Feestdagen

Ik heb zelf niet zo heel veel met Kerst, nooit gehad ook. Ons huis in Frankrijk was dus jarenlang een mooie reden om al de drukte en het “Kerstgedoe” hier in Nederland te ontvluchten. En daar heerlijk te genieten van de rust van het platteland. Soms kwamen er vrienden over, een ander jaar waren mijn ouders bij ons, en soms waren we gewoon lekker met zijn tweetjes. Eenmaal terug in Nederland kon er met Kerst niet zo veel vanwege corona. We treurden er allebei niet om.

Dit jaar was alles anders, terug bij “het oude”. En dat betekende kerstavond met een huis vol bij schoonmama en Eerste Kerstdag naar mijn ouders. Helaas liep het met dank aan NAH toch allemaal weer anders.

Vooraf was er goed met ons meegedacht. Als jullie nu de borrel overslaan en rond kwart voor 7 komen, kunnen jullie gelijk aan tafel, en kan Henk zijn energie sparen. Goed voorstel van mijn schoonzus en ik vond het lief dat ze zo met Henk meedacht.

Haar planning bleek echter ietwat optimistisch. Wij arriveerden in een keuken vol drukte en hectiek, de voorbereidingen nog in volle gang, iedereen deed wel iets, overal gebeurde wel wat. Ik hoefde niet eens naar Henk te kijken om te zien wat er met hem gebeurde. Ik voelde de overprikkeling al van een afstandje toeslaan. Heel zachtjes hoorde ik hem zeggen “ik wil naar huis, El”.

Mijn rationele brein dacht nog even “ja hoor, we zijn er net” en “dat kunnen we toch niet maken!”. Ik keek om en zag dat Henk de keuken uit was gelopen. Ik trof hem in de woonkamer, met zijn handen om zijn oren en zijn ogen dicht. Een stille traan gleed over zijn wang. “Ik wil écht naar huis, El”, zei hij. Ik keek hem aan, pakte hem even stevig vast, en wist dat het beter was om naar huis te gaan.

En dus trok ik mijn jas weer aan, knuffelde en troostte schoonmama, zei de rest van de familie gedag en bracht ons terug naar huis. Ons Kerstmaal bestond die avond uit een cracker en een beker melk. Boodschappen had ik namelijk niet in huis en het brood lag nog bevroren in de vriezer. Rond 20 uur ging Henk naar bed, overprikkeld, emotioneel en doodmoe. En ik? Ik nestelde mijzelf met een poncho, een beker warme chocolademelk en een boek op de bank. Ik keek naar de lichtjes in de kerstboom en verlangde terug naar een vroeger leven, toen Henk nog gewoon Henk was.

De volgende dag was de overprikkeling gelukkig al een stuk minder. We hebben een heerlijke middag met mijn ouders gehad en genoten ’s avonds  van het Kerstdiner dat ze voor ons bereid hadden. Het was een dag met een gouden randje!

Tweede Kerstdag bracht nog meer rust. Gewoon samen thuis en ’s middags naar het park, spijkerbroek aan, fotocamera’s mee, doen waar we allebei blij van worden.

Volgend jaar doe ik het anders, hoe dat weet ik nog niet, maar ik ga er alles aan doen om te zorgen dat Henk niet over zijn grenzen hoeft te gaan, en NAH zich koest kan houden.

Ellen werkt als HR Manager en geeft groepsles op de sportschool. Op 3 december 2016 kreeg haar echtgenoot Henk op 53-jarige leeftijd vanuit het niets een zwaar herseninfarct. Sinds die dag is zij zijn mantelzorger en zoekt zij naar de beste behandeling, naar nieuwe paden die kunnen bijdragen aan herstel en naar antwoorden op haar vele vragen. Met haar blogs over de wondere wereld van NAH wil zij meer bekendheid geven aan de impact van NAH. Op Mantelzorgelijk deelt zij verhalen uit haar leven met een partner met NAH.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top