Geen schone schijn..

Wanneer mijn echtgenoot een paar uurtjes thuis is, doe ik altijd mijn best om hem een leuke dag te bezorgen.

Nu bedenk ik dat het wel leuk is om met hem met het pontje het Spaarne over te steken, langs het hertenkamp en de kinderboerderij te lopen, en dan weer naar huis terug te gaan.

Het klinkt allemaal heel simpel, maar ik moet wel de rolstoel duwen, en dat is best zwaar.

Als we in de Haarlemmerhout zijn, word ik gebeld door de zoon van mijn echtgenoot.

Of ik zin heb om zondag iets leuks te doen met zijn vader, want hij is een weekje met vakantie, en zijn bezoekdag op zondag vervalt daar dan mee.

Zou het komen doordat ik net achter de rolstoel loop te zwoegen, dat dat bericht bij mij volkomen verkeerd valt?

Het helpt wel mee, maar ik zou er sowieso moeite mee hebben.

“Iets leuks doen”, is niet zo eenvoudig, en vraagt voorbereidingen en aanpassingen; ik heb er gewoon de energie niet meer voor om het voor mijzelf al te moeilijk te maken, en zoek het “leuke” dichtbij huis.

Ook ga ik niet een bezoekbeurt overnemen. Mag ik misschien ook nog wat rust hebben?

Het kost me even moeite om één en ander van me af te zetten.

Op de dag van de natuuractiviteit is het ook altijd wel druk met regeldingetjes, ervoor en erna; mijn echtgenoot vraagt, en ik voer alles uit, plus de dingetjes die ik zelf zie of bedenk.

De familiefoto die aan de wand hangt, wil hij graag deels bedekken met foto’s van hemzelf, en dat vind ik een goed plan, gezien het feit dat alles wat dat betreft bij het “oude” is gebleven, zoals ik ook wel had verwacht.

Ik heb mij er verder niet mee bemoeid; hij kwam daar uit zichzelf mee.

Zijn “oude” gezin blijft in beeld, met vrouw en twee kinderen, en de overige familieleden worden bedekt met zijn jeugdfoto’s.

Hij is er op deze manier happy mee.

De dagen hierna is hij slecht gemutst, merk ik, maar ik kan er weinig aan doen, behalve naar hem luisteren.

Er zijn ook nieuwe zorgmedewerkers, en daar houdt hij niet van, dus dat zal ongetwijfeld ook een rol spelen.

Roken blijft ook een welles/nietes “dingetje, merk ik.

De avond voor Koningsdag belt hij op of ik of ik nog “plannen” met hem heb (ter vermaak van hemzelf), en nee, ik moet hem teleurstellen: wat mij betreft is het een gewone dag, met wat huishoudelijke karweitjes en een wandeling.

Hij reageert er wat narrig op, wat van hem uit te begrijpen valt.

Ik voel me plotseling ontzettend moe.

De dag erna (Koningsdag dus) voel ik mij nog steeds zo ontzettend moe; en dat ik dat “hier” meld, is voor mij heel wat, omdat “de schone schijn” ophouden wel het makkelijkst is…maar ik ben geen robot..

Ik doe wat huishoudelijke karweitjes, ondanks de vermoeidheid, omdat mijn discipline altijd “wint”, en in de middag ga ik wandelen. Mijn echtgenoot belt mij niet op, in tegenstelling tot wat ik van hem gewend ben, en ik doe het zelf ook niet.

Even een dagje niet “aan” hoeven staan voor hem, voelt als een rare luxe. ‘s Avonds val ik voor de tv in slaap.

Eind van de avond belt hij toch nog op. Zijn zoon schijnt hem opgehaald te hebben en rondgereden te hebben.

Hij kan zijn vader nog zelf vervoeren; mij lukt dat niet, dan moet ik een taxi bestellen.

Mijn echtgenoot moppert dat ik “dit” niet met hem doe, en “dat” niet, alsof hij niet afhankelijk is van een rolstoel en taxi.

Uitleg dringt niet tot hem door. We krijgen ook nog een torenhoge rekening van de taxikosten die gemaakt zijn ten tijde van het ziekbed en overlijden van zijn moeder, dus wat dat betreft is de rek er ook wel even uit.

Ik ben het gemopper van hem over wat er allemaal niet kan zo zat, dat ik boos het telefoongesprek met hem beëindig.

Weg is mijn rust. Ik sta weer “aan”.

Deze week kan ik een keertje overslaan wat betreft bezoek aan mijn zus in het ziekenhuis, en dat komt nu goed uit..

Ze krijgt die dag een peg sonde geplaatst.

Met mijn zwager heb ik overlegd in verband met wat ik “hier” vertel over mijn zus, maar zowel hij als mijn zus, en dat geldt ook voor mijzelf, houden van openheid, dus ik heb van hem toestemming om ook één en ander over haar/hun te vertellen in mijn blogs, zoals dat uitkomt.

Ik heb gemerkt aan de reacties, dat er ook aan mijn zus gedacht wordt door de lezers, en dat doet ons als familie goed.

 

 

 

 

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top