik namelijk ook nog vrij en dan wil toch vroeg opstaan, de was wegwerken en nog wat andere huishoudelijke taken te doen, om daarna in alle rust foto’s te kunnen bewerken.

Weet je wat trouwens fijn was? Vandaag voelde ik me weer net trots over mijn beslissing als vorige week. Het was echt goed voor me geweest! Had ik dan getwijfeld, het was goed. Mama heeft ook meer aan me als ik niet moe ben en zelf lekker in  mijn vel zit. Dat zei die lach van haar vanmorgen, in combinatie met het spreiden van haar armen!

Avatar

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X