skip to Main Content
Gelezen: Ach, Moedertje Van Hugo Borst

Gelezen: Ach, moedertje van Hugo Borst

Eind 2015 verscheen het boek Ma van Hugo Borst. In januari 2016 heb ik dat gelezen, want op het moment van uitkomen ging het mama slechter en was er de spoedopname naar het Verzorgingshuis. Achteraf had ik gewild dat ik het wel meteen had gelezen, want wat vond ik er een herkenning in aan gevoelens en aan gebeurtenissen. Onlangs is het vervolg er op uitgekomen, Ach, Moedertje. Ik kocht het afgelopen woensdag, in de boekwinkel op station Leeuwarden. Eenmaal in de trein, op weg naar huis in het Haagsche, wilde ik eraan beginnen, maar dat lukte me niet. Ook niet gek. Ik was net bij mama geweest en na ons vaste uitje voor de karamel cappuccino met gebak voor haar en een broodje voor mij, kwamen haar vele tranen weer vrij. Ze was ook weer boos. Dat is nooit leuk weggaan en ik kon mijn aandacht niet bij het boek houden.

Ik begon de volgende dag. Zoals bij het vorige boek las dit ook weer gemakkelijk. Voor mij voelt het als ik bij de hand wordt genomen door meneer Borst en hij laat me zien hoe het bij hem gaat. De herkenning was er opnieuw, weer in gevoelens en ook in gebeurtenissen. Zoals meneer Borst schrijft is iedere Alzheimer patiënt anders. Sommige dingen van zijn moeder herken ik in mama, andere minder of helemaal niet. Er is hier echter een stuk aan toegevoegd ten aanzien van het vorige boek. Dat is het stuk over hoe slecht het gesteld is qua zorg vanuit de Nederlandse regelgeving hierin. Dat herken ik. Onlangs had ik met een voormalig verzorgende bij mama gesproken over dat ik de verzorging niets kwalijk neem, maar hoe de regering ermee omgaat en hoe alles wegbezuinigd is. Ik kon me namelijk niet voorstellen dat zij vroeger de wens had gehad om ouderen-verzorgende te worden om nu zo veel huishouding en administratie te moeten doen. Mij leek het dat je ouderen-verzorgende wilde worden om juist te zorgen en de ouderen juist plezier wilde geven. Daar is echter amper tijd voor! Dit kwam ook voor in het boek van meneer Borst. Ik zat me lichtelijk op te vreten bij die hoofdstukken mag u weten. Het is echter bekend dat meneer Borst hierin al het voortouw heeft gepakt, maar daarover gaat het in dit boek nog niet.

In beide boeken schrijft meneer Borst zo ontzettend respectvol en liefdevol over zijn moeder, maar ook over de andere bewoners. En in beide boeken zijn voorzien door prachtige, maar soms erg confronterende foto’s van zijn moeder. Deze zijn gemaakt door Margi Geerlinks. Zij volgt mevrouw Borst al een aantal jaren met haar camera. Zelf vind ik het indrukwekkend hoe ze de Alzheimer laat zien, en zoals ik het noem, “Meneer Alzheimer een smoel geeft”. Alzheimer tekent namelijk, ook bij mama.

Meer dan dit wil ik eigenlijk niet prijsgeven over het boek. Het is zeer zeker de moeite waard om het zelf te lezen. Is er echter net Dementie of Alzheimer geconstateerd bij een dierbare van u, en staat u dus dus net nieuw in dit traject, lees dan eerst “Ma”. Daarin staat namelijk de aanloop richting zorgcentrum. Dat is voor mij zo waardevol geweest. Voor mij zit dat in het stuk over de gevoelens die ik had. Daarin vond ik herkenning en daarmee rust voor mezelf.

In het eerste boek had ik wel eens bedacht dat zijn moeder verder in de mist van Meneer Alzheimer stond dan mama. Toch, zoals hij schreef, geen Alzheimer patiënt is gelijk. Het is dus niet te vergelijken. Voor mij bleek dit uit het laatste hoofdstuk van het boek. Wat hij daar beschreef, dat had ik al eerder meegemaakt. Het is een keiharde en gemene ziekte. Toch is het “fijn” om over andere ervaringen te lezen. Alsof ik een arm om me heen kreeg van herkenning en die me troost en steun geeft. Mijn dank is opnieuw groot. Het boek is een aanrader voor iedereen die er ook mee te maken heeft!

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X