skip to Main Content

Essies wijkblog: De boerderij deel 4 

 

Kom gauw zuster kom gauw……. ze is weer gevallen. 

Daar staat hij in zijn blauwe overjas de paniek duidelijk leesbaar in zijn ogen, wenkend dat ik vooral op moet schieten. Ik maak haast om binnen te komen leerling en schoondochter volgen ook. Daar zie ik jou half liggend tegen de deur, spierwit en kermend van de pijn. Ik zie dat je rechterbeen in een ietwat onnatuurlijke houding ligt en korter is als de linker. Heel voorzichtig tast ik je been af als ik bij het bovenbeen ben deins je terug, daar zit de pijn. Geen open breuk maar dat er iets is gebroken is zeker. 

Ik bel 112 en laat een ambulance sturen, je roept dat je niet naar het ziekenhuis wil, bang……. je bent immer nog helemaal niet zo lang weer thuis. Je schoondochter gaat naast je zitten jou om je wat te onder steunen en gerust te stellen, ik zoek de benodigde spullen vast bij elkaar, medicatie lijsten, medicatie. 

Je weet niet goed te vertellen wat er gebeurd is, waarschijnlijk je voeten niet goed opgetild toen je van de woonkamer naar keuken liep, teveel haast gehad misschien of toch gestruikeld over het kleine stenen drempeltje.  Meneer staat in de hoek van de keuken met zijn ziel onder de arm te kijken, zijn bezorgde en treurige blik geeft aan dat die goed begrijpt dat het niet goed is en alles weer opnieuw begint. 

De ambulance is gearriveerd, mevrouw wordt zorgvuldig na gekeken, er worden vragen gesteld i.v.m. oorzaak van de val, medicatie en er worden standaard metingen gedaan. Er wordt een infuus geprikt en dan wordt er gekeken wat de best manier is om mevrouw op de brancard te krijgen, want bij ook maar de minste aanraken gilt mevrouw het uit van de pijn.  Mevrouw hangt half tegen een deur, lastige hoek.  Er is overleg wat de opties zijn, en er wordt gekozen voor een roesje en een schep brancard. 

Als alles wordt goed voorbereid zit ik naast je om je af te leiden en gerust te stellen, je kijkt me angstig aan en vraagt moet ik nu weer zolang daar blijven……….. ik geef aan dat we eerst moeten weten wat er aan de hand is maar dat je inderdaad wel rekening moet houden dat je weer een tijdje in het ziekenhuis/ revalidatie kliniek zal zijn. Je treurige blik voel ik tot diep in mijn buik, ik heb het zo met jullie te doen.  Na maanden net weer een klein half jaartje samen en nu alweer uit elkaar.  Daarbij is het weer het zelfde been dus het is nog maar de vraag of het nog wel te repareren is mocht het op. Op dezelfde plek gebroken zijn als de vorige keer, de vorige keer al erg ingewikkelde breuk en nog maar de vraag of het goed zou helen. 

De leerling neemt uit voorzorg meneer mee naar de woonkamer, mevrouw moet via de schep brancard op de andere brancard, mevrouw krijgt hiervoor zo een kort roesje toegediend. Dit haalt het bewust aanwezig zijn weg maar mevrouw zal wel pijn prikkels hebben maar dit alleen niet bewust meemaken. Er wordt een plan van uitvoering besproken omdat we zo snel moeten handelen. Ik geleid aangedane been, we gaan je zo snel mogelijk plat liggen zodat je geschept kan worden  De vloeistof wordt toegediend en het duurt maar even of je praat met een wat dikke tong, de broeder vraag je van 10 terug tellen naar 0 je komt tot 5 en dan ben ben je ver genoeg weg. Heel snel en soepel alsof we dit al tig keer geoefend hebben leggen we je plat op de grond. Zowel links als rechts worden de halve brancard onder je geschoven, je kermt het uit van de pijn gelukkig besef je dat niet bewust.  

Als je op de brancard ligt is het roesje alweer aan het wegtrekken, je snapt maar niet niet hoe je op de brancard ben gekomen. Ook meneer komt er weer bij in keuken om dag te zeggen ik zie de tranen in zijn ogen………. hartverscheurend, wetende dat mevrouw niet zomaar terug is en misschien wel helemaal niet meer terug naar huis komt. 

Dan krijg ik s’avonds een berichtje; ze dachten in het begin dat de kop uit de kom was maar HELAAS, de heup is gebroken! De ellende is begonnen…. Even later komt er weer een bericht; Nee, het is toch niet de heup maar het BOVENBEEN is gebroken.  Enig sinds een meevaller bij deze tegenvaller. Het behandelplan voor mevrouw is nog onduidelijk. Het is weer een complexe breuk.  Mevrouw ligt in afwachting wat ze gaan doen in bed en heeft gewichten aan haar been hangen.  De pijn is onder controle.  

Narcose geven is gezien de beginnende geheugen problematiek niet echt wenselijk, er zal eerst een familie gesprek komen Mevrouw bleek ook een blaasontsteking te hebben, dit kan ook de aanleiding geweest zijn voor de val.  Dan komt het goede nieuws, er is toch besloten om te gaan opereren.  De operatie verloopt goed, wel lijkt in de dagen erop dat geheugen problematiek meer toe genomen is. Mevrouw zal zo snel als het kan door geplaatst gaan worden naar het revalidatie centrum 

Je hebt al een paar kleine stapjes gemaakt en denkt echt wel naar huis te kunnen gaan. Helaas zal dit niet gaan en je wordt overgeplaatst naar de revalidatie kliniek. En weer zijn jullie na ruim 6o jaar altijd samen weer uit elkaar gerukt voor hoelang ………………………. 

En je was eigenlijk nog maar net 2,5 maand thuis….. 

Essies wijkblogs

Esther van den Eventuin is verzorgende IG en werkzaam in de wijkzorg. Esther blogt daarover op Facebook: https://www.facebook.com/essies.wijkblogs.1/

Als vig'er in de wijkzorg neem ik jullie mee in de wereld achter de voordeur van onze cliënten in de wijk.
En deel met jullie deze bijzondere, indrukwekkende, interessante vrolijke, gezellige, ontroerende, en soms verdrietige of schrijnende momenten

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X