skip to Main Content

Gast(on)vrijheid in het verpleeghuis

“Uw moeder eet goed” hoor ik de verzorgster geruststellend tegen de dochter van papa’s nieuwe Buurvrouw zeggen. “Heeft u ook rijstepap🍚? Met een beetje poedersuiker graag, dat vind ze lekker.” Ik hoor de rest niet en heb met deze hoopvolle beginnende mantelzorger medelijden. Waarom? Omdat ik enkele jaren geleden ook zulke dingen vroeg maar na 3 jaar weet ik wel beter. Ben al blij als de basisdingen op orde zijn. Rijstepap uit een plastic bakje krijg je en kaneel heb ik nog nooit gezien.
Ik ga stoïcijns door met papa eten te geven. “Wilt u een kopje thee? Met suiker?” Hoor ik de verzorgster poeslief zeggen. Wauw, ze doen erg hun best om nieuwe mensen op hun gemak te laten voelen. Dat was ook bij ons in het begin. Wij zitten drie! stappen verder maar geen vraag of ik thee wil🤷🏻‍♀️. Gelukkig heb ik zelf mn thermoskan bij. Ik neem tegenwoordig alles mee om niemand te hoeven storen.
Ik kook bijna nooit, dat doet manlief al 24 jaar. Maar vanavond heb ik opgezocht hoe je Turkse rijstepap maakt. En voilá, morgen weer lekker naar papa om samen te eten. Want dat gaat steeds moeizamer en er is niet altijd tijd om te helpen. Vandaag rommelde zijn maag enorm toen het eten erin ging. Dus ik ga helpen zo vaak het kan💓.
Avatar

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X