skip to Main Content

Essie’s wijkblog: Pechvogel

Op zondagavond, ik krijg een melding van de zorgcentrale en oud cliënt van ons is gevallen en heeft haar pols gebroken en kan nu niet zelf haar insuline spuiten.
We zitten helmaal vol de route is nu eigenlijk al veel te lang, deze mevrouw is een oud cliënt en insuline spuiten is belangrijk dat kan en mag niet over geslagen worden daarbij het is zondagavond er kan zo snel ook niks anders geregeld worden.
Ik rij er naar toe, ik ken mevrouw nog ze is al eerder bij ons in zorg geweest. Wat maakt dat als mw. aangeeft dat het niet gaat, het ook echt niet gaat. Ze ziet ons namelijk liever gaan als komen, maar dan in de goed zin van het woord. ze is dankbaar dat we er zijn maar doet toch het liefst alles zelf.
Voor nu erheen kijken wat er gebeurd is en er nodig is aan zorg, dan kijken we wel of we nog evt. een andere oplossing kunnen vinden. Ik doe zelf de planning en weet dat er in de ochtenden in ieder geval nog wel wat ruimte zit.
Ik bel aan jij doet open ik schrik. Daar sta je, je gezicht is bont en blauw en diverse schrammen en korsten, net als je armen die blauw en gehavend onder je t’ Shirt vandaan komen.
De gipskamer lijkt het gips op de kleur van je armen te hebben aangepast. Je dominante pols is gebroken en zit in een tot aan je elleboog in een blauw gips.
We begroeten elkaar op gepaste afstand, ik zeg wat zie je eruit, je zegt dat is nog niet alles. Je tilt je rok omhoog en laat mij je bont en blauwe benen zien.
Ik kreeg door dat je vandaag in de tuin bent gevallen, je wil toch niet zeggen dat dit van de vallen in de tuin is, of zat je soms op het schuurdak voor je viel? Je schiet in de lach en slaat met je goede hand op mij arm en zegt ach je moet eens weten, kom binnen dan zal ik het vertellen.
Je was afgelopen week op de fiets naar het ziekenhuis, voor eindelijk een spuit cortison in je knie tegen de pijn waar je al een veel te lange tijd mee liep.
Op de terug weg naar huis wordt je geschept door een auto die veel te hard reed en jou niet had zien oversteken op een voorrangs fietspad.
Je vliegt van je fiets op de motorkap en met een smak aan de andere kant er weer af.
Wonder boven wonder heb je alleen wat schrammen en bent bont en blauw en hebt weer een zere knie.
Je fiets lijkt meer geleden te hebben.
Je kan je eigenlijk niet goed vooruit alles doet zeer maar je red het nog net.
Tot vanmorgen, je kleinzoon helpt je vandaag in je mooi verzorgde en vol met bloemen staande tuin, als je naar buiten komt om te kijken hoe het gaat, gaat het fout je valt voorover vangt je op met je arm en dan een pijnscheut…….in het ziekenhuis wordt vast gesteld dat die gebroken is…..6 weken gips!
Je hebt pijn maar vind je niet het ergste, je krijgt met geen mogelijkheid je bls suiker zelf geprikt net als spuiten van je insuline, adl en ook uit en aankleden gaat niet alleen, je hebt met de beste wil van de wereld geprobeerd maar het echt lukt niet.
We gaan je helpen, zelfs vier zorg momenten per dag.
Dit is best een belasting voor jou maar je moet vier momenten insuline spuiten dus minder kan echt niet.
Ik bestel veiligheidsnaalden, de gewone naaldjes waar jezelf normaal mee spuit mogen wij niet gebruiken om prik accidenten te voorkomen.
Na een paar dagen aan de wastafel wassen vraag ik of je niet liever een keer wil douchen, dat wil je graag je doucht normaal dagelijks maar nu met dat gips gaat dat toch niet zuster. Met je arm in een vuilniszak en een beetje opletten geniet je van douchen en haren wassen. Ik vraag je een speciale douchezak voor om je arm te halen dan kun je gewoon douchen als gewend.
En vanaf dat moment douche je weer dagelijks als voorheen.
Je hematomen nemen wonderbaarlijk snel af, en ook je pols geneest goed. We werken in kleine stapjes toe naar zelfredzaamheid, uiteindelijk ben je een kleine 4 weken bij ons in zorg, bent dankbaar maar blij dat je ons niet meer nodig hebt en geheel weer zelfredzaam bent.
Essies wijkblogs

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X