skip to Main Content
Eva’s Kijk Op Dementie – Hoe Bespreek Je Dat? “Ben Je Misschien Dement?”

Eva’s kijk op dementie – Hoe bespreek je dat? “Ben je misschien dement?”

Het is twee weken na mijn moeders 66ste verjaardag. Mijn broers en ik hebben bij mijn moeder thuis afgesproken. Als mijn broer aankomt, is ze vrolijk. Gezellig, bezoek. Als ik erbij kom, lacht ze breed. Dat is leuk! Maar als mijn andere broer ook binnenkomt, zie ik dat ze weet dat er iets niet in de haak is. Waarom zijn we er ineens allemaal? Mijn broer steekt meteen van wal, we willen met mama praten. Want we maken ons zorgen. Het vele verspreken van de laatste tijd, de herhalingen, de verwarring tijdens een gesprek. We willen dat de huisarts langskomt voor een controle. Wordt ze gewoon wat vergeetachtig? Of is er iets anders aan de hand?
Wij denken van wel. Maar dat zeggen we niet direct hardop. In mijn moeders familie komt een erfelijke variant van dementie voor. Een progressieve vorm die zich op jonge leeftijd al openbaart. De voorvallen van afgelopen weken voorspellen niet veel goeds. We zijn allemaal van slag, het zal toch niet zo zijn…
Bij mijn moeder springen de tranen in haar ogen. Tsja. Hoe bespreek je dat eigenlijk? Mam, wat denk jij, ben je misschien dement? Ik probeer het met wat meer gevoel. Ik zeg dat ik me voor kan stellen dat ze zich zelf ook zorgen maakt, dat wij dat ook doen. Dat we hopen dat er niets aan de hand is, maar dat we niet kunnen ontkennen dat er wel symptomen zijn. Dat het goed is om gewoon zo snel mogelijk met de dokter te praten, omdat zij ook een verwijzing naar bijvoorbeeld een logopediste kan geven. Dus dat we er samen alles aan gaan doen om dit te doorstaan.
Mam zegt tijdens ons gesprek “ik heb het niet.” We proberen hierover door te praten, maar mijn moeder kapt het af, ze wil het verder niet bespreken. Ik houd mijn hart vast. Zij vreest dus ook dat er iets anders aan de hand is. Wat dat inhoudt, weet zij zelf maar al te goed, ze heeft het in haar familie al 3x van dichtbij meegemaakt. Er is geen medicijn voor en het gaat hard achteruit. Wat valt er dan te bespreken.
Tegelijkertijd, in de familie kwamen geen versprekingen of afasie voor. Dus misschien is het toch wat anders? Misschien heeft ze wel een lichte attaque gehad? Wat een bizarre situatie dit, dat je nota bene op zo iets kunt hopen.
Mijn moeder geeft toe, er mag een afspraak worden gemaakt met de dokter. Omdat het december is, besluiten we de afspraak in het nieuwe jaar te maken. Opdat we rondom de feestdagen even niet hiermee bezig hoeven zijn. Mam wil het er ook verder niet over hebben. We respecteren haar hierin, hoe moeilijk dit ook voor ons is. In deze periode krijgt mijn moeder ineens weer last van migraine, ze maakt zich duidelijk zorgen. Wij ook.

Wil je meer lezen van Eva? Kijk dan eens op haar website Mijn kijk op dementie

Eva Meester

Eva Meester schrijft over haar leven met haar moeder die lijdt aan een progressieve vorm van fronttemporale dementie (FTD). Zij woont in Amsterdam, is senior communicatiemanager en houdt van reizen, vriendschap en dressuur. Maar bovenal van haar moeder. Eva deelt haar ervaringen op haar blog mijnkijkopdementie.nl en op Mantelzorgelijk, om zo aandacht te vragen voor een leven met dementie.

Eva Meester

Eva Meester schrijft over haar leven met haar moeder die lijdt aan een progressieve vorm van fronttemporale dementie (FTD). Zij woont in Amsterdam, is senior communicatiemanager en houdt van reizen, vriendschap en dressuur. Maar bovenal van haar moeder. Eva deelt haar ervaringen op haar blog mijnkijkopdementie.nl en op Mantelzorgelijk, om zo aandacht te vragen voor een leven met dementie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X