Gelezen: Ma van Hugo Borst

IMG_6057Onlangs sprak ik met een goede vriend Rudolph over het boek Ma van Hugo Borst had gesproken. Rudolph heeft net als ik een moeder met Alzheimer. Een enkele keer weten we elkaar te vinden daarin. Rudolph “loopt achter” op mij gezien de situatie zeg maar. Hij wees me dus op dat boek. Ja prima, dat zou ik gaan lezen. Ooit, niet meteen.

Op het moment dat we in 2014 de diagnose over onze moeder kregen las ik alles wat los en vast over Dementie en/of Alzheimer. Ik wilde kennis en zoog als een spons alle info op. Daarbij had ik 1 goede vriendin die haar vader was overleden aan Alzheimer en daar sprak ik geregeld mee als ik weer eens tegen iets aan was gelopen. Verder hield ik me stil. In mijn eigen tempo vertelde ik het mijn omgeving, dus ook aan Rudolph, dat mijn moeder Alzheimer heeft. In mijn geval noem ik het geen schaamte, maar ik stak mijn kop in het zand. Ik moest het nog plaatsen voor mezelf.

Eind november 2015 ging het opeens hard. Mijn moeder kreeg een delier (acute vorm van verwardheid) en moest met spoed worden opgenomen. Binnen 24 uur was dat een feit, wat wel heel snel is. Het was daardoor dat ik met Rudolph over het boek sprak van Hugo Borst, dat was net uit en dat had hij ergens gelezen of gehoord. Er gebeurde echter te veel op dat moment, zoals de opname en de plotselinge verhuizing van mama. Emotioneel moest ik dat verwerken en daar had ik moeite mee. Nee, het boek wilde ik zeer zeker nu niet lezen zei ik tegen Rudolph, want ik moest dat er nu even niet bij hebben. Alsof het lot wilde dat ik dat boek ging lezen begon mijn broer er ook nog eens over. Ja, ik wist van dat boek en nee ik had het niet gelezen. Dat kwam wel eens. Ooit, niet meteen.

Dat “Ooit” brak echter aan. Afgelopen donderdag appte ik kort met Rudolph, want ik was bij mijn moeder geweest en hij vroeg hoe het gaat en of ik dat boek al had. Nee dat had ik nog niet. Vrijdagmorgen was ik in de stad en schafte ik het aan. Ik kende Hugo Borst als voetbalcriticus en columnist in het AD. Verder eigenlijk niet. In dit boek zijn de columns, die hij schreef in het AD over zijn dementerende moeder, gebundeld. Wat mij meteen opviel na de eerste vijf hoofdstukken was hoe respectvol en liefdevol hij schrijft over zijn moeder, maar ook over zijn vader en de rest van de familie en vrienden die aan bod komen in het boek. Dat moet er echt bij gezegd worden. Soms is het verdrietig, maar vaker voelde ik een liefdevolle glimlach om mijn mond, zo mooi en warm is het geschreven.

Uiteraard was er veel herkenning bij me, veel ook, maar lang niet alles. Ik heb wat afgejankt tijdens het lezen. Niet eens uit medelijden ofzo, maar juist door die herkenning. Zijn moeder kon ook steeds minder en onderging de verandering in haar eigen ik. Dat is pittig, dat vind ik 1 van de moeilijkste dingen bij mijn eigen moeder. Zijn moeder ging in het boek naar het verpleeghuis en dus kwam het opruimen van de woning aan bod. Vond ik mezelf af en toe over-emotioneel daarmee, nu las ik gedachtegangen van Hugo Borst die ik ook had gehad. Dat was best wel fijn, dat gaf inzichten en ik kon dingen plaatsen op deze manier. Wat mij persoonlijk ook aangreep waren de verhalen over de kat. De kat van mijn moeder had wel mee gemogen naar het verpleeghuis, maar is daar zo ziek geworden dat we alsnog besloten een nieuwe baas voor ‘m te zoeken. Het was echter te laat, de kat overleed. Gelukkig niet bij haar, hij was net bij mij gebracht. Oh wat was ik gelukkig dat de kat van zijn moeder een goede plek kreeg en het goed gaat. De angsten kwamen ook naar voren, zoals wat als je je moeder zou moeten wassen (Ik heb het bij mijn, aan kanker stervende vader, destijds gedaan met behulp van de thuiszorg, maar ik vond dat zo moeilijk!), het naderende afscheid, de confrontatie met mijn eigen sterfelijkheid en wat als Alzheimer erfelijk is? Over die laatste zei de geriater destijds tegen mij dat het niet erfelijk was. Gezien de oudste zus van mijn moeder het ook had, had ik daar naar gevraagd en ze zei dat een jammerlijke loop van de omstandigheden was, maar het dus niet erfelijk was.

Vanmorgen appte ik met Rudolph en vertelde hem dat ik het boek uit had. Hij antwoordde dat hij het voorbij had zien komen op mijn facebook, dat ik er in bezig was. Nu weet ik van Rudolph dat hij zich mateloos aan Hugo Borst irriteert. Hij vindt de man een betweter en uit de hoogte doen. Rudolph is een groot voetbal-fan en ik denk eerder dat het daar aan ligt, want persoonlijk kent hij Hugo Borst niet. Hij wilde wel weten hoe ik het vond. Eerlijk, ik wilde dat ik het boek eerder had gelezen, eigenlijk op het moment dat ik nog met mijn kop in het zand stond zeg maar. Dat was niet mogelijk, want het boek kwam uit op het moment dat mijn moeder moest verhuizen naar het verpleeghuis. Toch meen ik dat: Was dit boek er maar eerder geweest. Het heeft mij rust gegeven kan ik zeggen. Had ik het ervoor gelezen dan had ik wellicht het leegruimen van de woning iets gemakkelijker gevonden, om maar iets te noemen. Dat heb ik ook tegen Rudolph gezegd, ‘Jij zegt dat je veel aan mijn blogs over mijn moeder hebt. Geloof me, lees dat boek en zet je over die idiote irritatie heen. Het is warm, liefdevol, respectvol en openhartig geschreven. De mening die jij over de schrijver hebt is totaal niet in dit boek te vinden! Ik durf te wedden, jij gaat Hugo Borst waarderen!’

Twee uur geleden kreeg ik een appje van hem. Hij had vanmorgen het boek Ma gehaald van Hugo Borst. Zojuist kreeg ik antwoord op mijn vraag, “Neem je de weddenschap aan dan?” Zijn antwoord was, “Nee dat niet. Ik begrijp je en je hebt gelijk. Fijn dat je me erop hebt gewezen. X”

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top