skip to Main Content
Ervaring: Participatie Kliniek

Ervaring: Participatie Kliniek

Onlangs werd me aangeboden om mee te doen aan een participatie kliniek. Dit zou 24 uur zijn, en ik zou gaan ervaren hoe het is om hulpbehoevende te zijn. Ik was nieuwsgierig en ben gegaan. Met de bus werd de groep van ongeveer 25 personen opgehaald om naar Megen (vlakbij Oss) te gaan. In de bus waren al 2 medewerkers en kregen we uitleg. We werden welkom geheten op weg naar onze nieuwe woning. Eigenlijk je laatste woning, want dat is vaak zo. Ik weet dat door mama maar al te goed.

Zelf Ervaren

Wat heb ik zoal allemaal beleefd. Ik had voor de leeftijd gekozen van 81 jaar. We zijn eerst in groepjes de opdrachtkamers ingegaan. Zo hadden we een woordenbingo. Hierin werd je geconfronteerd met de huidige taal en dat deze voor ouderen niet altijd te begrijpen valt. Ook was er een kamer met een filmpje waarin ouderen vertelden over wat ze niet meer zelfstandig konden en hoe ze werden geholpen en wat het met hen deed. Ook werd er verteld wat ze nog wel zelfstandig konden en hoe belangrijk dat voor hen was. Er was ook een kamer waar je een briefje kreeg waar jij 2 dingen op mocht zetten die je mee zou willen naar je laatste woning, want ja, je hele huis kan niet mee. Dan was er nog de kamer waar je een gewichtenvest om kreeg, een slechtzichtbril op kreeg (dan zag je door 2 hele kleine gaatjes heel wazig), je kreeg zo’n slechtgehoorkap op en om beide enkels en beide polsen kreeg je ook gewichten. Vervolgens moest je door de donkere hal 2 trappen naar beneden. Een groepsgenoot ging je begeleiden. Nou geloof me, me overgeven was niet gemakkelijk. Op de terugweg wisselde je. Mijn groepsgenoot had dezelfde ervaring. Dan was er nog de kamer waar je onder een soort droogkap kwam. Je kreeg een slechtzichtbril op en in plaats van je haren te drogen hoorde je acht minuten de dagelijkse geluiden. Ik begon me af te sluiten, want het was verschrikkelijk! Ik wilde maar dat het stopte.

Mijn lot was later dat ik bij de mankementenbalie een enkelgewicht mocht halen, twee polsgewichten, een slechtzichtbril (ik kon alleen nog vaag iets zien in de linker bovenhoek) en dan nog een rollator.
Daarna zijn we naar buiten gegaan om naar de eetzaal te lopen. Daarvoor moesten we een stukje door het dorp, met van die fijne keien. Het was eng. Inmiddels was het donker. Door die keien rammelde die rollator en dat deed pijn aan mijn armen. Dan die bril nog. De lichten van een auto deden me schrikken. Ik had ook geen gevoel hoe ik liep.
Ik kreeg vlot hoofdpijn door die bril en het zicht. Eenmaal in de zaal klonk voor mij allemaal geroezemoes en ik werd heel vlug moe. Het is gewoon doodvermoeiend. Ik mocht de bril afzetten, maar ik mocht dat van mezelf pas na het eten doen. Het was heel lastig eten, want steeds moest ik mijn hoofd zo keren zodat ik vanuit die linker bovenhoek op mijn bord kon kijken. Waar lag mijn eten dan? Veel eetlust had ik dan ook niet meer.

Na het eten bespraken we in groepen wat het ultieme verzorgingshuis zou zijn. Alles mocht ingevuld worden. Gewoon om te beseffen hoe erg het met de bezuinigingen is en wat men allemaal wel niet moet missen. Aan het einde was er nog een bingo. Een speciale bingo, de inco-bingo! Vier personen zouden hier uitkomen en ik had geluk, ik zat erbij! Voor de nacht droeg ik deze dus, en ‘s nachts zou ik gecheckt worden (heb ik niet gemerkt, mijn kamergenoten wel). Ik heb het ooit bij mama gehoord dat er tegen een bewoner werd gezegd, ‘We gaan straks even naar het toilet, u heeft een luier om.’ Dat woord al, “luier”, een luier hoort immers bij kleine kinderen, niet bij ouderen. Mijn bevindingen hierin: ik heb het de eerste 10 tot 15 minuten gevoeld, het voelde dikkig; daarna was dat weg. Mijn kamergenoten en ik lagen na te praten in ons bed en ik voelde plots dat ik moest plassen. Ik heb er ruim een half uur over gedaan om in de luier te plassen. Het lukte me echter met geen mogelijkheid. Ik wist immers niet beter dan dat ik zelfstandig ben. Ik ben niet incontinent, dus mijn hersenen gaven blijkbaar door dat ik niet zo hoorde te plassen. Ik kan me een oudere goed voorstellen.

Bij het ontbijt heb ik, op de bril na, alle mankementen weer gebruikt. Ik had nog steeds hoofdpijn, maar het ontbijt hielp. Wellicht had ik de avond ervoor te weinig gegeten. Na het ontbijt zijn we in kleine groepen ervaringen gaan bespreken. Daarna werd dat centraal gedaan. Na de lunch hebben we een groepsopdracht gedaan. Daarna stond de bus klaar en konden we weer naar huis. Ja, wij wel….

Wat ik je mee wil geven:

*Pas op met geluid. Is het te rumoerig, verminder het of verplaats iemand. Een simpel iets om rumoer te verminderen, zet de tv/radio niet te luid aan of zet het uit, haal de vaatwasser per onderdeel leeg en niet meerdere dingen in 1 keer. Rumoer doet heel veel met je. Helemaal als je het niet plaatsen kunt.
*Ziet iemand slecht, ga dan in iemands gezichtsveld proberen te staan voor je diegene aanspreekt. Hang niet opeens over de schouder met de vraag, ‘Wilt u nog koffie?’, want je schrikt je de tering.
*Pas je snelheid aan de bewoner aan.
*Let op je taal. Tegen iemand ineen rolstoel zeggen, ‘Blijf even staan’ is niet echt tof.

Verder voelde ik me vooral eenzaam, vond ik het eng en werd ik moe van alles om me heen wat ik niet kon plaatsen, de rumoerigheid en had ik zoiets van “stop maar”. Ik kon wel janken! Heb ik daar niet gedaan. Thuis wel.

Bij ons konden de mankementen weer terug naar de mankementenbalie. Maar bij de bewoners kan dat niet. Wat ze het meest verdienen is doodgewoon respect en draag er zorg voor dat men zich geborgen en veilig voelt!

Ik ben blij dat ik dit gedaan heb en ik raad het iedereen aan die in de zorg werkt of wil werken. Ik wil je wel waarschuwen, want het is heftig!

Lijkt het je iets om dit ook te gaan doen, check voor alle informatie de site http://www.participatiekliniek.nl/

Om een nog beter idee te krijgen, hier 1 van de filmpjes van hun YouTube-kanaal: https://www.youtube.com/watch?v=boCjYmGNtFw

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X