skip to Main Content

Gevoelens van weemoed

Het nieuwe normaal duurt mij eigenlijk te lang. Er lijkt geen einde te komen aan het vacuüm waarin we moeten leven. Ik weet het, het is nodig. Zeker om elkaar te beschermen, maar het valt echt niet mee. Nu ook de dagen korter zijn en de temperaturen dalen wordt het nog lastiger om in beweging te komen. Ik hou me vast aan het dagelijks ommetje door de buurt en blijf weg bij alles wat risicovol is. Niet dat ik voor Corona nou zo’n geweldig sociaal leven had, maar ik had in ieder geval meer keus.

Er bekruipt mij een weemoedig gevoel. Een gevoel van verlangen naar betere tijden. Dit wordt extra versterkt door de Evergreen Top 1000 van de afgelopen week. Prachtige oude nummers werden op de radio gedraaid. Maar met ieder nummer kwamen ook vele mooie herinneringen naar boven. In mijn jeugd werd er bij ons thuis veel muziek gedraaid. En als een hit van de Cats klinkt, dan zie ik mijn vader met hun laatste lp voor de stereo zitten. Bij een rocknummer zie ik mijn moeder dansend op een bruiloft. En bij een dijenkletser dansen mijn broertje en ik onder hard applaus van onze ouders door de kamer. Als een nummer van Paul Simon uit de boxen klinkt, dan zie ik me in gedachte samen met mijn dochter de drumsolo hard oefenen en meespelen op de tafel. En bij iedere Frans chanson waan ik me ergens in Frankrijk op een terrasje in de zon.

Dat waren mooie tijden. Ze lijken zo zorgeloos nu. We moeten nu op alles letten en op ons hoede zijn. We kunnen niet zomaar bij elkaar komen om wat pret of afleiding te vinden. En altijd kijken wat anderen doen, want de bubbels mogen niet te dicht bij elkaar in de buurt komen. Want als je even niet oplet, dan zijn misschien straks de gevolgen niet te overzien. Dit maakt me ook een beetje moe. Als een strakgespannen oplettend elastiekje door het leven gaan. En op de radio klinkt het volgend nummer wat me meeneemt naar andere tijden en mijn verlangen naar geborgenheid en zorgeloze vrijheid versterkt.

Ik zie dit ook bij anderen gebeuren. Overal om me heen zie ik al kerstbomen in de huizen verschijnen. De eerste kerstliedjes heb ik al gehoord. Het is pas november. Maar er zijn dus meer mensen die naarstig op zoek zijn naar gezelligheid. En dan denk ik aan onze familiekerst. Hoe zal het dit jaar gaan? We hopen dat we weer even bij elkaar kunnen zijn en samen kunnen genieten van elkaars gezelschap. Ons laatste samenzijn was op de 1e kerstdag 2019.

Maar we mogen niet klagen en natuurlijk houden we vol. We zijn er allemaal nog en we zijn de laatste maanden redelijk goed doorgekomen. En ja, het kan altijd beter, langer en gezelliger. Maar voor nu is het wat het is. Dus niet langer getreurd! Ik ga weer kijken naar wat er nog wel is. Positieve dingen zoveel aandacht geven dat het steeds groter wordt. En als ik dan ‘Rollercoaster’ van Danny Vera ineens op de radio hoor, gaat het volume even open en dans ik samen met mijn man door de kamer. Zomaar even samen klein geluk. Daar gaan we voor.

Avatar

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X