Even voorstellen

Eerst maar eens even voorstellen;

Hallo allemaal, mijn naam is Dorothé Boots, ik ben 45 jaar, getrouwd met de vader van mijn kinderen. We hebben twee zonen die inmiddels 13 en 16 jaar zijn.

Onze oudste zoon, Duncan is gehandicapt. Hij is in maart 2000 geboren.

Na een prima verlopen zwangerschap en een zware bevalling waren we papa en mama van onze eerste zoon. Hij was heel klein, maar hoefde gelukkig niet in de couveuse.

De eerste weken verliepen moeizaam. We moesten een week in het ziekenhuis blijven omdat Duncan geen zuigreflexen had en via een sonde bij gevoed moest worden. Na een paar weken ging het een stuk beter, hij bleef klein maar hoefde geen bijvoeding meer.

Toen hij 3 maanden oud was werd hij geopereerd aan een liesbreukje, waar ineens bleek dat de doctoren dachten dat hij het Downsyndroom had. We schrokken ons een hoedje…onze zoon Downsyndroom? Hèh. Dat kan toch niet…dat moet dan toch iemand gezien hebben?

Na een week van twijfel besloten we dat we het dan ook zeker wilden weten. Een chromosomen onderzoek volgde en toen hij 6 maanden oud was kregen we het bericht dat hij geen Downsyndroom, maar wel een chromosomenafwijking heeft. Te weten; ‘ringchromosoom 9’. Dit was toen een zeer zeldzame afwijking, er waren 4 mensen wereldwijd bekent met deze afwijking.

Niemand kon ons vertellen wat dit voor hem en dus ook voor ons zou betekenen. De toekomst zou het uitwijzen. Hij zou ons en de hele medische wetenschap alles over deze afwijking leren.

Vele jaren van onzekerheid en doctor- en ziekenhuisbezoeken volgden.

In 2003 werd Duncan’s kleine broer Luca geboren. Wat een wereld van verschil. Een gemakkelijke thuisbevalling. De slingers werden opgehangen, de vlag ging uit en het was feest! Niets geen doctoren en zusters om ons bed, niets geen steriele witte omgeving en bezoekuren, niets geen iedere avond weer afscheid moeten nemen van manlief, nee, heerlijk met ons hele gezin heerlijk thuis.

Inmiddels ben ik wandelcoach en is mijn doelgroep ouders en broers en zussen van kinderen met een (verstandelijke) beperking.

In mijn blogs ga ik jullie deelgenoot maken van mijn leven in mijn bijzondere gezin en zal ik zo af en toe eens iets delen wat ik in mijn coachpraktijk tegenkom. Ik zal het niet schuwen om mijn mening te geven en durf me kwetsbaar op te stellen over moeilijke dingen. Ik gun hiermee iedereen een kijkje in het gezinsleven met een gehandicapt kind en hoop dat het voor veel mensen die in net zo’n soort situatie zitten een feest van herkenning zal zijn.

En nee, het wordt geen zwaarmoedig of negatief blog, ik ben namelijk alles behalve zwaarmoedig en altijd oplossingsgericht en positief. Ondanks de vele hobbels die wij op onze weg tegenkomen zijn we een ‘very happy family’.

Ik hoop dat velen met veel plezier mijn blogberichten voor mantelzorgelijk zullen lezen. Ik probeer wekelijks een stukje te schrijven.

Tot volgende week dus!

Dorothé.

Dorothé Boots is moeder van twee zonen waarvan de oudste gehandicapt is. Zij blogt over wat zij in haar leven thuis, maar ook in haar coachingpraktijk, May-D coaching, meemaakt.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top