Gekwakkel en gedoe..

Maandagochtend telefoon van de afdeling dat mijn eega ziek in bed ligt.

Ik bel hem zelf even, en hoor aan zijn stem dat hij inderdaad goed ziek is.

Hij geeft aan ook geen eten binnen te kunnen houden.

Ik herinner mij nu zijn hoestbui, de vrijdag ervoor, waar hij haast in bleef..vast een voorbode geweest..

Dinsdag voelt hij zich weer iets beter en we kunnen samen naar de natuuractiviteit gaan.

Op mijn vraag of hij naar de soos wil gaan, ‘s avonds, antwoordt hij ontkennend, en dat vind ik een goed idee, want hij is nog niet de oude.

De dienstdoende verpleegkundige is ook blij met deze uitkomst, als ik dat vertel, anders had zij mij gevraagd hier een beetje op aan te sturen.

Zelf maakt hij nog voor het avondeten een rare stuurbeweging richting mij, door aan te geven dat ik wel naar huis kan vertrekken..

Aanleiding hiervoor ligt in de familiesfeer, wat hij opnieuw aankaart.

Ik kan het niet meer, ik durf het niet meer, ik wil het niet meer..

Mijn eigen tranen raken hem niet. Hij wordt volledig in beslag genomen door zijn eigen frustraties hieromheen.

Als hij dan zegt: “Je kunt nu wel naar huis vertrekken..”, ben ik eerst helemaal verbouwereerd, maar tegelijkertijd is het voor mij ook duidelijk dat ik hem hier onmiddellijk zijn zin in ga geven.

Ik wens bij niemand in een gedoogzone te verblijven, dan houd ik de eer aan mijzelf.

Ik loop de deur van zijn kamer uit zonder nog iets te zeggen, eigenlijk wel gekwetst tot op het bot, en schiet een verpleegkundige aan die deze familiegeschiedenis ook kent.

We zijn het met elkaar eens dat mijn eega deze kwestie niet meer goed kan hanteren, dat het niet goed is voor zijn gemoedsrust, en dat de andere partij dit ook zou moeten begrijpen, want daar komt het vandaan.

Ze gaat een poging wagen dit met de andere partij te bespreken.

De verpleegkundige geeft mij gelijk dat ik naar huis ga nu, want de sfeer is toch al verpest.

Ik zie erg op tegen vrijdag, bang dat mijn eega mij dan opnieuw onder druk gaat zetten.

Telefonisch contact van zijn kant blijft uit, tot donderdagavond, en dan heeft hij het er niet over, wat mij enigszins geruststelt.

Vrijdag zegt hij de kaart voor onze trouwdag nog niet te hebben geschreven, omdat hij zó kwaad was..maar hij weet eigenlijk niet meer waarom hij zo kwaad was..

Voorzichtig zeg ik dat hij mij dinsdag naar huis had gestuurd, en dan weet hij het opeens weer.

Zijn brein heeft de boel door elkaar gegooid, want nu zegt hij dat ik het steeds had over naar huis gaan, wat absoluut niet waar is.

Daarna zijn we allebei even stil en hebben we het er niet meer over.

Het eten was ook weer een dingetje. Hij wilde graag 1 bamischijf eten, die we moeten halen bij de snackbar.

Op zich is dat geen probleem, het weer was ook goed, maar het tijdstip is wel lastig, want ik wil hem niet twee keer in en uit huis rijden met zijn rolstoel, omdat dat een aanslag op mijn lichaam is.

Dit betekent dat we na zijn aankomst thuis, al richting de snackbar moeten gaan, en halverwege de middag is dan erg vroeg voor het avondeten, maar het kan niet anders.

Ik zeg tegen hem dat hij dan later maar een “klef” broodje met kaas van thuis moet eten, of een toetje, om nog iets extra’s in zijn maag te krijgen.

Als puntje bij paaltje komt, slaat hij dat af, en gaat hij dus met een redelijk lege maag terug naar de zorginstelling.

Op de valreep zegt hij dat hij wel nootjes had gewild van de notenbar, maar daar hebben we nu niks meer aan.

Het is wel een idee voor de volgende keer, want het is dan wel geen maaltijd, maar wel voedzaam, en beter dan niks.

Zijn verkoudheid is ondertussen ook nog steeds niet over en daar heeft hij toch goed last van.

Zaterdag krijg ik bericht van de zorg dat hij weer een dagje in bed blijft, want hij is moe..

Dat is zó niks voor hem om vrijwillig in bed te blijven, en ik vraag nog even voor de zekerheid of hij dat zelf echt wel wilde, en het antwoord daarop is bevestigend, en bevestigt hij later zelf ook nog eens.

Hopelijk knapt hij snel weer op..

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top