Fatos demente vader is soms eenzaam. ‘Niemand hier spreekt Turks’

Fatos Ipek-Demir zorgt voor haar vader met alzheimer en wij kennen haar op Mantelzorgelijk al een tijdje als trouwe lezer van onze artikelen. Pas nadat ik gewezen werd op een artikel op RTL Nieuws kwam ik erachter waar Fatos zich eigenlijk allemaal mee bezig houdt. Zij heeft op Facebook een dagboek dat zie bijhoudt: Mijn vader heeft alzheimer. Haar relaas staat ook in het boek ‘Het mooiste woord is Herinnering’, dat vorige week op Wereld Alzheimer Dag uitkwam. Wij delen het artikel dat op RTLnieuws.nl verscheen graag: 

fatos

“Oudere migranten zijn veel vaker dement dan Nederlandse leeftijdgenoten. Eenzaamheid en depressie liggen op de loer. Dat merkt Fatos Ipek-Demir aan haar 80-jarige vader Mehmet. “Het is soms om te huilen, zo schrijnend.”

Mehmet Demir kwam begin jaren ’70 naar Nederland en werkte jarenlang in de glaswolindustrie. Zijn vrouw overleed in 2003. Dochter Fatos merkte ruim drie jaar geleden als eerste dat er iets met hem aan de hand was. “Hij verdwaalde een paar keer. Raakte dingen kwijt. Iets waar we ons in het begin niet echt druk om maakten.”

‘Papa wordt oud’
Haar twee broers dachten een tijdlang nog dat er niets aan de hand was. “Gewoon: papa wordt oud.” Laat hem met nieuwjaar dan maar eens een nachtje bij jou logeren, zei Fatos tegen haar oudste broer. “Nou, het duurde niet lang voordat hij belde. Om tien uur ‘s avonds ging papa naar bed omdat hij moe was, een uurtje later stond hij keurig geschoren en aangekleed bovenaan de trap: goeiemorgen!”

Ze zou er nog best om kunnen lachen, als het vaak niet zo vreselijk verdrietig was. Intussen is vader Mehmet van Brabant verhuisd naar Den Haag en woont hij, op een gesloten afdeling, vijf minuutjes bij Fatos vandaan. “Dan kan ik toch nog een oogje in het zeil houden.”

Niemand spreekt Turks
Want dat is hard nodig, merkt ze. De verzorgers doen hun best, maar hebben lang niet alles in de hand. Komt bij: er is niemand die Turks spreekt. “Dat helpt natuurlijk niet.”

Zijn oude vrienden en kennissen zijn wel nieuwsgierig, merkt Fatos, maar komen niet langs. “Ze willen precies weten waar hij woont en wat het allemaal kost, maar een bezoekje zit er niet in.” Dat komt doordat de Turkse gemeenschap in Nederland ‘niet bezig is met ouder worden’, denkt ze. “Dat is voor ons een heel harde les.”

Met elkaar in gesprek blijven
Genoeg redenen waarom ze daaraan iets wil veranderen. “Ik wil niet dat mijn kinderen straks hoeven mee te maken wat ik nu meemaak.” Met de stichting GetOud (‘Oud worden is de toekomst!’) doet ze een gooi naar de Nationale Zorgvernieuwingsprijs. Zo wil ze ervoor zorgen dat oudere migranten met elkaar én met hun mantelzorgers in gesprek blijven.

Oudere migranten zijn een kwetsbare groep: ze hebben een veel minder uitgebreid sociaal vangnet dan Nederlandse leeftijdsgenoten en de spoeling is dun. “Op zeker moment zat hij op een afdeling die vroeger voor Molukse ouderen bedoeld was, en nu voor islamitische ouderen. Maar hij was een van de weinigen met alzheimer. Dat schiet dan ook niet op. Mijn vader is eenzaam, dat is superschrijnend.”

Vallen en opstaan
Ze doet wat ze kan. Het gaat met vallen en opstaan. “Gisteren deed ik hem zijn sokken aan. Nou, ik heb al losgelaten dat het twee dezelfde sokken moeten zijn, maar ik zag dat zijn teennagels lang waren. De medewerkers beloven dan beterschap, maar je moet erachteraan blijven gaan. Zegt zijn verzorgster tegen mij: ‘Ik was hem iedere ochtend en ik doe hem schone kleren aan.’ Dan denk ik: ja, maar dan zie je dat toch, van die nagels? Daar word ik soms moedeloos van. Gisteren heb ik voor het eerst even bij haar moeten uithuilen.”

Maar toch. Vroeger hadden ze geen hechte band met elkaar. “Hij was echt de vader die ‘s zondags het vlees kwam snijden.” Dat is noodgedwongen veranderd. “Ik probeer hem drie keer per week te zien. Ik haal hem elke woensdag op, dan komt hij bij ons eten.”

Oudere migrant vaker dement
Neuropsycholoog Özgül Uysal-Bozkir promoveerde vandaag aan de Universiteit van Amsterdam op haar onderzoek naar de gezondheid van oudere migranten in Nederland. Ouderen uit Marokko en Turkije zijn, net als Surinaamse ouderen met een Hindoestaanse achtergrond, drie tot vier keer vaker dement dan Nederlandse leeftijdsgenoten.

“Sociaaleconomische status speelt een rol bij dementie”, legt Uysal-Bozkir uit, “en oudere migranten hebben het op dat vlak vaak niet riant in Nederland.” Andere aandoeningen die bij migranten vaker voorkomen, zoals hart- en vaatziekten en diabetes, vergroten de kans op dementie.

Eenzaamheid en depressie spelen ook mee. Oudere migranten zouden gemiddeld vaker eenzaam en depressief zijn in vergelijking met Nederlandse leeftijdsgenoten. Dat strookt niet met ‘het beeld dat we hebben van de meer collectieve mediterrane en Surinaamse cultuur’, zegt Uysal-Bozkir.”

bron: rolnieuws.nl

 

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top