skip to Main Content
“Gaat Het Wel Met Je? Denk Je Ook Wel Aan Jezelf?” #rouwproces

“Gaat het wel met je? Denk je ook wel aan jezelf?” #rouwproces

Ik krijg nu  bijna dagelijks kleine berichtjes met de vragen: “Gaat het wel met je? Denk je ook wel om jezelf? ” Super lief allemaal. Ik snap ’t ook best als mensen denken dat ik me zo in Mantelzorgelijk vast bijt om dan maar vooral niet te hoeven rouwen om mijn vader. Maar dat is niet zo. Het leven gaat door. Klinkt misschien vreemd maar ook dat heb ik van mijn vader en moeder meegekregen. Onder alle omstandigheden proberen er toch weer het beste van te maken.

Maar je moet natuurlijk ook niet vergeten dat bij een vorm van dementie zo’n rouwproces al langere tijd in gang is. In de afgelopen jaren heb ik elke dag een beetje afscheid van mijn vader moeten nemen. Dat was verdrietig maar dat gevoel geef je op dat moment een plaatsje en je gaat weer door.

Goed beschouwd heb ik de afgelopen jaren meer om mijn vader dan om mijn moeder gerouwd. Toen zij in 2012 – vrij plotseling en na een kort maar hevig ziekbed – stierf, brak er voor ons als kinderen een hele zware en zorgelijke tijd aan. We moesten meteen in een fikse zorgstand voor mijn vader en hadden nauwelijks tijd om lang bij het overlijden van mijn moeder stil te staan. Naar want ergens, diep down, vreet dat aan je. Maar je stopt dat gevoel weg omdat je door moet. De beginsituatie met mijn vader was namelijk nogal zorgelijk en ook best heftig.

Dat ik nog niet klaar was met de dood van mijn moeder is me inmiddels wel duidelijk geworden.
Elke nacht rond een uur of drie schrik ik wakker en dan denk ik meteen aan haar. Net of ze me wakker riep. (Niet bepaald een christelijke tijd en snap ook niet waarom juist midden in de nacht, maar goed. 😉 ) In de eerste week na mijn vader’s overlijden waren dat echt nare en verdrietige herinneringen, met name aan de periode dat ze steeds zieker werd en uiteindelijk stierf.

Naarmate de dagen nu voorbij gaan, merk ik dat ik steeds iets verder terug ga in de tijd. ik betrap me er op dat ik menig keer zachtjes in mijn bed lig te grinniken, om hoe ongelofelijk ad rem ze uit de hoek kon komen en zo lekker relativerend ze kon zijn. Ik had een bijzondere en markante moeder met een énorm gevoel voor humor. Logisch dat ik haar mis. Ik laat het dus allemaal maar gewoon gebeuren. Het moet er eens uit komen, toch?

En verdriet om mijn vader? Ja, tuurlijk voel ik dat. Maar minder rauw dan destijds met mijn moeder. We hebben een paar jaar naar zijn einde kunnen toeleven . Dat was bij mijn moeder helemaal niet het geval.  Ik mis hem enorm en ik merk dat hij nog erg in mijn systeem zit. Elke dag schrik ik ineens op omdat ik denk dat ik naar hem toe moet of iets voor hem moet doen. En dan zijn dus van die momentjes dat ik het even moeilijk heb.  Maar ik voel ook opluchting en dankbaarheid omdat hij eerder is gegaan dan de Corona om zich heen kon grijpen. En omdat we er alles aan gedaan hebben om hem een zo aangenaam mogelijke laatste levensfase te geven.

Ik voel me dus eigenlijk best goed, heb super lieve en goede mensen om me heen en ben blij dat ik veel om handen heb met Mantelzorgelijk en de hulplijnen. Geeft me enorm veel voldoening om iets nuttigs te kunnen bijdragen aan andermans problemen in deze crisis. En ja, het is mega druk maar aangezien ik twee weken geleden met mijn collega’s besloot om uit veiligheidsoverwegingen onze goed lopende salon voor een tijdje dicht te doen, heb ik er nu ook écht de tijd voor. En met alle heftige ontwikkelingen op dit platform door Corona, komt dat dan weer hartstikke goed uit.
Laat mij nu maar gewoon een beetje mantelzorger voor mantelzorgers zijn. Nooit eerder geweest maar ik denk dat ik dat kan…  😉

Ik ben oké, ik denk heus aan mezelf en met dat rouwen en verdriet komt het echt allemaal wel goed!

Avatar

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller,  echtgenote, moeder en sinds kort ex-mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en oprichter van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Je hebt het mooi beschreven. En alle respect voor jou. Je nu bijna 24/7 inzetten voor al die andere mantelzorgers die het nu behoorlijk zwaar hebben!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X