Even zorgeloos..

Na het overlijden van mijn moeder besefte ik pas echt hoe klein hun wereldje eigenlijk was geworden. Mijn vader werd door het hersenstaminfarct getroffen op een nog jonge leeftijd, stond vol in het leven en dan gaat er veel aan je voorbij.. En niet alleen hij leverde veel in, mijn moeder net zo uiteindelijk.

Ikzelf had er ook moeite mee, kon er zo niet meer tegen dat het niet meer vanzelfsprekend was om er bijvoorbeeld even een weekendje op uit te gaan (laat staan een echte vakantie) Mijn vader wou het beslist niet, hij voelde zich er vanwege zijn beperkingen niet prettig onder.

Wel had hij de wens nog een keer naar Amsterdam te kunnen, de stad waar m’n moeder is geboren.Β  Met een rolstoelbus, een hotel met toegankelijke kamers en we zien wel hoe het gaat was mijn gedachte. Maar helaas, kon hem er niet van overtuigen.

Toch heb ik hem over kunnen halen om de boot met me in (oh, op) te gaan.. een aangepaste vaarvakantie met een aanlegsteiger ook in Amsterdam! Wat een geluk hadden we!

Onderweg ging ons een klein bootje voorbij waarop de naam van m’n moeder stond, dit moet een teken zijn geweest want hij heeft van de reis zo enorm genoten. Er waren even geen beperkingen, we zaten allemaal in hetzelfde schuitje πŸ˜‰

 

Avatar foto

Jolanda Groothuis, trotse dochter van WillemπŸ’–, voor hem heb ik jaren gezorgd en door hem ben ik hier ooit eens op het platform terecht gekomen. Mantelzorgelijk heeft mij zoveel gegeven: hier kreeg ik antwoorden op mijn vragen, hier kon ik vrijuit mijn zorgen delen met lotgenoten, hier voel(de) ik mij thuis.
En ik ben nog lang niet van plan om dit "warme nest" te verlaten!

Samen staan we sterker, daar blijf ik van overtuigd!

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top