skip to Main Content
Etiquette #Mam #AdelheidRoosen #Mam #78

Etiquette #Mam #AdelheidRoosen #Mam #78

Mam, zoals jij hier kijkt, eigenlijk jouw hele lieve gezicht bij elkaar, als ik dat zie dan voel ik me iets als een hond of paard worden. Of liever ik word die snuit. Die dampend zachte paardenneus of die natte dwaze hondensnuit, en wil ik die tegen je gezicht aanhouden, door je hals laten snuiven. Ik realiseer me ineens dat je dat bij baby’s voluit doet. Zo’n dag is het vandaag. Want zo’n lief gezicht heb jij opstaan vandaag. Zo lief. Ik was afgelopen week bij de Koning en de Koningin uitgenodigd om te lunchen. Met nog een roedel fijne gasten -we hadden allemaal een prijs gewonnen afgelopen jaar-, dus de Koning en de Koningin nodigden ons uit om dat te vieren. (ook al zo lief). Er was een lakei Mam, die zo elegant het bord voor ons neerzette, daar was je verrukt van geweest, zo edel als hij bewoog.

En er was een dame die werkelijk alles onder controle had maar dan ‘hartelijke controle’. Weet je wat ik bedoel Mam? Zo’n geniaal talent waar maar weinigen op deze aarde mee geboren zijn. Ik denk dat ze Josefien heet want ik hoorde de Koning ‘Pien’ tegen haar zeggen. Ik viel meteen als een blok voor haar. En dan was er een kamerdienaar. Ik vroeg of dat beroep ook als zodanig in zijn paspoort stond, want ik weet zeker dat als jij geen Alzheimer had gehad, jij hem dat gevraagd zou hebben. Omdat jij van deze woorden houdt. Omdat jij zo houdt van de gratie van etiquette, dat ik er op mn 10de verjaardag al een leerboek over kreeg.
Daarom Mam, moet ik je één ding eerlijk opbiechten, en dat durf ik omdat je me er nu geen straf meer voor kan geven: ik had m’n schoenen niet gepoetst. Dat doe ik nooit tot jouw grote ergernis, dus ook dit keer had ik er gewoon niet aan gedacht. Mijn landgenoten wel, want die houden van de opvoeding die jij ook jaren en jaren op mij hebt losgelaten. Deze landgenoten proberen mij, net als jij, voortdurend op het rechte pad te houden door me direct te twitteren over m’n niet gepoetste schoenen.

Maar Mam, wat zo lief is aan deze Koning en Koningin, ze zeiden er niets van. Misschien zagen ze mijn natte dwaze schoenenneuzen wel maar ze wezen of keken er geen moment naar. Ik mocht er gewoon zijn. Op m’n gemak. Zoals ik ben. Zoals jij en ik nu bij elkaar. Daarom was het zachtmoedig daar. En sprankelend in hun huis. En ik kreeg van die elegante lakei, het recept van het avocado ijs dat we als dessert aten. Of was het komkommerijs… Enfin, het was zo lekker dat ik het, -wel wat klungelig- voor je heb nagemaakt. Om je te danken voor alle etiquettetaferelen tussen ons, ook al zijn er velen gesneuveld. Want dat is de kracht ervan. En de kracht van de Koning en de Koningin.

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X