skip to Main Content

Gestolen tijd

Nu Kate er is, voelt ieder moment waarop ik heel even iets voor mezelf probeer te doen, zoals deze blog schrijven, als gestolen tijd. Een moment waarop ik eigenlijk iets anders zou moeten doen. Iets met Kate, de jongens of anders toch minstens in het huishouden of de administratie. Op zo’n zelfde manier voelt voor brusjes (broers en zussen van kinderen met een handicap of ziekte) de tijd met hun vader of moeder al snel als gestolen tijd. Tijd waarin jouw ouders voor je broer of zus zouden moeten zorgen, voor het huishouden of de administratie, of misschien wel even een heel klein momentje voor zichzelf zouden moeten hebben. Bijvoorbeeld om een blog te schrijven.

“Bij ons was er wel eigen tijd, maar altijd met een limiet, dat weet je als brus ook. Dan wachtte mijn moeder wel met de thee na schooltijd, maar tot half vier want dan kwam het busje van mijn broer weer voorrijden. In mijn geval had het heel erg geholpen als er op dat ‘half vier moment’ af en toe een oppas was geweest. Zodat ik ook eens de ruimte had gevoeld om écht te vertellen wat mij dwars zat, wetende dat mijn moeder de tijd had om écht te luisteren.” Aldus een brus die we hebben geïnterviewd voor een brussen-onderzoek, bij het Nederlands Jeugdinstituut, waar ik werk.

DSC_0298Slik. Terwijl ik de quote lees, voel ik een lichte hoofdpijn opkomen. Zouden mijn jongens dit ook zo ervaren? Ik denk aan de middagen, het moment waarop ook bij ons de bus voor komt rijden. Hoe ik dan opveer van de bank om haar zo snel mogelijk te begroeten. Wat we ook aan het doen zijn op dat moment. Een potje kwartetten. Samen een filmpje kijken. Huiswerk maken. Elkaar vertellen over hoe het was op school en op het werk. Knuffelen. Het stopt. En Kate vult met haar lijf en geluid het hele huis. Net zoals het stopt als ze geen zin heeft in haar eten. Alles op de grond gooit. Ineens een enorme poepluier heeft. Of ’s avonds maar blijft huilen omdat, tja, Joost mag het weten.

We doen ons best. Proberen de jongens voldoende aandacht te geven, een knuffel, een ‘hoe gaat het met je?’ en een ‘hoe gaat het écht met je?’ Proberen een op een uitjes te plannen. Met alleen de jongens. Momenten waarop Kate er even niet bij is. Of momenten dat we juist met zijn víjven genieten. Door de kamer dansen. Voor het raam, waar iedereen het kan zien, want kan ons het schelen. Ik hoop dat het voldoende is. Dat mijn jongens er juist van groeien, mooier van worden, sterker. Ze straks geen groot gat ervaren, dat maar niet kan worden gevuld. Niet met hard werken, niet met mooie spullen, of steeds maar weer een nieuwe relatie.

Ik neem een korte pauze. Loop naar de koffieautomaat. Roer wat door mijn kopje. Terwijl ik ondertussen probeer om het onderzoeksrapport af te maken. Ik denk na over de ervaringen van brussen en hun behoefte aan ondersteuning, hun tips over wat wij als ouders kunnen doen en wie er nog meer zouden kunnen helpen, wanneer wij het als ouders ook even niet meer weten. De koek simpelweg op is. Er zullen vast nog meer pauzes volgen. Niet omdat ik lui ben, maar omdat het zo verrekte confronterend is om dit allemaal te lezen. Ik schrijf door mijn eigen pijn heen, en ga de confrontatie aan. Dat rapport gaat er komen.

Op 10 april is het internationale broers- en zussen-dag en publiceert het Nederlands Jeugdinstituut het rapport over de ervaringen en steunbehoeften van broers en zussen van zorgintensieve kinderen. Het rapport is vanaf die dag gratis te downloaden op www.nji.nl

Dit bericht heeft 0 reacties
  1. Kinderen zijn flexibel, zeggen ze. Dat klopt ook gedeeltelijk wel. Ze groeien op in de zorgsituatie en weten, als het ware, niet beter of anders. Ze worden er door gevormd. Belangrijk is het opgroeien met de liefde van de ouders en de liefde voor elkaar en de erkenning van ieders persoonlijkheid, inclusief het broertje of zusje die intensieve zorg nodig heeft. Meer kan je niet geven. Het is niet altijd makkelijk, maar geeft wel voldoening.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X