skip to Main Content

Gevangen in je lichaam,

Als leerling kwam ik bij je binnen, je bent een grote forse man. Je zit in een sta-op stoel bij het raam. Je kijkt me van onderuit je bril onderzoekend aan en knikt een keer als ik binnen kom. Ik stel me netjes voor en vertel dat ik 2 de jaars leerling ben en een jaar in dit team komen leren en werken.
Je vrouw neemt gelijk op een voor mij niet echt vriendelijke toon het woord en kijkt me aan met een strenge blik, en zegt alweer een nieuwe?
Dit geeft mij niet echt een gerust stellend en welkom gevoel. Mijn werkbegeleider had al aangegeven dat dit echtpaar nooit blij is met nieuwe gezichten, en het even kan duren voor het ijs gebroken is. Gelukkig heb ik genoeg zelf vertrouwen maar voel wel dat de druk nu wel een stukje hoger ligt.
Dhr. heeft een CVA gehad, is linkszijdig verlamd en heeft apraxie en afasie, communicatie is dus een hele uitdaging. Zeker als blijkt als je ja knikt je ook nee kan bedoelen. Je linkerzijde is je aangedane kant, je arm hangt slap langs je lichaam, met jou rechterarm leg je deze met regelmaat goed. Met lopen sleept je linker been min of meer mee, maar lopen gaat met kleine stukjes en een driepoot.
Van mw. krijg ik gedetailleerd de instructies van de volgorde waarin het uit en aankleden moet gebeuren, dhr. kan niet tegen verandering dit is dus belangrijk.
Als eerste moet de salon tafel een stuk opgeschoven worden, en dan op een voor in mijn ogen onlogische volgorde help ik je met het uitdoen van je steunkousen, uitkleden en het aandoen van jou pyjama.
Omdat ik voor jou nieuw ben lijkt er wat weerstand waardoor de eerste keer niet geheel soepel verloopt, maar het lukt. Ik praat met je of eigenlijk tegen je maar je kan niet niets terug zeggen, je stoot geluiden uit en soms een soort van ja en nee. Dit alles gebeurd onder streng toezicht van je vrouw.
Dan naar de slaapkamer en ook het in bed gaan moet volgens een vast ritueel, daarbij wordt totaal voorbij gegaan aan ergonomische werken voor ons.
Je maakt een ontevreden knorrend geluid en schud driftig nee met je hoofd, ik moet je kussen 3 keer opnieuw verleggen, je maakt het me niet makkelijk maar het lukt je ligt uiteindelijk goed in je bed.
De adl in de ochtend gaat ook volgens een strak vast ritueel, alleen vergeet je zelf vaak de volgorde dat maakt het in het begin erg lastig. Als ik het in jou ogen niet in de juiste volgorde doe mopper je op jou manier.
In vrij korte tijd bouwen we toch een band op.
Als ik nu binnen kom krijg ik een vriendelijk knikje.
Waarschijnlijk hebben de door mij zelf gemaakte pittige sausijsenhapjes, die je heerlijk vind hier een beetje aan bijgedragen.
We hebben inmiddels ook gespreken, waarbij ik geen open vragen stel zodat jij met ja en nee of een knikje kan antwoorden.
Ook is het gelukt om samen sommige voor jou vaste patronen te doorbreken die voor beiden beter en makkelijker werken waardoor alles een stuk soepeler en ergonomische verloopt.
Toch verloopt het niet altijd soepel, zeker als je me wat duidelijk wil maken en hoe goed ik ook mijn best doen soms is het gewoon niet te begrijpen en te ontcijferen, ook je vrouw weet vaak niet wat je bedoelt. Dit is voor jou zeer frustrerend.
Vandaag zie ik dat je ogen matter zijn en de uitdrukking in je gezicht is anders, je lijkt vandaag wat sneller geïrriteerd en hebt minder geduld. Als je het gebit poetst en het gaat niet zoals het zou moeten gaan omdat vandaag je linker hand niet mee werkt schrik ik als je ineens vanuit je tenen en heel luid en duidelijk vloekt, ik schrik ervan.
Ik kijk je aan en vraag waar dat vandaan kwam ik had je nog nooit iets anders horen zeggen als een soort van ja en nee en kom inmiddels toch al best lang.
Ik vraag wat er aan de hand is, maar daar kan je natuurlijk geen antwoord op geven, ik zie aan je lichaamstaal dat je wat wil zeggen maar er komt geen geluid…… die grote forse man krimpt ineen en wordt klein.
Ik leg een arm om je heen, er biggelt een traan over je wang, ik kijk je aan en het is niet eerlijk he, je weet goed wat je wil zeggen, je zou ook zo graag eens wat willen vertellen maar het lukt niet, je knikt.
Je stem zit gevangen in je lichaam
Essies wijkblogs

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X