skip to Main Content
Ik Ga Het Doen: Mama’s Wens!

Ik Ga Het Doen: Mama’s Wens!

Inmiddels deel ik nu al een jaar mijn blogs over de Alzheimer van mijn moeder. Daarin schrijf ik vooral de ervaringen, hoe ik ermee omga en schroom ik ook niet om mijn emoties te delen. Het was Mike, mijn geliefde, die met het idee kwam om alles te bundelen en het uit te gaan geven. Tja, ik weet dat mijn moeder dat heel graag zou willen. Maar ik vind het zo eng! Ik kan heel zeker overkomen, maar in dit soort dingen ben ik zo onzeker. Dit keer ga ik dat wel doen en hou ik mijn moeder voor ogen. Dit keer zet ik alles eerst in de juiste volgorde en herschrijf ik waar nodig. Daarna kijk ik weer verder, want hoe benader je uitgevers etc…

Zojuist heb ik alvast de introductie gemaakt. Zelf ben ik al wel tevreden.*

Introductie

Mijn naam is Dyezzie. Als kind had ik de hobby schrijven al. Een opstel maken was voor mij een opgave, want de mijne waren nooit binnen de tijd klaar. Dus presteerde ik het om op vrijdag stiekem mijn opstelschrift ook mee te nemen naar huis en dan begon ik gewoon alvast. Natuurlijk hield ik ook een dagboek bij. Liefst ’s avonds en dan leek het me wel zo mooi om kaarslicht te doen, zoals in films. Nadat ik bijna een keer bijna brand had veroorzaakt, besloten mijn ouders de kaars weg te halen en me een extra lamp te geven. Uren bracht ik al schrijvend door. Mijn dagboek, mijn opstellen en verhalen. Mijn verhalen waren vooral sprookjesachtig en het lieve en positieve stond voorop. Nee, ik droomde er zeker niet van om te gaan schrijven over Alzheimer!

Het schrijven bleef mijn hobby. Later begon ik ook te bloggen. Bloggen doe ik over mijn leven, als een soort van dagboek. Toch was het dit onderwerp wat ik heel lang heb laten liggen, de Alzheimer. Mama kreeg de diagnose en mama woonde nog zelfstandig en alleen. Wellicht liet ik me te veel leiden door het feit dat er verschrikkelijke dingen in de wereld gebeuren. Hierbij dacht ik vooral aan overvallen van vatbare mensen op straat of zelfs in hun woning. Nee, ik durfde het echt niet aan om over mama’s Alzheimer te bloggen.

Tot daar het moment van de spoedopname was. Vrij direct deelde ik mijn verhaal in een blog. Als eerste omdat ik het van me wilde afschrijven, maar ook om te laten zien hoe het verloop kan gaan, begrip te krijgen en het uit de taboesfeer te halen, te weten dat ik er niet alleen sta, ervaringen te kunnen delen en om er steun en kracht uit te halen. Ik deel het niet alleen op mijn eigen Facebook account, maar zette die blog ook in de groep over dementie op Facebook, waar ik lid van ben.

Dat was opgevallen. Al heel vlug kreeg ik een persoonlijk bericht van Marjolijn van Mantelzorgelijk in mijn inbox. Ze schreef:

“Hoi Dyezzie,

Ik las een van je blogs in de contact groep Dementie. Ik ben een van de initiatiefnemers van het snel groeiende www.mantelzorgelijk.nl. Dit platform wordt – in tegenstelling tot bijvoorbeeld Mezzo – gerund door mantelzorgers. We worden door veel mantelzorgers, opinie- en beleidsmakers , als ook journalisten en de politiek gevolgd. Ons doel is om mantelzorg uit de taboesfeer te halen, dementie in al zijn facetten te bespreken, mantelzorgers een gezicht geven en een informatiebank te worden. Onze blogs worden als digitaal erfgoed opgeslagen door de koninklijke Nederlandse bibliotheek.

Mijn vraag aan jou: zou je het leuk vinden om je blogs op regelmatige basis, te delen op onze website? Mogen natuurlijk ook oude zijn. Je krijgt dan een bloggers profiel en een link naar je eigen blogsite.

Ik hoor graag van je.

Hartelijke groet Marjolijn Bruurs”

Ik was verrast en vond het zo leuk, dus ik belde mama. Ik vertelde wat ik had gedaan en las het bericht van Marjolijn voor. Mama vond het helemaal geweldig. Ja, mama wist natuurlijk van mijn wens om te schrijven. Wat ik al eerder schreef, ik heb er nooit van gedroomd om te gaan schrijven over Alzheimer. Dat is ook niet gek, het dient zich aan, tegen wil en dank. Mama vond het echter zo fijn. Haar dochter die zou gaan schrijven met haar in de hoofdrol, en ja mezelf natuurlijk. Dat vond mama nog fijner, over ons samen. Ik schreef Marjolijn terug dat ik het een geweldig initiatief vond en ik me in veel dingen kon vinden. Ja, ik wilde mijn blogs wel delen op Mantelzorgelijk. Wel schreef ik erbij dat ik niet onder mijn eigen naam wilde bloggen. Wellicht was ik nog voorzichtig, maar voor mijn gevoel was, en is dat nog steeds, toch fijner. Dat ben ik ook blijven doen. De basis van de hoofdstukken hier zijn mijn blogs. Soms uitgebreider om het geheel iets te verduidelijken. Wel zal ik de namen, plaatsnamen en kleine feiten aanpassen. Dit op uitdrukkelijk verzoek van mijn familie.

Van nature ben ik een hulpvaardig persoon. Dat is ook mijn insteek om hier meer mee te doen. Ik hoop een ander eventueel te kunnen voorbereiden, te kunnen helpen, troost te geven en eventueel tips te geven. Toch is dat niet mijn belangrijkste reden. Mijn belangrijkste reden is niet eens om mijn eigen droom te verwezenlijken. Mijn belangrijkste reden is dat mijn moeder het zo geweldig vind en ik haar de hoofdrol wil geven in mijn boek!

* Dit is een blog van mijn website www.dyezzie.nl van 7 januari jl. De tekst is inmiddels aangepast.

Avatar

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X