Familiehuis

Ook wij halen weer een klein beetje opgelucht adem, het coronaspook had hier gelukkig (nog) niet toegeslagen. Allemaal hopen we dat met het aanbreken van het voorjaar en de zomer we definitief afscheid kunnen nemen van corona.
Bij heel veel mensen heeft deze periode veel extra zorgen gegeven en ook in ons gezin heeft het ons weer extra stil doen staan bij hoe kwetsbaar we eigenlijk zijn. Ik kon alleen maar denken; ik mag geen corona krijgen, ik mag niet wegvallen, want wie moet er anders zorgen voor mijn man en dochter? En hoe moest mijn lieve hoogbejaarde moeder zich redden zo heel alleen op haar flatje 4 hoog? Wat een eenzaamheid en wat een zorgen allemaal.
Lange slapeloze nachten heb ik daarover gehad, waarin ik het virus als een enge onberekenbare vijand rond zag gaan. Onzichtbaar voor ons maar het lag overal op de loer om toe te slaan, want hoe het allemaal ging met dat besmetten en wie er heel ziek van zou worden en zelfs mogelijk kon overlijden, niemand wist het uiteindelijk.
Maar het gevolg van alle maatregelen was ook dat de instanties die bij ons zorg verleenden niet hun gebruikelijke ondersteuning konden bieden. Het voelde erg eenzaam om alleen voor mijn gezin te moeten zorgen. Zorgverleners mochten niet langs komen, afspraken konden alleen online wat ook niet eenvoudig was en nog zo onbekend allemaal. Onze dochter kon niet meer naar dagbesteding en begeleiding kwam niet thuis, wat voelde zij zich eenzaam en bang. Mijn man durfde bijna niet naar buiten in zijn scootmobiel, hij was zo bang om corona op te lopen. Boodschappen bestelden we nu online en verder als een ommetje in het park vlakbij kwamen we niet meer. Onze kleinkinderen mochten we niet knuffelen want stel je voor! Het was een rare onwerkelijke angstige wereld geworden waarin het virus alles bepaalde.

Maar hoe raar het ook klinkt, datzelfde virus heeft voor ons ook een ommekeer gebracht in onze woonsituatie waar we nu met dankbaarheid op terug kijken!
We woonden destijds midden in een stad en we hadden daar wel een traplift voor mijn man wat heel fijn was maar ook best onpraktisch in dit oude huis uit 1919 met een smalle steile trap, het ging allemaal maar net! Het huis vroeg ook veel onderhoud wat mijn man zelf niet meer kon doen. Voor veel dingen moesten we onze schoonzoon en oudste dochter om hulp vragen, wat zij overigens altijd met liefde deden.

Op een dag raakten we tijdens een bezoekje van onze oudste dochter en haar man in gesprek over de gevolgen van corona, de plaats waar we woonden, huizen en dromen wat we wel vaker deden…..
Toen zei onze schoonzoon ineens; waarom kopen we niet een groot huis buiten de stad met zijn allen? Waar jullie gelijkvloers kunnen wonen en Pa geen traplift meer nodig heeft. Waar we meer ruimte en rust om ons heen hebben waar we dichtbij jullie kunnen zijn, makkelijker mantelzorg kunnen bieden en wat is nou fijner om elke dag de kleinkinderen om jullie heen hebben, een echt familiehuis!
Ik denk dat we best een beetje dom gekeken hebben, zo van; wat zegt hij nou, dit is toch niet serieus??
Verder weet ik nog dat ik moest lachen en zei; welnee dat kan niet joh, dat kunnen we echt niet betalen! Maar onze schoonzoon vind het leuk om op Funda rond te neuzen en allerlei huizen te bekijken en zei dat hij verwachtte dat we beiden best een goede prijs konden krijgen voor ons huis. We moesten gewoon maar eens rustig rond gaan kijken of we iets konden vinden waarin we deze bijzondere wens voor een familiehuis konden realiseren.

En dit was het begin van een heel nieuw avontuur in ons leven waarin ik had geaccepteerd; het is zo als het is. We worden oud in deze stad die eigenlijk te druk voor ons was geworden en we woonden nu eenmaal in een huis wat eigenlijk niet passend is voor iemand met een handicap.
Maar mijn eigen droom van jongs af aan was om op een boerderij te wonen, lekker buiten met veel rust en natuur om je heen maar tot nu toe was zoiets nooit op ons pad gekomen of onbereikbaar. Voor nu was ik gewoon tevreden met de woonsituatie zoals deze nu was, niet wetende wat voor moois er nog op ons pad zou komen!

Wat we toen allemaal gingen beleven vertel ik graag in mijn volgende blog het werd een rollercoaster die nu na zo’n 3 jaar langzaam tot stilstand is gekomen en gelukkig weet je niet alles van tevoren πŸ˜‰
Ik licht alvast een klein tipje van de sluier op, het is iets met een oude boerderij met groen-witte luikjes naast een slootje met fluitenkruid, nou als dat niet veelbelovend klinkt?

Avatar foto

Mantelzorg voor 2, voor mijn partner met autisme en gehandicapt na ernstig ongeluk en voor onze jongste dochter van nu 23 jaar met autisme en Oma van een hartendiefje en een oogappeltje!
Ik schrijf over de mooie dingen in ons leven maar daarnaast moet ik soms ook mijn hart luchten over de enorme zorgbureaucratie die ik ervaar in de zorg voor mijn 2 lieverds.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top