skip to Main Content

Gewoon doorgaan..

Deze week staat toevallig zo bol van de afspraken dat ik mij afvraag wanneer ik mijn blog kan/zal schrijven.

Als er een afspraak wordt afgezegd, schept dat even wat ruimte die ik dus maar gelijk invul met dit blog.

Mijn eega zit ondertussen ook niet stil, in zijn hoofd dan, want hij heeft een pittig gesprek gehad met de fysiotherapeut, vertelt hij.

Hij is het zo zat dat hij daar maar een beetje aan het lijntje wordt gehouden, voor zijn gevoel, met oefeningen die hem niet echt verder helpen; en verder komen dat is waar hij naar blijft streven.

Naar eigen zeggen kreeg hij de fysiotherapeut mee in wat hij wil: weer lopen.

Ik heb dit vaker gehoord, en ondertussen veranderde er niks, ook niet in de aanpak.

Hij meldt ook dat zijn rolstoelblad eraf gaat, zodat hij zijn benen kan bewegen, en dat de diëtiste gaat kijken naar aanpassingen in de voeding, omdat hij zijn avondeten niet meer weg krijgt.

Inmiddels alert op de valkuil, van aannemen dat wat hij zegt ook volledig overeenkomt met de werkelijkheid, klop ik daarna aan bij de zorg coördinator.

Zijn rolstoelblad gaat er inderdaad af, zodat hij zijn benen kan bewegen, maar er komt wel een veiligheidsriem voor in de plaats, dit met het oog op een epileptische aanval.

Zijn avondeten is al langer een probleem, en mijn eega gaf aan alleen nog brood te willen eten, maar dit is te eenzijdig.

De hulp van de diëtiste wordt hierbij ingeschakeld, en ik stuur later nog een mail hierover, of hij wel soep zou kunnen krijgen, want dat kan en wil hij wel eten, zo zei hij tegen mij.

Vervolgens heb ik nog een lang gesprek met de coördinator en dienstdoende verpleegkundigen over zijn wensen met betrekking tot lopen en de inschatting in hoeverre dit realiseerbaar zal zijn.

Niemand schat zijn kansen hoog in, ook ik niet, gezien het feit dat zijn rompbalans al niet in orde is, maar van de andere kant heeft hij met zijn vechtlust wel beweging gekregen in zijn verlamde linkerbeen, voet, arm en hand, en verdient het een kans; dat vindt ook de fysiotherapeut, hoor ik later terug.

Eén van de verpleegkundigen heeft het tijdens het gesprek gehad over “acceptatie”, als het lopen er definitief niet in zit, maar ik denk dat dat een onmogelijke opgave zal zijn voor mijn eega: dat wordt zijn geestelijke dood.

Zijn zoon denkt er ook zo over, weet ik.

Hoop doet leven en ontneem je hem die hoop, dan blijft er voor hem niks over.

Hij had altijd een hele actieve leefstijl en zit nu noodgedwongen al ruim twee jaar gevangen in een rolstoel, “gevangen” in een zorginstelling, en die “jas” past hem niet; wat ik heel goed kan begrijpen, want die jas zou mij ook niet passen.

Thuis moet ik nog de regiorijder reserveren voor vrijdag en zaterdag, via internet, maar dat lukt opeens niet.

Nu dat weer.

Ik bel de klachtenlijn, sta “uren” in de wacht, en hoor dan dat het zou liggen aan hoe ik de geboortedatum invoer.

Huh? Dat was nooit een probleem, dus waarom nu dan wel?

Ik probeer telefonisch te reserveren, maar ook daar tig wachtenden voor mij, dus dan nog maar een keer proberen via internet.

Opeens zie ik bovenin een geel balkje: was dat er eerst ook al??

Het trekt nu in ieder geval mijn aandacht, en vervolgens blijkt dat de oude link is vervangen door een nieuwe, die vervolgens zeker niet handiger in het gebruik blijkt te zijn, vind ik.

Via mijn telefoon ziet het er niet overzichtelijk uit, dus dan maar de laptop pakken.

Dat gaat beter en eindelijk kan ik reserveren.

Pff. Dit was weer een lange en intensieve dag zo.

 

 

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X