Gerdien vertelt: ‘Romance’ #alzheimer

Ik kom bij ons moeder op bezoek en voel gelijk dat er iets bijzonders aan de hand is. Ze is opgewekt, heeft rode wangetjes en – zie ik het nou goed? – ze zit te flirten met meneer W. die in de stoel naast haar zit.
Het kwartje valt: ze is verliefd!

Ze hebben verkering, zeggen ze. Hij smeert ‘s morgens haar beschuitje, ze zitten hand in hand en geven elkaar kusjes.
Als ik haar meeneem voor een ommetje in de rolstoel buiten wordt hij bij terugkomst begroet met een hoog flemend stemmetje: “heb je me gemi-hist?” en kussen ze elkaar. Ja, hoppa vol op de mond.

Het effect van de verliefdheid is fenomenaal. Haar apathie heeft plaatsgemaakt voor initiatief. Ze heeft praatjes en plezier.
In plaats van de vrouw van 90+ met Alzheimer die ze is, lijkt ze een jonge meid.
Weer thuis moet ik er steeds om schaterlachen.

En heus, zo’n romance op een gesloten PG-afdeling brengt ook lastige kwesties met zich mee. Maar tot nu toe zegeviert het mooie.
Ruimschoots.

Gerdiens moeder heet Roelien, is 92 jaar en heeft Alzheimer. Ze woont sinds maart 2015 op De Beuk, een gesloten PG-afdeling. Sinds haar moeder dementeert is hun onderlinge band minder koel en afstandelijk geworden. Vanuit dit nieuwe gevoel beschrijft Gerdien de dingen die haar opvallen en raken tijdens de bezoeken aan haar moeder.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top