skip to Main Content

Eten en drinken – gastblog van Henny Wind #dementie

eten en drinkenWe zitten aan de ronde hoektafel van Hotel Erkelens. Het is een rustige zaterdagmiddag. Enkele oudere echtparen genieten van een drankje. Een vitaal ogende gepensioneerde man bestudeert een wandelkaart van de omgeving. Naast ons zit een stel van middelbare leeftijd uit de Bhagwan periode. De vrouw heeft de kleuren rood en oranje in haar kleding gecombineerd en is al in geen jaren bij een kapper geweest. Ze voeren een schimmig gesprek over gedachten die soms wel en soms niet worden overgebracht. Ik proef wat irritatie. Kennelijk is het deze keer niet helemaal goed gegaan met de telepathie.

Pluto ligt op de grond. Zo nu en dan probeert hij mee te kijken op de wandelkaart van het vitale stel, maar dat wordt niet gewaardeerd, dus ik zeg Pluto keurig af te gaan en te blijven.
De bestelling wordt geserveerd. Voor mijn man de gebruikelijke rode port, voor mij verse munt thee. Het koekje vindt ongemerkt zijn weg naar beneden.
‘Waar zijn we nu?’ vraagt mijn man. Ik leg uit dat we in Rolde zijn. Ik wijs naar de kerktoren, die je vanuit deze plek goed kunt zien. De mooie spitse toren van de kerk van Rolde rijst uit boven de bebouwing en de weg naar Loon, die we vaak gereden hebben. ‘O ja, en waar woon ik dan?’ is de volgende vraag. ‘Ook in Rolde’, antwoord ik. Mijn man kijkt niet begrijpend. ‘Maar ik woon toch in Yde?’, vraagt hij verbaasd. Geduldig leg ik de situatie weer uit. Dit heb ik al ontelbare keren gedaan. De woorden komen automatisch uit mijn mond, ik verbaas me er zelf over hoe veel dingen je kunt doen zonder er over na te hieven denken.

De rust keert weer. Om verdere vragen van het wie-wat-waar en -waarom type te vermijden, begin ik zelf een verhaal. Over een etentje met de collega’s een paar dagen eerder. ‘Waarom was dat?’ ‘Er nam iemand afscheid’, antwoord ik. ‘Ken ik die persoon’. ‘Nee, dat denk ik niet’.
Ik ga verder met een uitvoerige beschrijving van het restaurant waar we hebben gegeten. Het was Louis XV in de Oude Kijk in’t Jatstraat, hartje Groningen. Dit moet mijn man kunnen plaatsen. Als geboren Groninger en planoloog kent hij iedere straat en steeg van de stad. Hij denkt na. Ik zie geen herkenning op het noemen van de straatnaam. Dan laat ik een foto van het pand zien.
Louis XV heeft veel foto’s op zijn website gezet en er zit ook een mooie bij van de voorgevel. Ik zie maar liefst vier huisnummers. Nu herkent hij het pand. Om hem te helpen zeg ik: hier is de Vischerstraat en daar is de Broerestraat..’ en ‘er zat eerst een wijnhandel…zo’n dure zaak…’
‘Van Erp!’ roept hij enthousiast. Bingo! Ik vertel met hoeveel mensen we aan tafel zaten en laat daarbij enkele foto’s zien die een collega met zijn mobiel heeft gemaakt. Op een van de foto’s sta ik zelf. ‘Je lijkt er helemaal niet op’, stelt mijn man keurend vast. Ik ga verder over het menu, leg uit wat het arrangement inhield en dat het voor- en nagerecht een ‘proeverij’ was. Vervolgens leg ik in simpele bewoordingen uit wat ‘een proeverij’ inhoudt.

We zijn weer een kwartiertje verder. De port is op. De blaadjes mint hangen slap in mijn thee glas. De vrouw van de man met de wandelkaart gaat afrekenen. Ik zie een portemonnaie open gaan met heel veel pasjes. Oppassen, denk ik nog, maar we zijn in Drenthe en hier gebeurt nooit wat. De familie Baghwan staat ook op. Als iedereen weg is zegt mijn man:
‘ Zo’n verhaal wat jij me nu hebt vertelt….daar begrijp ik eigenlijk helemaal niets van. Ik heb geen overzicht meer…ik weet het…het is de dementie…maar het is zo erg…
Ik reken af bij de balie. Bij de AH naast Erkelens koop ik nog even een vrolijke bos bloemen, voor op de kamer in Hendrik Kok.

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties
  1. Het lijkt wel of ik het verhaal vertel zo herkenbaar maar voor de echtgenoot zo zwaar.
    Weet niet hoe het verder moet hulp verleners en alle overige instanties die hulp kunnen bieden hebben alle tijd om daad werkelijk iets te doen ik wordt daar helemaal niet goed van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X