skip to Main Content
Gerdien Vertelt: “Lege Handen” #alzheimer

Gerdien vertelt: “Lege handen” #alzheimer

Af en toe houden we een familieberaad over ons moeders.
Mijn broer Tibbe, zus Marchien en ik steken dan onze koppen bij elkaar en staan stil bij vragen als:
Hoe vinden we dat het moeders vergaat, zijn er zaken die om actie vragen?
Dit keer kwam ook ter sprake wat er gedaan moet worden als ons moeders doodgaat.
Wie moet er worden uitgenodigd voor haar begrafenis, hoe moet haar gedenkdienst eruitzien, is er een van ons die haar wensen kent ten aanzien van haar uitvaart?
Over dat laatste, zo bleek, wisten we niets.
Dat haar afscheidsdienst een religieus karakter moet krijgen, omdat ons moeders haar hele leven een gelovige vrouw is geweest. Dat natuurlijk wel.
Maar wij afvalligen bleken geen idee te hebben welke bijbel-teksten of welke gezangen en psalmen haar voorkeur hebben.

We zochten contact met W. de geestelijk verzorger die ons moeders met regelmaat een bezoekje brengt. Misschien kon hij ons wijzer maken.
W. stelde voor om ons moeders te betrekken bij onze vraag en met haar in gesprek te gaan.
Een spannend idee, vonden we. Want er was thuis nooit gepraat, niet over persoonlijke kwesties, niet over het geloof en niet over de dood.
We omarmden W. zijn idee en zeiden er ja tegen.

Afgelopen dinsdagmorgen was het zover.
W. was al even bij ons moeders langs geweest om aan te kondigen dat wij zo zouden arriveren en dat we samen met haar en W. in gesprek zouden gaan en waarover.
Even daarna arriveerden Tibbe, Marchien en ik. Samen met W. liepen we de kamer van ons moeders binnen. Verbaasd keek ze ons aan. De vooraankondiging van W. was duidelijk niet blijven hangen.

Na het begroeten en de social talk, lichtte ik ons bezoek toe.
‘We zijn hier niet zomaar. Je bent nu nog bij ons, maar er komt een moment dat jij overlijdt. Dan willen wij graag een afscheid regelen naar jouw wensen. Daarover willen we met je praten. We hebben geestelijk verzorger W. gevraagd om met ons mee te denken. Wat vind je daarvan?’
Nou, dat vond ze best.

Het werd een bijzonder en confronterend gesprek.
We liepen keihard met onze kop tegen de leegte in haar brein aan. Net als tegen de vervlakking in haar mimiek en emoties. Gevolgen van haar Alzheimer.
Groot geworden in een tijd waarin ze volgzaam diende te zijn, heeft ze nooit geleerd om woorden te geven aan haar eigen gedachten, verlangens en gevoelens.
Niet gewend om met ons, haar kinderen, te praten over minder oppervlakkige kwesties.
En wellicht wat ‘overvallen’ door ons plotselinge verzoek.
Hoe we ook probeerden een ingang bij haar te vinden, het lukte niet.
Aan het eind stonden we nog met lege handen.
W. gaat binnenkort nog eens bij haar langs. Wie weet komt er in de intimiteit van het 1-op-1 gesprek nog wel een lied of bijbel-tekst bovendrijven.

Enigszins beduusd namen afscheid en besloten nog even samen te lunchen.
‘Als ze gaat hemelen dan vertrouwen we maar op ons eigen gevoel’ zeiden we.
Dan komt het goed, weet ik.

Gerdien Breimer

Gerdiens moeder heet Roelien, is 92 jaar en heeft Alzheimer. Ze woont sinds maart 2015 op De Beuk, een gesloten PG-afdeling. Sinds haar moeder dementeert is hun onderlinge band minder koel en afstandelijk geworden. Vanuit dit nieuwe gevoel beschrijft Gerdien de dingen die haar opvallen en raken tijdens de bezoeken aan haar moeder.

Gerdien Breimer

Gerdiens moeder heet Roelien, is 92 jaar en heeft Alzheimer. Ze woont sinds maart 2015 op De Beuk, een gesloten PG-afdeling. Sinds haar moeder dementeert is hun onderlinge band minder koel en afstandelijk geworden. Vanuit dit nieuwe gevoel beschrijft Gerdien de dingen die haar opvallen en raken tijdens de bezoeken aan haar moeder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X